Dziewięciu szefów państw i rządów państw członkowskich BRICS+.

Wdniach 22-24 października 2024 r. XVI. Odbył się szczyt rozszerzonych krajów BRICS  [ 1 ] . Oprócz dziewięciu szefów państw i rządów, którzy są już członkami tej organizacji, wzięło w niej udział jedenaście innych, a wnioski o członkostwo złożyło około dwudziestu innych państw.

Wydarzenie to stanowi zwieńczenie strategii zapoczątkowanej w 2009 roku przez prezydenta Brazylii Luiza Inácio Lula da Silva, prezydenta Rosji Władimira Putina, premiera Indii Manmohana Singha i prezydenta Chin Hu Jintao. Ci czterej ludzie mieli wizję stosunków międzynarodowych opartych na Karcie Narodów Zjednoczonych, pozwalających na rozwój każdego kraju. Dla nich nie chodziło o obronę przed zachodnim imperializmem G8 (którego Rosja była członkiem aż do zachodniego zamachu stanu na Majdanie), ale o obranie innej drogi, bez Anglosasów.

Władimir Putin odegrał kluczową rolę w tworzeniu tego ciała współpracy gospodarczej, podobnie jak car Mikołaj II przy wynalezieniu prawa międzynarodowego w 1899 r .  [ 2 ] . To Putin zorganizował pierwszy szczyt w Jekaterynburgu, choć Rosję reprezentował tam prezydent Dmitrij Miedwiediew.

W wywiadzie udzielonym z okazji szczytu w Kazaniu Władimir Putin, powołując się na słowa premiera Indii Narendry Modiego, powtórzył, że „BRICS nie jest organizacją antyzachodnią, ale niezachodnią”.

W swojej deklaracji końcowej szefowie państw i rządów poruszyli cztery różne tematy  [ 3 ] :
• Multilateralizm;
• Współpraca na rzecz stabilności i bezpieczeństwa;
• Współpraca gospodarcza i finansowa;
• Wymiana interpersonalna.

Multilateralizm

Zauważywszy, że powstają nowe ośrodki niezależnie od zachodnich ośrodków władzy, potwierdzają swoje przywiązanie do Karty Narodów Zjednoczonych, w tworzeniu której uczestniczyli wszyscy, z wyjątkiem Zjednoczonych Emiratów Arabskich, które nie były jeszcze niepodległe . Następnie opowiadają się za reformą ONZ i jej agencji, aby ich instytucje dostosowały się do obecnego świata i zintegrowały nowe uprawnienia. Choć nie określają daty reformy Rady Bezpieczeństwa ONZ i Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), wyznaczają rok 2025 na reformę Światowej Organizacji Handlu (WTO) i zarządu Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju (IBRD).

Oceniają „sankcje” nałożone poza Radą Bezpieczeństwa, czy to o charakterze politycznym, czy gospodarczym, jako „nielegalne jednostronne środki przymusu”.

Wspierają prace Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC), ale nie komentują wniosków, jakie wyciąga z nich Zachód. Mówią, że są głęboko zaniepokojeni jego próbami powiązania bezpieczeństwa z programem zmian klimatycznych. W dalszej części tekstu (§ 83) potępiają wykorzystywanie pretekstu klimatycznego do egzekwowania jednostronnych, karnych i dyskryminujących środków protekcjonistycznych. Ponadto wspierają współpracę w walce z gazami cieplarnianymi zgodnie z art. 6 Porozumienia paryskiego (§ 85). Przypomnijmy jednak, że Rosyjska Akademia Nauk odrzuca zachodnią antropogeniczną interpretację zmian klimatycznych.

Angażują się w promowanie i ochronę praw człowieka, w tym prawa do rozwoju, oraz podstawowych wolności w ramach zasad równości i wzajemnego szacunku. Zobowiązują się także do zintensyfikowania walki z rasizmem, dyskryminacją rasową, ksenofobią i związaną z nią nietolerancją, a także dyskryminacją ze względu na religię, przekonania lub przekonania oraz wszystkimi jej współczesnymi formami na całym świecie, w tym z alarmującymi trendami nasilania się mowy nienawiści.

Współpraca na rzecz stabilności i bezpieczeństwa

Zgadzają się na wspólne stanowisko w obliczu bieżących konfliktów, ale odwołują się do Rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 2686 (2023) (potępiającej nietolerancję i mowę nienawiści) oraz Rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ 46/182 (1991) (w sprawie nadzwyczajnej pomocy humanitarnej). . Przypominają nam również o konieczności poszanowania uzasadnionych i uzasadnionych obaw wszystkich krajów dotyczących bezpieczeństwa.

