najpierw mam kilka poprawek i rozszerzeń do wczorajszej wiadomości .

WPXI w Pittsburghu, które ma dobre źródła policyjne w Pensylwanii, wyjaśnia teraz, że w budynku, z którego Crooks strzelał, w ogóle nie rozmieszczono żadnych zespołów kontr-snajperów , pisze Eugyppius . Właściwie znajdowali się na drugim piętrze sąsiedniego budynku, który tutaj zakreśliłem na czerwono:

To powinno wyjaśnić, dlaczego nikt nie słyszał, jak Crooks poruszał się po dachu, zanim otworzył ogień. WPXI zauważa również, że organy ścigania po raz pierwszy zauważyły ​​potencjalnego zabójcę nie pół godziny, ale całą godzinę, zanim Trump zaczął przemawiać. [Widział NIE tylko policja, ale także Secret Service i kilka przypadkowych osób, które zgłosiły to przez ponad godzinę.] Następnie widziano Crooksa bawiącego się dalmierzem, jak podali reporterzy hrabstwa Beaver , i to był powód, dla którego policja podjęła działania pierwsze zdjęcie napastnika:

Ważną tajemnicą drugorzędną jest to, kto zabił naszego strzelca. Z tej przydatnej analizy przeprowadzonej przez „New York Times” wynika, że ​​na podstawie nagrań dźwiękowych strzał padł od najbardziej wysuniętego na południe zespołu kontrsnajperów Tajnych Służb, co miałoby sens, ponieważ w przeciwieństwie do swoich północnych odpowiedników mieli oni dobrą widoczność na pozycję Crooksa. Jednakże WPXI donosi, że „snajper lokalnej policji” został umieszczony na urlopie administracyjnym za strzelanie z broni do Crooksa . Jednakże biuro prokuratora okręgowego hrabstwa Butler potwierdza, że ​​„strzał, który zabił Crooksa, został oddany przez tajne służby”. Secret Service również osobno przyznało się do zabójstwa. Problem jest następujący: po tym, jak Crooks kończy swój ośmiostrzałowy wolej, w całym dostępnym nagraniu mogę znaleźć tylko jeden strzał. Możliwe, że coś przeoczyłem lub że nasz materiał filmowy po prostu nie uchwycił całego ognia kontrsnajperów, ale jest całkiem możliwe, że ceniony czytelnik Bootsorourke miał rację i że za atak odpowiadała lokalna policja. śmiertelny strzał. Być może Secret Service twierdzi inaczej, aby oszczędzić sobie dalszego wstydu, a ponieważ śledztwo jest w rękach FBI, lokalna policja nie ma możliwości samodzielnego ustalenia, co się naprawdę wydarzyło.

Przez 𝕏

Mój ostatni post wywołał mnóstwo zniecierpliwionych reakcji. Wielu szanownych czytelników nie uważa mojej teorii o „złośliwej obojętności” na temat nieudanego zabójstwa za zbyt satysfakcjonującą; sugerują, że było dwóch strzelców, że to nie Crooks, ale Maxwell Yearick został zabity przez policję na dachu budynku AGR International i inne rzeczy. W tym miejscu chcę wyjaśnić, co myślę o tych wydarzeniach w ogóle i dlaczego wolę wyjaśnienia systemowe, rozproszone, chyba że otrzymam wyjątkowo ważne powody, aby tego nie robić.

Jestem profesorem od bardzo dawna. Przez wszystkie lata nauczania i badań zetknąłem się z męczącą banalizacją, której poddawane są wszystkie teorie akademickie. Naukowcy mają tendencję do patrzenia na swoje przeszłe i obecne problemy społeczne łagodnym okiem; nie lubią spekulować na temat spisków, ukrytych motywów lub ukrytych intryg, chyba że są do tego zmuszeni, i gdy tylko jest to możliwe, wycofują się z najbardziej nudnych i bezbarwnych hipotez, jakie można sobie wyobrazić. Ich problem, jak często sugerowałem, polega na tym, że każdy może zajmować się takimi rzeczami, jak historia i filologia. Dlatego też mniej techniczne obszary akademickie są chronione wysokim poziomem kontroli dostępu, zarówno formalnej, jak i nieformalnej. Bez doktoratu oraz akceptację redaktorów i recenzentów, uznanie Twoich ustaleń jest prawie niemożliwe. Z tego samego powodu istnieje wszechobecne zainteresowanie utrzymywaniem dyskursu na tyle nieciekawym, aby tylko ci, których pensje od niego zależą, zechcieli wziąć w nim udział.

