miesiące izraelskich walk powietrznych i naziemnych w Gazie nie pokonały Hamasu, a Izrael nie jest bliski pokonania tej grupy terrorystycznej. Wręcz przeciwnie, według mających znaczenie standardów Hamas jest dziś silniejszy niż był 7 października, pisze Robert A. Pape .

Od czasu straszliwego ataku Hamasu w październiku zeszłego roku Izrael najechał północną i południową Strefę Gazy z udziałem około 40 000 żołnierzy, przymusowo wysiedlił 80 procent populacji, zabił ponad 37 000 ludzi i zrzucił co najmniej 70 000 ton bomb na obszar Strefy Gazy (więcej niż łączna waga bomb zrzuconych na Londyn, Drezno i ​​Hamburg podczas II wojny światowej), zniszczyły lub uszkodziły ponad połowę wszystkich budynków w Gazie i odcięły obszarowi dostęp do wody, żywności i elektryczności, powodując, że cała ludność balansować na krawędzi głodu.

Chociaż wielu obserwatorów wskazywało na niemoralność zachowania Izraela, izraelscy przywódcy konsekwentnie zapewniali, że cel, jakim jest pokonanie Hamasu i osłabienie jego zdolności do przeprowadzania nowych ataków na izraelskich cywilów, musi mieć pierwszeństwo przed wszelkimi obawami o życie Palestyńczyków. Należy zaakceptować karę nałożoną na ludność Gazy jako niezbędną do zniszczenia potęgi Hamasu.

Ale dzięki izraelskiemu atakowi siła Hamasu faktycznie rośnie. Tak jak Viet Cong urósł w siłę podczas masowych operacji „znajdź i zniszcz”, które w latach 1966 i 1967 zdewastowały znaczną część Wietnamu Południowego, tak gdy Stany Zjednoczone wysłały wojska do tego kraju w ostatecznie daremnej próbie obrócenia wojny na swoją korzyść, Hamas pozostaje nieustępliwa i wyłoniła się jako nieustępliwa i śmiercionośna siła partyzancka w Gazie – wznowiono śmiercionośne operacje na północnych obszarach, które według doniesień Izrael opuścił zaledwie kilka miesięcy temu.

Główną wadą izraelskiej strategii nie jest brak taktyki czy nałożenie ograniczeń na siłę militarną – tak jak niepowodzenie strategii wojskowej Stanów Zjednoczonych w Wietnamie miało niewiele wspólnego z umiejętnościami technicznymi ich żołnierzy lub ograniczeniami politycznymi i moralnymi w sprawie użycia siły militarnej. Przeciwnie, nadrzędną porażką było rażące błędne rozpoznanie źródeł władzy Hamasu. Izrael, aż za wszelką cenę, nie zdał sobie sprawy, że rzeź i zniszczenia, których dokonał w Gazie, tylko wzmocniły jego wroga.

BŁĄDNE POJĘCIE LICZBY ŚMIERTELNOŚCI

Od miesięcy rządy i analitycy skupiają się na liczbie bojowników Hamasu zabitych przez Izraelskie Siły Obronne (IDF), jak gdyby ta statystyka była główną miarą sukcesu izraelskiej kampanii przeciwko tej grupie. Z pewnością zginęło wielu bojowników Hamasu. Izrael twierdzi, że 14 000 z szacunkowej liczby 30 000 do 40 000 bojowników, których Hamas miał przed wojną, już nie żyje, podczas gdy Hamas upiera się, że stracił jedynie 6 000 do 8 000 bojowników. Źródła wywiadu USA wskazują, że faktyczna liczba ofiar śmiertelnych w Hamasie wynosi około 10 000.

Jednakże skupienie się na tych liczbach utrudnia prawdziwą ocenę potęgi Hamasu. Pomimo strat Hamas faktycznie kontroluje duże części Gazy, w tym obszary, na których obecnie koncentruje się ludność cywilna. Grupa w dalszym ciągu cieszy się ogromnym wsparciem ze strony Gazańczyków, dzięki czemu bojownicy mogą otrzymywać dostawy humanitarne niemal według własnego uznania i łatwo wracać na obszary wcześniej „oczyszczone” przez siły izraelskie. Według niedawnej izraelskiej oceny Hamas ma obecnie więcej bojowników w północnych obszarach Gazy, które IDF zajęły jesienią kosztem setek żołnierzy, niż w Rafah na południu.