Następnie pojawiła się długa lista oświadczeń.

• Gaza (§ 30)
Podkreślają pilną potrzebę natychmiastowego, kompleksowego i trwałego zawieszenia broni w Strefie Gazy, natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich zakładników i więźniów przetrzymywanych nielegalnie obu stron, zapewnienia na dużą skalę, trwałej pomocy humanitarnej i zaprzestania wszelkiej agresji. Popierali jednak rozwiązanie dwupaństwowe (pierwotnie plan kolonialny Lorda Peela), które wydawało im się jedynym możliwym rozwiązaniem pokojowym.

• Liban (§ 31-32)
Potępiają „zamierzony akt terrorystyczny” polegający na zdetonowaniu sygnalizatorów dźwiękowych i krótkofalówek w dniu 17 września 2024 r. Potępiają także ataki na personel ONZ i zagrożenie dla ich bezpieczeństwa oraz wzywają państwo żydowskie do natychmiast zaprzestać tych działań w Libanie. Opowiadają się za ścisłym przestrzeganiem rezolucji 1701 (2006), ponieważ jasne jest, że odnosi się to w równym stopniu do Izraela, który w związku z tym musi wycofać się za „niebieską linię” (linię demarkacyjną).

• Jemen (§ 33)
Opowiadają się za wolnością żeglugi, ale zamiast potępiać Ansar Allah, jak robi to Zachód, chcą zająć się przyczynami konfliktu oraz wspierać dialog i proces pokojowy pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych .

• Syria (§ 34)
Nalegają, aby suwerenność i integralność terytorialna Syrii były ściśle przestrzegane. Potępiają nielegalną obecność wojsk zagranicznych, która zwiększa ryzyko wybuchu konfliktu na pełną skalę w regionie. Podkreślają, że nielegalne „jednostronne sankcje” poważnie pogłębiają cierpienia narodu syryjskiego. Wypowiadają się także (§ 43) przeciwko izraelskiej okupacji syryjskich wzgórz Golan.

• Iran (§ 35 i 37)
Potępiają atak na placówki dyplomatyczne Islamskiej Republiki Iranu w Damaszku. Przypominają, że porozumienie JCPOA zostało potwierdzone przez Radę Bezpieczeństwa i Stany Zjednoczone nie mogą już się z niego wycofać, tak jak to zrobiły.

• Ukraina (§ 36)
Podkreślają, że wszystkie państwa powinny działać zgodnie z celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych jako całości (co popiera rosyjską interpretację konfliktu). Z satysfakcją oceniają odpowiednie propozycje mediacji i dobrych usług z Chin, Republiki Południowej Afryki i Indii, mające na celu pokojowe rozwiązanie konfliktu w drodze dialogu i dyplomacji.

• Sudan (§ 40)
Potępiają atak wojsk prezydenta Abdela Fattaha al-Burhana na rezydencję Szefa Misji Ambasady Zjednoczonych Emiratów Arabskich w dniu 29 września 2024 r.; atak porównywalny z atakiem Izraela na irańskie obiekty dyplomatyczne w Syrii. Wzywają do natychmiastowego, trwałego i bezwarunkowego zawieszenia broni.

• Afganistan (§ 42)
Bronią zasady niepodległego, zjednoczonego i pokojowego państwa, wolnego od terroryzmu, wojen i narkotyków. Podkreślają potrzebę zapewnienia pilnej i nieprzerwanej pomocy humanitarnej narodowi afgańskiemu oraz ochrony praw człowieka wszystkich Afgańczyków, w tym kobiet, dziewcząt i różnych grup etnicznych, w tym zniesienia skutecznych zakazów kształcenia na poziomie średnim i wyższym.

• Rozbrojenie (§§ 43-46)
Opowiadają się za przyspieszeniem realizacji uchwał w sprawie utworzenia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni nuklearnej i innej broni masowego rażenia (tj. denuklearyzacji Izraela) zgodnie z art. irańską propozycję.
Opowiadają się także za zapobieganiem wyścigowi zbrojeń w kosmosie, pomimo sprzeciwu Stanów Zjednoczonych.