  Media głównego nurtu milczą: ponowne „zamieszane” przemówienie prezydenta USA Joe Bidena

W kulturze internetowej jest dokładnie odwrotnie. Wszyscy tutaj chcą maksymalnego zaangażowania, maksymalnego uczestnictwa, a ta strategia promuje nie trywializację, ale bezwzględną, niekończącą się sensację. Zawsze jesteśmy na krawędzi upadku politycznego; Całkowita porażka i całkowite zwycięstwo są zawsze tuż za rogiem, a przede wszystkim rzeczywistość nie jest taka, jak się wydaje. Działają tu ważne formuły: w pierwszym zdaniu komentarza na temat najważniejszych wydarzeń często będzie stwierdzane, że w jakiś fundamentalny sposób nie są one rzeczywiste lub przynajmniej stanowią jedynie pozory zmierzające do ciemnych, ukrytych celów. W miarę rozwoju historii podejmuje się próby dopasowania ich do uprzedzeń politycznych, często poprzez identyfikację ukrytych aktorów i tajnych motywów. Prawica ponosi konsekwencje tego typu spisków, ale tendencje te istnieją w całym spektrum politycznym. W następstwie nieudanej próby zamachu na Trumpa to lewicowi politycy jako pierwsi zasugerowali, że całe wydarzenie zostało zainscenizowane , podczas gdy inni, bliżsi moim przekonaniom politycznym, snuli hipotezy dotyczące marionetek, wielokrotnych strzelców i tym podobnych – w tym przypadku elementy zaczerpnięte z dobrze -znane teorie na temat zabójstwa Johna F. Kennedy’ego. Prasa głównego nurtu lubi narzekać na myślenie spiskowe, ale często robi to sama, zwłaszcza gdy przychodzi czas na analizę działań i motywacji swoich wrogów i opozycji politycznej. „Rosyjska dezinformacja” to tylko jeden z wielu możliwych przykładów.

Zanim się na mnie złościsz, zauważ, że nie twierdzę, że oznacza to, że teorie wyłaniające się z tych bodźców są z natury błędne, ok? Czasami najbardziej dające się obronić wyjaśnienie jest naprawdę nudne, a czasami świat okazuje się naprawdę szalonym miejscem. Nie możemy też odrzucać formuł tylko ze względu na ich formalną naturę. Być może tajni aktorzy w naszej polityce rzeczywiście używają w kółko tej samej taktyki i być może taktyki te są tak naprawdę widoczne tylko dla alternatywnych analityków w Internecie. Jednak ogólne tendencje, które istnieją z powodów systemowych dla naszego dyskursu – chęć narzucenia monopolu kariery na analizę historyczną czy chęć zgromadzenia jak największego grona czytelników – powinny nas zachować na baczności. Jest mało prawdopodobne, aby przeszłość potoczyła się w sposób, który najlepiej odpowiada obecnej profesji, i równie mało prawdopodobne jest, aby polityka zawsze i wszędzie działała na korzyść pseudonimowych pisarzy internetowych, takich jak ja.

Problem w tym, że ludzie nie są zbyt dobrzy w myśleniu i w tym przypadku nie jestem wyjątkiem. Musimy jednak zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby sformułować teorie, które skutecznie wykorzystają konkretne dowody do wyjaśnienia zachodzących przed nami zjawisk. Z biegiem czasu myśliciele opracowali kilka praktycznych zasad, które nam w tym pomogą. Jedną z takich praktycznych zasad jest irytująca maksyma znana jako Brzytwa Hanlona : „Nigdy nie przypisuj złośliwości tego, co można wystarczająco wytłumaczyć głupotą” lub, mówiąc bardziej zwięźle, „błądu spisku”. Staram się nigdy nie cytować Brzytwy Hanlona wprost, bo uważam ją za nietrafną, a także dlatego, że niektórych głęboko irytuje.

Tak naprawdę powinniśmy myśleć o znacznie starszej i bardziej szanowanej brzytwie, często przypisywanej Wilhelmowi Ockhamowi , która w rzeczywistości jest starsza od naszego brata franciszkańskiego o 1600 lat. Arystoteles stwierdził w swojej Posterior Analytics, że „możemy założyć wyższość, przy zachowaniu wszystkich pozostałych warunków równych, dowodu wynikającego z mniejszej liczby postulatów lub hipotez”. Średniowieczni scholastycy pozostawali pod głębokim wpływem Arystotelesa i powtarzali w swoich pismach własne wersje tej maksymy, aż nadszedł czas, aby Wilhelm zaproponował własne, bardziej zagadkowe sformułowanie: „Nigdy nie należy stwierdzać mnogości bez konieczności”. Następnie w XVII wieku, również franciszkańskiemu myślicielowi scholastycznemu Johnowi Punchowi, pozostawiono najbardziej zwięzłe stwierdzenie: „Nie należy mnożyć bytów ponad potrzebę”. To jest prawo oszczędności i to właśnie mam na myśli, mówiąc, że nasze teorie powinny być nie tylko wyjaśniające, ale także maksymalnie skuteczne. Spośród równie wyjaśniających teorii musimy zawsze wybierać najbardziej oszczędną możliwość, bez względu na to, jak bardzo może ona być rozczarowująca.

