MerandaDevan / Pixabay wojna totalna pomiędzy głównymi mocarstwami świata, która na nowo uporządkowała porządek międzynarodowy, zdefiniowała poprzednie wojny światowe.

Totalna wojna pomiędzy dzisiejszymi głównymi mocarstwami – Rosją, Chinami i Stanami Zjednoczonymi – oznacza nuklearny Armagedon, w którym nie ma zwycięzców i są tylko przegrani.

Może się to nadal zdarzyć, mimo że nikt tego nie chce, ale nie jest to najbardziej prawdopodobny wynik.

Jest mało prawdopodobne, aby III wojna światowa była bezpośrednią wojną kinetyczną pomiędzy USA, Rosją i Chinami.

Zamiast tego konflikt będzie rozgrywał się na kilku poziomach: wojny zastępcze, wojny gospodarcze, wojny finansowe, wojny cybernetyczne, wojny biologiczne, zaprzeczalny sabotaż i wojny informacyjne.

W tym sensie III wojna światowa już trwa, choć większość jej nie dostrzega.

Poniżej przyglądam się siedmiu dziedzinom, w których toczy się III wojna światowa i analizuję, która strona ma przewagę.

Domena nr 1: Wojna finansowa

Wojna finansowa odnosi się do stosowania metod finansowych jako strategii osiągnięcia celów wojskowych lub politycznych.

Powszechnym sposobem wojny finansowej jest nakładanie sankcji lub embargo. Może to obejmować zamrożenie aktywów, ograniczenie handlu lub ograniczenie dostępu do międzynarodowych systemów finansowych. Celem jest zniszczenie gospodarki celu, osłabiając jego zdolność do wdrożenia określonej polityki lub podjęcia określonych działań.

Narzucenie kontroli nad przepływem kapitału i inwestycjami może również służyć jako broń w wojnie finansowej. Może to obejmować ograniczenie inwestycji zagranicznych w określonych sektorach lub ograniczenie możliwości wycofywania środków przez inwestorów zagranicznych.

Weźmy na przykład działania rządu USA po rosyjskiej inwazji na Ukrainę w 2022 roku.

Rząd USA rozpoczął najbardziej agresywną kampanię wojny finansowej w historii.

Rosja, przewyższająca nawet Iran i Koreę Północną, jest obecnie najbardziej ukaranym krajem na świecie.

„To finansowa wojna nuklearna i największe sankcje w historii” – powiedział były urzędnik skarbu.

Powiedział dalej: „Rosja w niecałe dwa tygodnie z części światowej gospodarki stała się największym celem globalnych sankcji i finansowym pariasem”.

Oto krótki przegląd tego, co się wydarzyło.

Rządy Stanów Zjednoczonych i Europy zamroziły rezerwy Rosji w dolarach amerykańskich i euro – czyli skumulowane oszczędności kraju o wartości około 300 miliardów dolarów.

Wyrzucili rosyjskie banki z SWIFT, systemu wysyłania międzynarodowych przelewów bankowych.

Napływ zachodnich firm opuścił Rosję i zakazał zwykłym obywatelom Rosji korzystania z ich platform.

Popularna giełda kryptowalut Coinbase zablokowała ponad 25 000 kont powiązanych z Rosją.

Visa, MasterCard i American Express usunęły Rosję ze swoich sieci.

To tylko kilka przykładów tego, jak NATO & Friends odcina Rosję od zdominowanego przez USA globalnego systemu finansowego.

Chociaż kraje BRICS+ próbują zbudować równoległy międzynarodowy system finansowy, nie jest on jeszcze gotowy na najlepszy czas.

W wojnie finansowej NATO i Przyjaciele mają dziś wyraźną przewagę, choć BRICS+ ją podważa.

Wynik: Korzyści dla NATO i przyjaciół

Domena nr 2: Wojna gospodarcza

Kraje mogą prowadzić wojnę gospodarczą, kontrolując dostęp do zasobów strategicznych, takich jak ropa, gaz, pierwiastki ziem rzadkich (REE) i kluczowych szlaków handlowych. Państwo może wywierać presję ekonomiczną na innych, ograniczając dostęp do tych surowców lub wpływając na ich ceny.

