Zdecentralizowana Obrona Mozaikova IRGC — tak brzmi jej oficjalna nazwa — jest nieustannie modyfikowana 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. To długoterminowa strategia zadawania śmierci tysiącem cięć, mająca na celu powolne wykrwawienie Imperium Chaosu.

Nawigujmy po połączonych kanałach, które przenikają niekonstytucyjne, niemożliwe do wygrania, strategicznie katastrofalne bagno stworzone przez Imperium Chaosu, pisze Pepe Escobar .

Mozaikowa odporność Iranu i jego długoterminowa strategia; pokusa, by sięgnąć po broń nuklearną, ze strony odrażającego kultu śmierci w Azji Zachodniej; nadchodzące i nieuniknione Piekło Przechwytujące; nieustanne dążenie Chin do zniesienia starego porządku (gromadzenie złota, pozbywanie się dolarów); postępy BRICS w tworzeniu równoległego systemu finansowego; upadek wasali USA na różnych szerokościach geograficznych: wszystko to przyspiesza radykalny reset systemowy.

A potem jest Władimir Putin, który niemal od niechcenia, jakby na marginesie, ogłasza, że może nie być już rosyjskiego gazu na sprzedaż do UE:

Być może bardziej sensowne byłoby dla nas zaprzestanie dostaw gazu do UE i przeniesienie się na nowe rynki, gdzie moglibyśmy się osiedlić (…). Jeszcze raz podkreślam: nie ma w tym żadnego motywu politycznego. Ale jeśli i tak zamkną nam ten rynek w ciągu miesiąca lub dwóch, może lepiej będzie wycofać się teraz i skupić na krajach, które są dla nas wiarygodnymi partnerami. To powiedziawszy, nie jest to decyzja. Po prostu głośno myślę. Poproszę rząd, aby wspólnie z naszymi firmami to rozważył.

Żałosny kanclerz Bratwurst poprosił neokaligulę o pozwolenie na zakup rosyjskiej ropy przez Niemcy. Dostał je. Ale może nie być czego kupować. To wojna energetyczna i po raz kolejny UE nie kwalifikuje się nawet jako bezdomny żebrak. Żadnego gazu z Kataru, żadnej rosyjskiej ropy ani gazu. A teraz wracaj do swojej permanentnej wojny z obsesją na punkcie NATO.

Bombardowanie rurociągu petrodolara w regionie Rady Współpracy Zatoki Perskiej

Natychmiast po sobotnim ścięciu Najwyższego Przywódcy ajatollaha Chameneiego, Iran przeszedł na zdecentralizowane dowodzenie i kontrolę, tworząc komórki z czterostopniowym planem sukcesji. Jednocześnie rozpoczął nieustanne ataki starszymi, wolniejszymi pociskami i dronów, aby na skalę przemysłową wyczerpywać baterie Patriotów i systemy THAAD. Tym posunięciem Iran zmienił reguły gry już pierwszego dnia wojny.

Każdy, kogo iloraz inteligencji przekracza temperaturę pokojową, wie, że użycie 3 Patriotów – za łączny koszt 9,6 miliona dolarów – do obrony przed pojedynczym irańskim pociskiem balistycznym jest całkowicie nie do utrzymania.

Nic więc dziwnego, że wojna syndykatu Epsteina z Iranem wystarczyła zaledwie cztery dni, aby całkowicie wywrócić do góry nogami globalny system finansowy. W ciągu zaledwie czterech dni wyparowało 3,2 biliona dolarów – i ta liczba wciąż rośnie.

Cieśnina Ormuz jest praktycznie zamknięta – z wyjątkiem statków rosyjskich i chińskich. Co najmniej 20% światowego zapotrzebowania na ropę naftową nie jest już nigdzie transportowane. Cała katarska produkcja LNG została wstrzymana – bez perspektyw na jej wznowienie. Drugie, co do wielkości pole naftowe w Iraku jest zamknięte.

A mimo to kapryśny neoKaligula krzyczy, że jego wojna, która miała trwać tylko weekend, może ciągnąć się pięć tygodni, podczas gdy inni przemysłowo-wojskowi błazny Pentagonu mówią nawet o tym, że potrwa ona do września.