Hamas prowadzi obecnie wojnę partyzancką, stosując zasadzki i improwizowane bomby (często wykonane z niewybuchów lub zdobytej broni IDF), co stanowi przedłużające się operacje, które, jak niedawno doradca izraelskiego premiera Benjamina Netanjahu ds. bezpieczeństwa narodowego, mogły potrwać co najmniej do końca 2024 r. Hamas nadal może uderzyć w Izraelu; Hamas prawdopodobnie ma około 15 000 zmobilizowanych bojowników – około dziesięć razy więcej niż liczba bojowników, którzy przeprowadzili ataki z 7 października. Ponadto ponad 80 procent sieci podziemnych tuneli grupy pozostaje przydatne do planowania, przechowywania broni i unikania izraelskiej inwigilacji, przechwytywania i ataków. Większość najwyższych władz Hamasu w Gazie pozostaje nienaruszona. Krótko mówiąc, szybka ofensywa Izraela przeprowadzona jesienią ustąpiła miejsca wojnie na wyniszczenie, która umożliwiłaby Hamasowi atakowanie izraelskiej ludności cywilnej, nawet gdy IDF kontynuuje kampanię w południowej Gazie.

W przeszłości nieudane kontrataki często skupiały się na liczbie ofiar wroga. IDF jest obecnie zaangażowane w dobrze znaną grę w walenie kreta, która od lat nęka żołnierzy amerykańskich w Afganistanie. Niewolnicza uwaga skupiająca się na liczbie ofiar zwykle łączy sukces taktyczny i strategiczny i ignoruje kluczowe wskaźniki, które pokazują, czy siła strategiczna przeciwnika rośnie nawet w miarę wzrostu bezpośrednich strat grupy. Dla grupy terrorystycznej lub powstańczej głównym źródłem władzy nie jest liczebność obecnego pokolenia bojowników, ale potencjał zdobycia w przyszłości zwolenników ze strony społeczności lokalnej.

  „Genocide Joe” otrzymuje kolejny upokarzający cios pod adresem Organizacji Narodów Zjednoczonych

ŹRÓDŁA MOCY

Siła grupy bojowników takiej jak Hamas nie wynika z typowych czynników materialnych, których analitycy używają do oceny siły państw, takich jak wielkość ich gospodarki, zaawansowanie technologiczne ich armii, ilość otrzymywanego wsparcia zewnętrznego oraz siłę ich systemów edukacyjnych. Najważniejszym źródłem władzy Hamasu i innych bojowych podmiotów niepaństwowych, powszechnie nazywanych grupami „terrorystycznymi” lub „powstańczymi”, jest zdolność werbowania, a zwłaszcza zdolność przyciągania nowych pokoleń bojowników i agentów, którzy przeprowadzają zabójczy atak kampanii grupy i prawdopodobnie umrze za sprawę. A ta zdolność do rekrutacji jest ostatecznie zakorzeniona w jednym czynniku: zakresie i intensywności wsparcia, jakie grupa otrzymuje od swojej społeczności.

Wsparcie społeczne umożliwia grupie terrorystycznej uzupełnienie jej szeregów, zdobycie zasobów, uniknięcie wykrycia i ogólnie większy dostęp do zasobów ludzkich i materialnych niezbędnych do mobilizacji i utrzymywania kampanii śmiercionośnej przemocy. Większość terrorystów, w tym grupy islamskie na Bliskim Wschodzie, to ochotnicy, często wściekli z powodu utraty członków rodziny lub przyjaciół lub, bardziej ogólnie, wściekli z powodu użycia ciężkiej siły militarnej przez potężne państwo. Osoby te często poszukują rekruterów, których tożsamość mogłaby zostać ujawniona siłom bezpieczeństwa, gdyby nie członkowie społeczności chcący ich chronić. Grupy terrorystyczne często walczą, używając broni wyprodukowanej w drodze przeróbki materiałów cywilnych lub zdobytej od państwowych sił bezpieczeństwa, często korzystając z informacji wywiadowczych i pomocy członków społeczności lokalnej.