BRICS+ dominuje w surowcach strategicznych.

Weźmy na przykład Rosję.

Politycy i media w USA często wyśmiewają Rosję, nazywając ją niczym więcej niż „stacją benzynową z bronią nuklearną”, co jest niedokładnym, kreskówkowym przedstawieniem.

Rosja jest największym na świecie eksporterem gazu ziemnego, drewna, pszenicy, nawozów i palladu (kluczowy komponent motoryzacyjny).

Jest drugim co do wielkości eksporterem ropy i aluminium oraz trzecim co do wielkości eksporterem niklu i węgla.

Rosja jest głównym producentem i przetwórcą uranu dla elektrowni jądrowych. Wzbogacony uran z Rosji i jej sojuszników zasila 20% amerykańskich gospodarstw domowych.

  Wojna rosyjsko-ukraińska: pełnomocnik stał się pasożytem

Oprócz Chin Rosja produkuje więcej złota niż jakikolwiek inny kraj, co stanowi ponad 10% światowej produkcji.

To tylko kilka przykładów. Zasobów strategicznych, nad którymi dominuje Rosja, jest wiele.

Krótko mówiąc, Rosja to nie tylko potęga naftowo-gazowa, ale także potęga surowcowa.

Następnie są metale ziem rzadkich.

Wiele osób nie zna REE, czyli zbioru 17 mało znanych pierwiastków układu okresowego, pomimo ich niezastąpionej roli we współczesnym życiu.

Krótko mówiąc, armia amerykańska i konsumenci w USA są całkowicie uzależnieni od tych niejasnych elementów.

Chiny kontrolują około 60% produkcji REE i 95% przetwarzania REE. Pekin zużywa również około 67% światowych dostaw REE.

Nikt nie może poważnie kwestionować chińskiego monopolu na REE, ponieważ kraj ten jest w stanie utrzymać niższe ceny dłużej niż jakikolwiek konkurent.

Następnie jest Iran, który dominuje w Cieśninie Ormuz, najważniejszym korytarzu energetycznym na świecie.

Według amerykańskiej Agencji Informacji o Energii ponad 40% światowego eksportu ropy (około 21 milionów baryłek) przepływa codziennie przez Cieśninę Ormuz.

Dzięki swojemu położeniu geograficznemu i doświadczeniu w prowadzeniu niekonwencjonalnych i asymetrycznych działań wojennych Iran może zamknąć Cieśninę i niewiele można z tym zrobić.

Pomysł polega na tym, aby wyrównać szanse w starciu z silniejszym wrogiem, za pomocą rojów samobójczych łodzi motorowych wypełnionych materiałami wybuchowymi, nisko latających samolotów z rakietami przeciwokrętowymi, min morskich i lądowych rakiet balistycznych przeciw okrętom, a także innych tanich, ale wysoce skutecznych środków .

Analitycy uważają, że minie kilka tygodni, zanim wojsko amerykańskie będzie mogło ponownie otworzyć ten obszar, ale nikt nie wie, czy to zadziała.

Stratedzy wojskowi wiedzą o tej sytuacji od dziesięcioleci. Ale nikt nie znalazł realistycznego sposobu na zneutralizowanie potęgi Iranu w cieśninie. To geopolityczny atut Iranu.

Na Morzu Czerwonym sojusznicy Iranu w ruchu Huti w Jemenie zamknęli niedawno żeglugę tym ważnym korytarzem gospodarczym dla wszystkich statków izraelskich, amerykańskich i brytyjskich.

Kiedy to wszystko dodać, BRICS+ ma przewagę w wojnie gospodarczej.

Wynik: przewaga BRICS+

Domena nr 3: Cyberwojna

Cyberwojna odnosi się do stosowania ataków cyfrowych przez jeden kraj w celu zakłócenia systemów komputerowych innego kraju, często w celu spowodowania szkód, zakłóceń lub strachu.