Źródło zdjęcia: Strategic-culture.su

Określając interesy USA w całym regionie Rady Współpracy Zatoki Perskiej jako uzasadnione cele – a nie tylko bazy wojskowe – Iran podłożył bombę z opóźnionym zapłonem. To bezpośredni atak na petrodolara (ku cichej uciesze Pekinu). Tehran z pewnością zaryzykował natychmiastową reakcję łańcuchową – prowadzącą do paniki i preludium do nowego, powszechnego Wielkiego Kryzysu.

Brak linii, plus zepsuł obronę GCC przed irańskimi rakietami i dronami, co oznacza koniec z fali mobilnych pieniędzy z Wall Street. W końcu bańka AI jest finansowana przez „inwestycje” GCC. Nowy zamach bombowy na Pipelineistan nie jest typu Nord-Stream: do bombardowania urządzeniau GCC petrodolarowego.

Wszystko dzieje się w rekordowym tempie, gdy zdecentralizowana možaika Iranu jest doskonalona. Po przykładzie serii śmiercionośnych pocisków przeciwokrętowych – które jeszcze nie zostały użyte – jest cordynowana przez IRGC, Marynarkę Wojenną, Armię i Siły Kosmiczne. To samo dotyczy dronów.

Te urządzenia rakiet balistycznych nie nadążają za początkowym, szalonym tempem, wystarczają, przez elektryczne ostrzeliwać amerykańskie bazy wojskowe (których obrona powietrzna jest już w dużej mierze osłabiona), pogrążając kult śmierci w Azji Zachodniej i GCC w określonym wszystkim gospodarczym pikle i ograniczający każdy zakątek „światowych”.

Mimo całości bicia w piersiach w Waszyngtonie przez śliskiego, klaunowego Ministra Wiecznych Wojen, dziesiątki irańskich podziemnych twierdzeń wojskowych, wypełnionych dziesiątkami tysięcy rakiet i sprzętu, pozostałych niewidzialnych – i nietykalnych.

Bankructwo Imperium Chaosu jako model biznesowy

To desperacka wojna o ratowanie petrodolara. Potęga energetyczna taka jak Iran, handlująca poza petrodolarem, to prawdziwy horror, zwłaszcza że proces ten zbiega się z próbą BRICS ustanowienia niezależnych systemów płatniczych.

Ogromna podatność strukturalna państw Rady Współpracy Przemysłu Perskiej (GCC) – sąsiadów Iranu – czyni je idealnymi celami. W końcu cały ich model biznesowy opiera się na petrodolarze w zamian za mafijną amerykańską „ochronę”, która rozpłynęła się w powietrzu w ciągu pierwszych czterech dni wojny.

Skutek: asymetryczna machina wojenna Iranu doprowadza do bankructwa modelu biznesowego Imperium Chaosu w czasie rzeczywistym.

Ostatecznym dowodem jest rozpad marzeń Dubaju o błyskotkach – nawet poważniejszy niż zniszczenia, jakie poczyniono wobec interesów związanych z Piątą Flotą Stanów Zjednoczonych w Bahrajnie, czy nawet pocisk balistyczny, który zniszczył wart 1,1 miliarda dolarów radar z anteną fazowaną AN/FPS-132 w bazie lotniczej Al Udeid w Katarze.

Skoordynowany, nieuchronny upadek Rady Współpracy Zatoki Perskiej ostatecznie oznaczałby koniec recyklingu petrodolara, torując drogę petrojuanom, czyli handlowi energią w koszyku walut BRICS.

„Szach-mat” pochodzi od perskiego słowa „Shah Mat”, oznaczającego „król jest bezradny”. Cesarz NeoKaligula może nie zdawać sobie sprawy, że jest nagi, ponieważ nie potrafi grać w szachy. Ale jest na tyle przerażony, że desperacko szuka wyjścia.

Korytarz powietrzny Astrachań-Teheran

Teraz lub rola Roshi. Uwaga jest dostępna na korytarzach lotniczych Astrachań-Tehran, który jest wypełniony tajnymi przepływami danych. Lotnisko wojskowe w Czkałowsku koło Astrachania jest węzłem logistycznym tego korytarza: samoloty transportowe, takie jak Il-76MD, An-124 i Tu-204-300C, kursją tam iz powrotem, kontrolowane oprogramowaniem ograniczającym kontrolę radarową i kontrolowanym je przed cywilnymi systemami.

Ich załadunek dociera na lotnisko Mehrabad w Teheranie (nic wymagane, miejsce zbombardowane przez Izrael), a także na lotnisko Pyam i Shahid Beheshti w Isfahanie. Można zająć się logistyką multimodalną, można to zrobić szybko i sprawnie.