Co najważniejsze, kultywowanie kultu męczeństwa wymaga wsparcia wspólnoty. Ludzie rzadziej zgłaszają się na ochotnika do ryzykownych misji, jeśli ich poświęcenie pozostaje niezauważone. Społeczność oddająca cześć poległym bojownikom grupy terrorystycznej pomaga utrzymać tę grupę; męczeństwo legitymizuje działania terrorystyczne i zachęca do rekrutowania nowych rekrutów. Terroryści będą działać według własnego uznania, ale to społeczność ostatecznie decyduje, czy poświęceniu jednostki zostanie przyznany wysoki status, czy też będzie powszechnie postrzegane jako irracjonalne, przestępcze i nikczemne.

Nic dziwnego, że grupy terrorystyczne często dokładają wszelkich starań, aby zyskać przychylność lokalnych społeczności. Osadzając się w instytucjach społecznych, takich jak szkoły, uniwersytety, organizacje charytatywne i zgromadzenia religijne, grupy terrorystyczne stają się częścią tkanki społeczności, zwiększając ich zdolność do rekrutacji większej liczby rekrutów i zdobywania poparcia osób niewalczących.

Wiele przypadków pokazuje tę dynamikę. Hezbollah rozkwitał dzięki rosnącemu poparciu szyitów podczas izraelskiej okupacji południowego Libanu w latach 1982–1999, przekształcając się z małej tajnej grupy terrorystycznej w partię polityczną głównego nurtu, posiadającą zbrojne skrzydło liczące obecnie około 40 000 bojowników. Silne poparcie społeczne było siłą napędową długoterminowych kampanii terrorystycznych Tamilskich Tygrysów na Sri Lance, Świetlistego Szlaku w Peru, Partii Pracujących Kurdystanu w Turcji, Talibów w Afganistanie i tak zwanego Państwa Islamskiego (ISIS) ) i Al-Kaida w kilku do lądowania.

Utrata poparcia społeczności może być druzgocąca dla grup terrorystycznych. Po okupacji Iraku przez Stany Zjednoczone w 2003 r. liczba bojowników powstania sunnickiego wzrosła, według szacunków USA, z 5 000 wiosną 2004 r. do 20 000 jesienią 2004 r. i 30 000 w lutym 2007 r. Im więcej ludzi, tym Stany Zjednoczone zabitych, tym szybciej narastał bunt. Powstanie upadło dopiero, gdy Stany Zjednoczone przyjęły nowe podejście, obejmujące zachęty polityczne i ekonomiczne, aby zachęcić plemiona sunnickie do przeciwstawienia się terrorystom. Ta zmiana ostatecznie zdziesiątkowała powstanie, ponieważ utrata poparcia społeczności lokalnej doprowadziła do masowych dezercji, przydatnych informacji wywiadowczych i powstania sunnickich sił opozycji nazwanych Przebudzeniem Anbar. Do 2009 roku powstanie prawie upadło z jednego głównego powodu: utrata poparcia miejscowej ludności uniemożliwiła terrorystom uzupełnienie swoich szeregów.

SERCA I UMYSŁY

Ta dynamika wyjaśnia, dlaczego Hamas pozostaje tak silny w wojnie przeciwko Izraelowi. Aby ocenić prawdziwą siłę tej grupy, analitycy muszą wziąć pod uwagę różne wymiary jej poparcia wśród Palestyńczyków. Należą do nich jej popularność w porównaniu z rywalami politycznymi, stopień, w jakim Palestyńczycy postrzegają przemoc Hamasu wobec izraelskiej ludności cywilnej jako akceptowalną oraz to, ilu Palestyńczyków straciło członków rodziny w trakcie trwającej izraelskiej inwazji na Gazę. Czynniki te, bardziej niż materialne, są najlepszym wskaźnikiem zdolności Hamasu do prowadzenia ciągłej kampanii terroru.