• Terroryzm (§§ 47-49)
Odrzucają wszelkie próby upolitycznienia problematyki walki z terroryzmem i wykorzystania ugrupowań terrorystycznych dla osiągnięcia celów politycznych oraz podkreślają, że jedynie kraje BRICS są skuteczną organizacją w tym obszarze – bezpośrednia aluzja do tajnych operacji Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Wzywają do szybkiego przyjęcia Konwencji Ogólnej o terroryzmie międzynarodowym w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych.

• Przestępczość międzynarodowa (§ 50-53)
W ramach inicjatywy Rosji kraje BRICS zajmują się problemami narkotyków, przestępczości międzynarodowej i korupcji poprzez wzmocnienie skoordynowanej reakcji organów ścigania.

Współpraca gospodarcza i finansowa

Kraje BRICS badają w pierwszej kolejności potrzebę istnienia izby rozliczeniowej służącej do wymiany płynności między sobą (bez konieczności korzystania z systemu SWIFT stworzonego przez NATO pozostające w tyle) oraz systemu reasekuracji w celu zabezpieczenia transportu towarów (bez konieczności udawania się do za pośrednictwem spółek anglosaskich lub musieć być przez nie pośrednio kontrolowane).

Postrzegają handel nie przez pryzmat wolnego handlu czy ceł, ale przez pryzmat bezpieczeństwa, odporności, stabilności i wydajności łańcuchów dostaw. W zeszłym roku wprowadzili program harmonizacji i koordynacji wykorzystania technologii informatycznych w biznesie i handlu (PartNIR).

Jeśli chodzi o walkę z chorobami, kraje BRICS z zadowoleniem przyjmują prace Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), ale opracowują własny system alarmowania i pomocy.

Jeśli chodzi o własność intelektualną, BRICS, wiedząc, że prawa autorskie i inne patenty są obecnie głównym źródłem dochodu Anglosasów (a nie ich rzeczywistą lub finansową produkcją), zamierzają przywrócić ten system poprzez rozprawienie się z podróbkami. Wypowiedzieć wojnę i powstrzymywać się od nieuczciwego zwiększania swoich zysków. Zamierzają zacieśnić współpracę w zakresie programów badawczych, rozwojowych i innowacyjnych w biomedycynie, energii odnawialnej, przestrzeni kosmicznej i astronomii oraz naukach morskich i polarnych.

Wymiana interpersonalna

Kraje BRICS zamierzają przede wszystkim walczyć z anglosaską ideologią zderzenia cywilizacji  [ 4 ] opierając się na dwóch organizacjach ONZ, UNICEF i Sojuszu Cywilizacji. Chcą zintensyfikować wymianę między sobą w obszarach mediów, kultury, edukacji, sportu, sztuki, młodzieży, społeczeństwa obywatelskiego, dyplomacji publicznej i wymiany akademickiej.

Kraje BRICS bronią się przed krokiem wstecz: wydawało się, że koncepcja wojny cywilizacyjnej, która była istotną częścią przemówienia prezydenta George’a Busha Jr., została wreszcie zapomniana. Wraz z kandydaturą Kamali Harris, wspieranej przez neokonserwatystów, wraca to do mody. Jest to po prostu rzekomo nauczana forma starej brutalnej narracji z lat 1930-1945: aby przetrwać, mocarstwa zachodnie nie mają innego wyjścia, jak tylko wyeliminować pozostałych.

Szefowie państw i rządów, członkowie i goście obecni na szczycie w Kazaniu. To zdjęcie wystarczy, aby uznać porażkę G7 w próbie izolacji Rosji.

Uwagi na temat tego szczytu

Szczyt ten odbył się, gdy świat był naocznym świadkiem czystek etnicznych w Izraelu, najpierw w Gazie, a następnie w południowym Libanie. Jednocześnie rosyjska specjalna operacja wojskowa mająca na celu wykonanie uchwały Rady Bezpieczeństwa nr 2202 (porozumienia mińskie) na Ukrainie obraca się na korzyść Moskwy. Armia ukraińska nie przetrwa zimy, a „jednostronne środki przymusu” Zachodu zawiodły. Przykro mi, ale z punktu widzenia „wojny cywilizacji” Arabowie z Gazy i Rosjanie z Ukrainy zagrażają Zachodowi i muszą zostać wyeliminowani.

Uczestnictwo w krajach BRICS jawi się zatem jako bunt przeciwko anglosaskiemu porządkowi świata. Można zatem jedynie rozczarować wycofaniem się prezydenta Brazylii Luiza Inácio Luli da Silvy, który nie odważył się przyjechać do Kazania, a reprezentował go minister spraw zagranicznych Mauro Vieira. Jednakże Brazylia jest członkiem-założycielem BRICS. Prawdą jest jednak, że Brazylia jest zaangażowana, ponieważ przewodniczy Nowemu Bankowi Rozwoju. Przewodniczy jej była prezydent Dilma Youssef, która została obalona w wyniku zdalnie sterowanej operacji Stanów Zjednoczonych i Izraela.