Ataki te mogą być wymierzone w różne sektory, w tym sieci rządowe, systemy finansowe i usługi użyteczności publicznej, takie jak dostawy energii elektrycznej i wody. Na przykład udany cyberatak na sieć energetyczną może pozbawić miliony ludzi prądu i czystej wody.

Inną formą cyberwojny jest atak na infrastrukturę finansową kraju, taką jak banki czy giełdy. Takie ataki mogą zakłócić stabilność gospodarczą, wywołać niepewność i potencjalnie prowadzić do znacznych strat finansowych.

Cele wojny cybernetycznej mogą obejmować kradzież poufnych informacji, spowodowanie szkód gospodarczych, zakłócenie podstawowych usług lub wywołanie chaosu i paniki wśród ludności.

Cyberwojna może być równie szkodliwa jak tradycyjna wojna, ale często jest tańsza, mniej ryzykowna i można ją prowadzić anonimowo i zdalnie. To sprawia, że ​​jest to atrakcyjna opcja dla krajów, które chcą wyrządzić szkody, ale jednocześnie zminimalizować ryzyko bezpośredniej konfrontacji.

Oczekuję, że wojna cybernetyczna odegra znaczącą rolę w miarę rozwoju III wojny światowej.

NATO & Friends i BRICS+ są specjalistami w prowadzeniu cyberwojny. Nie sądzę jednak, aby którakolwiek ze stron miała zdecydowaną przewagę.

Wynik: niepewny

Domena nr 4: Wojna informacyjna

Wojna informacyjna obejmuje szereg taktyk mających na celu wywarcie wpływu, zakłócenie lub zepsucie krajobrazu informacyjnego w celu wywarcia wpływu na proces decyzyjny przeciwnika, podważenia zaufania do instytucji lub wywarcia wpływu na opinię publiczną. Celem jest wywarcie wpływu na wynik, zarówno na polu bitwy, jak i na opinię publiczną.

Ten rodzaj wojny wykorzystuje rozpowszechnianie fałszywych i wprowadzających w błąd historii, propagandę i operacje psychologiczne, aby siać zamieszanie, siać niezgodę i manipulować percepcją.

  Biden i jego podżegający do wojny sługusi wydają się zdeterminowani wciągnąć Zachód w III wojnę światową

Wojna informacyjna może wpływać na wybory, kształtować opinię publiczną w ważnych kwestiach, a nawet podżegać do przemocy lub niepokojów społecznych. Celem jest często destabilizacja przeciwnika od wewnątrz.

Wraz z rosnącą zależnością od mediów społecznościowych i innych platform cyfrowych rola wojny informacyjnej prawdopodobnie stanie się jeszcze ważniejsza w kształtowaniu krajobrazu militarnego i geopolitycznego.

Stany Zjednoczone mają ogromny wpływ na światowe media głównego nurtu, przemysł rozrywkowy i platformy Big Tech. Daje to USA globalny zasięg, jakiego nie mają Rosja i Chiny.

W rezultacie NATO i Przyjaciele mają przewagę w wojnie informacyjnej.

Wynik: Korzyści dla NATO i przyjaciół

Domena nr 5: Zaprzeczalny sabotaż

Sabotaż oznacza umyślne uszkodzenie, zniszczenie lub ingerencję w istotne mienie.

Zaprzeczalny sabotaż to wrogie działanie przeprowadzone w taki sposób, że nie można jednoznacznie zidentyfikować sprawcy ani powiązać go z atakiem. Tożsamość atakującego pozostaje ukryta lub można jej zaprzeczyć.

Oznacza to, że chociaż mogą istnieć podejrzenia lub nawet poszlaki co do tego, kto jest odpowiedzialny za atak, nie ma konkretnych dowodów. Dzięki temu domniemany sprawca może wiarygodnie zaprzeczyć swojemu udziałowi.

Typowymi celami sabotażu jest infrastruktura, taka jak mosty i linie kolejowe, systemy łączności, magazyny zaopatrzenia, składy amunicji oraz podstawowe media, takie jak systemy zaopatrzenia w energię elektryczną i wodę.