Badania opinii Palestyńczyków mogą pomóc ocenić poziom poparcia społeczności dla Hamasu. Aby stawić czoła wyzwaniom związanym z prowadzeniem badań wśród ludności w Gazie od 7 października, Palestyńskie Centrum Badań nad Polityką i Ankietami (PSR), organizacja wyborcza założona w 1993 r. po Porozumieniach z Oslo i współpracująca z instytucjami izraelskimi, nagrała wywiady z wysiedleńcami tymczasowo przebywającymi w schronisk i w przybliżeniu podwoiła zwykłą liczbę respondentów, biorąc pod uwagę niepewne i zmieniające się rozmieszczenie ludności na tym obszarze.

  MTK potępia próby „zastraszenia” sądu w związku z wydaniem nakazu aresztowania Netanjahu

Pięć sondaży PSR, przeprowadzonych od czerwca 2023 r. do najnowszego, zakończonego w czerwcu 2024 r., pokazuje uderzające odkrycie: praktycznie pod każdym względem Hamas ma dziś większe poparcie wśród Palestyńczyków niż przed 7 października.

Poparcie polityczne dla Hamasu wzrosło, zwłaszcza w porównaniu z jego konkurentami. Na przykład, chociaż Hamas i jego główny rywal Fatah otrzymali mniej więcej równe poparcie w czerwcu 2023 r., w czerwcu 2024 r. Hamas wspierał dwukrotnie więcej Palestyńczyków (40% w porównaniu z 20% dla Fatahu).

Izraelska ofensywa nie zwraca Palestyńczyków przeciwko Hamasowi.
Izraelskie bombardowania i inwazja lądowa na Gazę nie zmniejszyły poparcia Palestyny ​​dla ataków na izraelskich cywilów w Izraelu ani poparcia dla samego ataku z 7 października. W marcu 2024 roku 73 procent Palestyńczyków uważało, że Hamas miał rację w ataku z 7 października. Liczby te są niezwykle wysokie, nie tylko po tym, jak ataki rozpoczęły brutalną kampanię Izraela, ale także w świetle faktu, że mniejsza liczba, bo 53 procent Palestyńczyków, poparła zbrojne ataki na izraelskich cywilów we wrześniu 2023 roku.

Hamas cieszy się momentem „wielu wokół flagi”, co pomaga wyjaśnić, dlaczego Gazańczycy nie przekazują siłom izraelskim więcej informacji na temat miejsca pobytu przywódców Hamasu i izraelskich zakładników. Wydaje się, że poparcie dla zbrojnych ataków na izraelskich cywilów wzrosło, zwłaszcza wśród Palestyńczyków na Zachodnim Brzegu, które słusznie jest obecnie na tym samym wysokim poziomie, co utrzymujące się wysokie poparcie dla tych ataków w Gazie, co pokazuje, że Hamas najeżdża całe terytorium Palestyny ​​od tego czasu Społeczeństwo 7 października poczyniło ogromne postępy.

Dane z badania pokazują także, jak izraelska kampania wojskowa wpłynęła na Palestyńczyków. Według stanu na marzec 2024 r. waga postrzeganych kosztów wojny dla ludności palestyńskiej jest niezwykle wysoka. Sześćdziesiąt procent Palestyńczyków w Gazie twierdzi, że straciło członka rodziny w czasie obecnej wojny, podczas gdy ponad trzy czwarte twierdzi, że straciło członka rodziny lub zraniło go, przy czym obie liczby są znacznie wyższe niż w grudniu 2023 r. Kara ta nie miała znaczącego wpływu odstraszający wśród Palestyńczyków i nie zmniejszył ich poparcia dla zbrojnych ataków na izraelskich cywilów ani ich wsparcia dla Hamasu.

Przed 7 października Hamas jako siła polityczna znajdował się w fazie słabego odpływu, a jeśli już, to upadku. Grupa obawiała się, że jej sprawa – i ogólnie trudna sytuacja Palestyńczyków – została odsunięta na bok przez Porozumienia z Abrahamem, porozumienia, które miały na celu normalizację stosunków między Izraelem a krajami arabskimi. Przed brutalnym atakiem na Izrael 7 października Hamas przewidywał przyszłość pozbawioną znaczenia, a Palestyńczycy mieli coraz mniej powodów, aby wspierać tę grupę.