To samo należy poczynić w odniesieniu do decyzji księcia Arabii Saudyjskiej Mohammeda bin Salmana, która w ostatniej chwili stanęła po jednej lub drugiej stronie i złożyła wizytę w Kazaniu, mimo że jego uprzywilejowany sojusznik, Zjednoczone Emiraty Arabskie, jest obecnie członkiem BRICS i którego prezydent , obecny był szejk Mohammed bin Zayed Al Nahyan.

Rosja wybrała Kazań, stolicę Tatarstanu, na gospodarza szczytu, ponieważ to dynamiczne miasto jest przykładem zarówno integracji muzułmanów z Federacją Rosyjską, jak i zdolności Moskwy do przekazania swojej władzy.

Jeśli chodzi o kwestie gospodarcze, szczyt poczynił postępy w dedolaryzacji handlu międzynarodowego. Kraje BRICS zmierzają w kierunku standardu waluty cyfrowej. Omówiono pomysły na wspólny organ podatkowy, trybunał do rozstrzygania sporów gospodarczych pomiędzy państwami członkowskimi oraz ideę wymiany zbożowej. Również możliwość budowy niezależnej transgranicznej infrastruktury rozliczeniowo-złożowej „BRICS Clear”. Wreszcie kraje BRICS poczyniły postępy w rozwoju systemu kart płatniczych o nazwie „BRICS Pay”, który został zaprezentowany na szczycie w Kazaniu. Jej funkcjonalność wydaje się stosunkowo klasyczna: karta „BRICS Pay” ma umożliwiać dokonywanie płatności w walucie lokalnej za pomocą kodu QR, poprzez obciążenie portfela elektronicznego zasilanego przez aplikację o tej samej nazwie, za pomocą dołączona jest karta bankowa Visa, MasterCard lub Mir. Problemem jest zachowanie pełnej suwerenności przy uczestnictwie we wspólnej walucie.

Szczyt pokazał, zwłaszcza na poziomie politycznym, że kraje BRICS odrzucają zmieniające się zachodnie zasady, arbitralnie ustalane przez G7 w zależności od kontaktów i wolą szanować dane słowo, czyli prawo międzynarodowe. Kraje „Globalnego Południa” (w przeciwieństwie do „zbiorowego Zachodu”) są świadome zobowiązań i traktatów podpisanych przez Anglosasów, ale rażąco przez nich łamanych.
Rzeczywiście Zachód wierzy, że wybrany szef państwa lub rządu nie może czuć się związany podpisem swoich poprzedników w imię demokracji, podczas gdy inne państwa, niezależnie od tego, czy są w ich oczach nieliberalne, czy dyktatorskie, mają taki obowiązek. Donald Trump na przykład odwołał JCPOA (porozumienie nuklearne z Iranem), które szczegółowo wynegocjował jego poprzednik Barack Obama. Albo Joe Biden nie czuł się związany dwoma dokumentami podpisanymi przez swojego przyjaciela Baracka Obamę, ani Dokumentem Stambulskim (1999  [ 5 ] ), ani Rezolucją 2202 (2015) w sprawie porozumień mińskich. Twierdzi zatem, że Rosja najechała Ukrainę i naruszyła Kartę Narodów Zjednoczonych, podczas gdy z wielu późniejszych tekstów wynika, że ​​Rosja jest jedynym krajem, który co do joty przestrzegał wszystkich zasad.

MFW właśnie zrewidował swoje obliczenia, umieszczając produkt brutto (PKB) Rosji na czwartym miejscu pod względem parytetu siły nabywczej, za Chinami, Stanami Zjednoczonymi i Indiami. Dlatego rosyjski PKB nagle wzrósł o 23%, pozostawiając 48. miejsce na miejscu, gdzie utrzymywał się przez długi czas. Jednak pomijając realia gospodarcze (BRICS reprezentują 37% światowego PKB i 45% ludzkości, podczas gdy G7 reprezentuje jedynie 29% PKB i 10% światowej populacji), ten szczyt otworzył oczy wielu osobom z wadą wzroku. Świat się przewrócił. Nie jest już zdominowany przez Waszyngton i Londyn.

Thierry’ego Meyssana