Wszystko chórdynuje 988. Brygada Logistyczna Wojskowa z Astrachania. Zawartość ładunku dodatkowych komponentów systemów powietrznych; moduły naprowadzania radarowego; hydraulika układu dla wyrzutni rakietowych; oraz do dalekim dystansia.

Dodatkowy, zgodny z tajnym protokołem, Rosja dostarcza Iranowi zaawansowane systemy walkielektronicznej, w tym eksportowym wersji Krasukha-4IR, która jest zdolna do zakłócania systemów radarowych dronów.

Wkrótce Iran będzie miał pełną baterię S-400, co pozwoli mu kontrolować do 70% irańskiej przestrzeni powietrznej.

Jak presja ekonomiczna i polityczna stanie się nie do zniesienia

A teraz rola Turcji.

Zaledwie dwa miesiące temu MIT – turecka agencja wywiadowcza – bezpośrednio ostrzegła IRGC, że kurdyjscy bojownicy próbują przedostać się do Iranu z Iraku. Zastanówmy się chwilę: pełnoprawny członek NATO przekazuje IRGC pilne informacje wywiadowcze w momencie, gdy Syndykat Epsteina przygotowuje się do wojny.

W Iranie mieszka co najmniej 15 milionów Kurdów. Ostatnią rzeczą, jakiej pragnie Ankara, jest ośmielona obecność Kurdów. Pomimo nienasyconego ryzyka sułtana Erdogana, wie on, że nie może przeciwstawić się Teheranowi wprost. Musi znaleźć równowagę między wieloma interesami, w tym NATO, korytarzem energetycznym z Rosją, korytarzem energetycznym na zachód przez rurociąg BTC oraz swoją rolą zachodniego filara dla Środkowego Korytarza do Chin.

Zatem domniemany irański pocisk balistyczny wymierzony w Turcję i zestrzelony przez NATO nie był niczym wielkim: ministrowie spraw zagranicznych Turcji Fidan i Iranu Aragczi dyskutowali o tym jak dorośli. Sprawę spowija nieprzenikniona mgła wojny: pocisk mógł zostać wystrzelony w celu zniszczenia terminalu naftowego BTC, po czym drony zostałyby wystrzelone w kierunku Gruzji, aby zniszczyć najsłabszy punkt BTC.

Nic z tego nie zostało potwierdzone – i potwierdzenie tego będzie niemożliwe. Równie dobrze mogła to być operacja pod fałszywą flagą – choć Tehran może mieć interes w odcięciu 30% dostaw ropy do Izraela.

BTC jest wykorzystywane podczas przejazdu przez Gruzję i transportu azerskiej trasy przez Kaukaz na tureckie wybrzeże Morza. Bombardowanie BTC jest stosowane w irańskiej strategii zniszczenia każdego korytarza energetycznego, który zasila syndykat Epsteina i jego popleczników w Zatoce, na Kaukazie i aż po morzu.

Wzdłuż BTC określone przez inne logiczne irańskie mające miejsce po celu ataku na saudyjski wschód-zachód (oprzepływcy Hormuz), a także po irackie platformy załadunkowe po morzach w irańskich wodach terytorialnych, które działają 3,5 miliona baryłek dziennych oraz centrum przetwórstwa w Abqaiq, które są uruchamiane przez saudyjskiej sieci zanim dotrze do terminali eksportowych.

Jeśli Iran zostanie podany pod innym presją, to nastąpi na wszystkie pozostałe, nie ma na Ziemi strategicznych rezerwy, które zostaną usunięte tę lukę.

W tej piekielnie splecionej sieci korytarzy energetycznych, szlaków żeglugowych, globalnych łańcuchów dostaw, bezpieczeństwa morskiego i wymykających się spod kontroli cen ropy, tylko pajace z Pentagonu mogliby chcieć przedłużyć wojnę do września. Azja, Europa i każdy importer energii na szachownicy będą wywierać maksymalną presję, aby doprowadzić do jakiejś formy deeskalacji.

Asymetryczna strategia Iranu pozostaje jednak niezmienna: rozszerzać wojnę horyzontalnie i maksymalnie wydłużać harmonogram działań, aby presja ekonomiczno-polityczna stała się nie do zniesienia.

Tłumaczenie: To nie jest szybka zmiana reżimu przez bandę psychopatów. To zaplanowana wojna na wyniszczenie. A scenariusz został napisany w Teheranie.