Oto, co to oznacza w praktyce: znaczna część świata jest przed nami ukryta, dlatego nasze teorie muszą nieuchronnie zakładać istnienie jakichś niewidzialnych przyczyn wyjaśniających obserwowane zjawiska. Musimy jednak uważać to zakładanie niewidzialnego za niezwykle kosztowne i obciążające intelektualnie i starać się w miarę możliwości wyjaśniać stojące przed nami wydarzenia na podstawie obserwowanej rzeczywistości. Rzeczy, które widzimy, są niezbędnymi częściami każdej teorii i można je wziąć. Niewidoczne, możliwe i z góry założone rzeczy mogą nie być konieczne i powinniśmy starać się unikać odwoływania się do nich, kiedy tylko możemy. To właśnie oznacza unikanie mnożenia bytów ponad potrzebę.

Może to wszystko brzmi trochę dziwnie, ale w rzeczywistości ma wiele sensu. Jeśli potrafimy wyjaśnić świat na podstawie tego, co widzimy, jest mało prawdopodobne, że to, co niewidzialne, będzie aż tak interesujące i wpływowe. A jeśli porzucimy pogoń za oszczędnością i zbytnio polegamy na tym, co niewidzialne, wprowadzimy do naszego myślenia zbyt wiele stopni swobody. Dlatego świat niewidzialnego i obcego rośnie i rośnie dla mniej powściągliwych myślicieli „konspiracyjnych”. Niektórzy mają niemal teologiczne podejście do tego, co niewidzialne, postulując coraz to nowe warstwy ukrytych aktorów. Za naszymi wybranymi politykami stoją globaliści tacy jak Klaus Schwab i George Soros, a za tymi złymi globalistami stoją jeszcze głębiej ukryte osobowości, a za nimi być może nawet głębsze i mroczniejsze. Cała ta swoboda stwarza okazję do uczynienia twoich teorii bardziej ideologicznie pochlebnymi; wszystko, co dzieje się na świecie, staje się kolejnym epizodem ilustrującym, dlaczego kapitaliści, Żydzi, depopuliści lub jaszczurki w skórzanych kombinezonach są tak naprawdę problemem. (Można pisać dalej o zainteresowaniach niektórych bardzo popularnych komentatorów w opracowywaniu własnych analiz, których ich czytelnicy nie mogą znaleźć gdzie indziej, ale pominę ten punkt widzenia, ponieważ obawiam się, że powiedziałem już zbyt wiele o naruszaniu Twoją dobrą wolę i cierpliwość).

  „Trump odniesie teraz wielkie zwycięstwo”: Europa reaguje na proces Trumpa

Główny problem z ukrytymi fabułami polega na tym, że są one czymś wyjątkowo niewidocznym, natomiast wielką zaletą niekompetencji jest to, że jest to brak czegoś. Dlatego Brzytwa Hanlona często prowadzi nas do bardziej oszczędnych teorii, mimo że wielu głupców nadużywa tego konkretnego narzędzia. Oczywiście wydarzenia mogą czasami zmusić nas do postawienia hipotezy o ukrytych spiskach; na przykład tylko najczystsi idioci przypisywaliby Nord Stream zwykłą niekompetencję. Jeśli jednak niekompetencja wydaje się prawdopodobna, warto zażądać dowodu na istnienie ukrytych wątków, a w przypadku jego braku sięgnąć do prostszych wyjaśnień, które zakładają mniej niewidzialne byty. Jest to szczególnie prawdziwe, gdy dowody niekompetencji są już wszechobecne, jak w przypadku nieudanego zabójstwa Trumpa – które w końcu się nie powiodło.

Na koniec przyjrzyjmy się niektórym rzeczom, które możemy zobaczyć w tym konkretnym przypadku: polityczni przeciwnicy Trumpa żałowali mu ochrony Secret Service, a niektórzy z nich zaproponowali nawet ustawodawstwo całkowicie go jej pozbawiające . Tajnymi służbami kieruje obecnie nominowana przez Bidena Kimberly Cheatle , a ochrona Trumpa borykała się z poważnymi niedoborami kadrowymi . Sam Trump od lat jest obiektem histrionicznych ataków medialnych i celem licznych incydentów związanych z bezpieczeństwem . Wreszcie ta nieudana próba zamachu tylko zwiększyła poparcie dla kandydatury Trumpa i uwagę opinii publicznej skierowaną na jego obrońców, znacznie zmniejszając prawdopodobieństwo drugiego ataku.

Biorąc to wszystko pod uwagę, nie jest dla mnie jasne, jaką korzyść intelektualną odniesiemy z domniemania spisku rządu lub osobistości głębokiego państwa. Wszystko to uderza mnie jako działania głupiego systemu, który nienawidził pomysłu wydawania zasobów na ochronę Trumpa, miał nadzieję, że spotka go najgorsze, a mimo to w swojej głupocie nie dostrzegł ogromnych korzyści, jakie Trump mógłby zyskać od zabójcy w rzeczywistości strzel do króla i spudłuj.

Oczywiście bardzo się cieszę, że udowodniono mi, że się mylę, i jeśli tak się stanie, będę pierwszą osobą, która to zgłosi.