Zniszczenie rosyjskiego rurociągu Nord Stream 2 i przecięcie podmorskich kabli światłowodowych wokół Norwegii to prawdopodobne przykłady niedawnego sabotażu, któremu można zaprzeczyć.

NATO & Friends i BRICS+ są specjalistami w niezaprzeczalnym sabotażu. Nie sądzę jednak, aby którakolwiek ze stron miała zdecydowaną przewagę.

Wynik: niepewny

Domena nr 6: Wojna biologiczna

Wojna biologiczna to użycie toksyn biologicznych lub czynników zakaźnych, takich jak bakterie, wirusy i grzyby, w celu obezwładnienia lub zabicia ludzi, zwierząt lub roślin.

Patogeny mogą rozprzestrzeniać się poprzez powietrze, wodę lub żywność i często są trudne do wykrycia.

Stosowanie broni biologicznej sięga wieków wstecz. W średniowieczu oblegające armie katapultowały ciała przenoszące choroby przez mury miejskie.

Dzisiaj Stany Zjednoczone, Chiny i Rosja podpisały Konwencję o broni biologicznej, która ma zakazać broni biologicznej. Nie spodziewam się jednak, że zapobiegnie to wojnie biologicznej w przypadku eskalacji III wojny światowej.

Histeria Covida może być wynikiem aktu wojny biologicznej.

W każdym razie Stany Zjednoczone, Rosja i Chiny mają solidne i tajne programy broni biologicznej. Nie widzę jednak, aby któraś ze stron miała zdecydowaną przewagę.

Wynik: niepewny

Domena  nr 7: Wojny proxy

Wojny zastępcze to metoda, w której główne mocarstwa toczą swoje bitwy pośrednio, wykorzystując mniejsze narody lub grupy jako zastępców, zamiast bezpośrednio konfrontować się ze sobą.

Wielkie mocarstwa wspierają, wyposażają i finansują mniejsze grupy lub narody w wojnie zastępczej, aby walczyć ze wspólnym przeciwnikiem. Wsparcie to może obejmować szkolenie wojskowe, broń, finansowanie i inne zasoby. Kluczową kwestią jest to, że wielkie mocarstwa nie toczą ze sobą bezpośredniej walki.

Spodziewam się, że wojny zastępcze będą czynnikiem decydującym o tym, kto wygra III wojnę światową.

Toczy się wiele wojen zastępczych. Są jednak trzy, które moim zdaniem będą decydujące przy ustalaniu, która ze stron będzie miała ogólną przewagę.

Wojna zastępcza nr 1: Ukraina

Ukraina jest areną par Excellence dla NATO i jego przyjaciół do konfrontacji z Rosją.

Kiedy to piszę, na początku 2024 roku wydaje się, że konflikt na Ukrainie wygasa.

Ukraina poniosła poważne niepowodzenia na polu bitwy, ponieważ jej wychwalana kontrofensywa przeprowadzona w 2023 r. całkowicie się nie powiodła.

Dalsze transfery broni z krajów NATO nie zapewnią Ukrainie zwycięstwa. W najlepszym wypadku jedynie przedłuży konflikt bez zmiany jego ostatecznego wyniku, uszczuplając jednocześnie zaopatrzenie NATO.

Wyczerpią się także fundusze amerykańskie. Wyborcy amerykańscy i europejscy są coraz bardziej zmęczeni wojną.

Podsumowując, podejrzewam, że w tym roku zobaczymy poważne kroki w kierunku porozumienia, które w dużej mierze przyniesie korzyści Rosji.

  „Piekło” na Ukrainie: Rosyjskie siły powietrzne uderzyły naddźwiękowymi rakietami Kinzhal w punkty koncentracji zachodnich systemów uzbrojenia

Wynik: przewaga BRICS +

Wojna zastępcza nr 2: Bliski Wschód

Bliski Wschód stoi na krawędzi największej wojny regionalnej od ponad 50 lat.

Region jest z grubsza podzielony na dwie różne grupy geopolityczne.

Pierwszą z nich są Stany Zjednoczone i ich sojusznicy – ​​Izrael, Jordania, Egipt, Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Bahrajn i inne.

Druga grupa określa siebie jako Oś Oporu. Składa się z Iranu, Syrii, Houthi w Jemenie, Hezbollahu w Libanie, różnych grup palestyńskich, w tym Hamasu, i szeregu bojówek w Iraku. Rosja i Chiny wspierają Oś Oporu.

W kontekście III wojny światowej i globalnej sytuacji geopolitycznej Stany Zjednoczone i ich sojusznicy reprezentują interesy NATO & Friends, a Oś Oporu reprezentuje BRICS+.

Jeśli na Bliskim Wschodzie wybuchnie wojna regionalna, niewątpliwie będzie toczyć się pomiędzy tymi dwiema grupami.

W przypadku braku wojny regionalnej na Bliskim Wschodzie prawdopodobnie będzie trwała konkurencja geopolityczna i konflikt o niskiej intensywności.

Kiedy cofniemy się o krok i pomyślimy o tym wszystkim, wydaje się jasne, że dynamika geopolityczna na Bliskim Wschodzie leży w rękach Osi Oporu.

Jednak poważna wojna regionalna może odwrócić sytuację Stanów Zjednoczonych, Izraela i ich sojuszników. NATO & Friends mogłoby podjąć próbę wojny na pełną skalę z Iranem jako ostatecznej próby udaremnienia powstania wielobiegunowego porządku światowego.

Bardziej prawdopodobne jest jednak również, że wojna na pełną skalę z Iranem i Osią Oporu zakończy się katastrofą dla USA i ich sojuszników. To prawdopodobnie duży powód, dla którego jeszcze się to nie stało, pomimo wrogich intencji.

Tymczasem na Bliskim Wschodzie przewagę ma BRICS+.

Wynik: przewaga BRICS+

Wojna zastępcza nr 3: Tajwan

Chiny postrzegają Tajwan jako separatystyczną prowincję i w razie potrzeby obiecały ponowne zjednoczenie kraju z kontynentem przy użyciu siły.

Niedawno Xi Biden ostrzegł, że Chiny ponownie zjednoczą Tajwan, ale termin tego nie został jeszcze ustalony.

USA nie zobowiązały się jednoznacznie do obrony Tajwanu, ale są ważnym dostawcą sprzętu wojskowego dla Tajwanu. Chińska inwazja mogłaby sprowokować reakcję Stanów Zjednoczonych, chociaż zakres i charakter tej reakcji są niepewne.

Chiny mają jedną z największych i coraz nowocześniejszych sił zbrojnych na świecie. Tajwan ma dobrze wyszkoloną armię, choć mniejszą i słabiej wyposażoną niż Chiny.

Wydaje mi się, że czas działa na korzyść Chin. Pekin musi po prostu poczekać i zobaczyć; w końcu będzie w stanie zmusić Tajwan do pokojowego zjednoczenia.

W przypadku konfliktu zbrojnego wydaje mi się, że Chiny mają przewagę. Jedyną szansą dla Tajwanu byłaby bezpośrednia interwencja USA w konflikt. Jest jednak mało prawdopodobne, aby Stany Zjednoczone zaryzykowały wojnę na pełną skalę z Chinami z powodu MAD.

Kiedy to wszystko dodać, wygląda na to, że Chiny mają przewagę.

Wynik: przewaga BRICS+

Prawdopodobnie w miarę postępu III wojny światowej będzie więcej wojen zastępczych, ale moim zdaniem decydujące będą wojny na Ukrainie, na Bliskim Wschodzie i na Tajwanie. Inne wojny zastępcze są w porównaniu z nimi marginalne.

Wszystkie trzy decydujące wojny zastępcze zmierzają w stronę porażki NATO & Friends. Dlatego też przewaga w ogólnej domenie wojny zastępczej – która moim zdaniem będzie najbardziej decydującą dziedziną w III wojnie światowej – leży po stronie BRICS+.

Wynik: przewaga BRICS+