Po 7 października wzrosło poparcie Palestyny ​​dla Hamasu kosztem bezpieczeństwa Izraela. Tak, Izrael zabił wiele tysięcy bojowników Hamasu w Gazie. Jednak te straty obecnego pokolenia bojowników są już kompensowane przez zwiększone wsparcie dla Hamasu i wynikającą z tego zdolność grupy do lepszego werbowania następnego pokolenia. W międzyczasie, do czasu przybycia tych nowych rekrutów, wszystko wskazuje na to, że obecni bojownicy Hamasu są prawdopodobnie bardziej niż kiedykolwiek chętni do prowadzenia przedłużającej się wojny partyzanckiej przeciwko wszelkim izraelskim celom, w które mogą uderzyć.

SIŁA PRZESŁANIA

Ogromna kara, jaką Izrael skazał na Gazę, z pewnością zachęca wielu Palestyńczyków do jeszcze większej wrogości wobec państwa żydowskiego. Ale dlaczego Hamas czerpie korzyści z tej reakcji? Przecież atak Hamasu był bezpośrednią przyczyną wojny, która zrównała z ziemią duże części Gazy i kosztowała życie tak wielu ludzi.

Odpowiedź leży w dużej mierze w wyrafinowanej kampanii propagandowej Hamasu, która konstruuje przychylną interpretację wydarzeń i snuje historie, które pomagają grupie zdobyć więcej zwolenników. Parafrazując amerykańskiego psychoanalityka Edwarda Bernaysa: propaganda działa nie tyle poprzez tworzenie i zaszczepianie strachu i oburzenia, ile poprzez przekształcanie tych emocji w konkretne cele. Wysiłki Hamasu są doskonałym przykładem tej taktyki. Od początku wojny grupa rozpowszechniła ogromną ilość materiałów, głównie w Internecie, próbując zmobilizować naród palestyński do poparcia swojego przywództwa i dążenia do zwycięstwa nad Izraelem.

Zespół ds. analizy propagandy arabskiej – wyspecjalizowana grupa lingwistów arabskich specjalizujących się w zbieraniu i analizowaniu bojowej propagandy w języku arabskim – przy projekcie dotyczącym bezpieczeństwa i zagrożeń na Uniwersytecie w Chicago zbadał arabską propagandę produkowaną przez Hamas i jego wojskowe skrzydło, Brygady Kassama, oraz rozesłane za pośrednictwem oficjalnego kanału brygady na Telegramie po 7 października. Ten kanał Telegramu, mający ponad 500 000 subskrybentów, od ataków z 7 października niemal codziennie rozpowszechnia wiadomości, zdjęcia, filmy i inną propagandę. Raport Mohameda Elgohariego, lidera tego zespołu badawczego, zawierał ponad 500 fragmentów propagandy od 7 października 2023 r. do 27 maja 2024 r. Nie wiadomo, ilu Palestyńczyków korzysta z tych materiałów w Internecie, ale Gaza i Zachodni Brzeg codziennie, z przerwami, mają dostęp do Internetu. Cyfrowe treści Hamasu odzwierciedlają jego analogowe wysiłki propagandowe w sieciach społeczności lokalnych.

Materiał koncentruje się na trzech tematach: naród palestyński nie ma innego wyjścia, jak tylko walczyć, ponieważ Izrael jest zdeterminowany do popełnienia niewypowiedzianych okrucieństw wobec wszystkich Palestyńczyków, nawet jeśli nie biorą oni udziału w operacjach wojskowych; pod przywództwem Hamasu Palestyńczycy mogą pokonać Izrael na polu bitwy; a wojownicy, którzy zginą w bitwie, otrzymają cześć i chwałę. Hamas zamieścił liczne filmy, oświadczenia i inne materiały, aby wykazać, że jego atak na Izrael w dniu 7 października był konieczną i uzasadnioną reakcją na izraelską okupację, okrucieństwa i agresję wobec narodu palestyńskiego, w tym częste naloty na święty meczet Al Aksa w Jerozolimie przez izraelskie siły bezpieczeństwa oraz izraelskich działaczy i osadników.

Weźmy pod uwagę oświadczenie Hamasu, które pierwotnie zostało opublikowane 22 stycznia i było nawet szeroko rozpowszechniane w izraelskich mediach. To kompleksowe oświadczenie szczegółowo przedstawia uzasadnienie grupy dla ataku na Izrael, koncentrując się na tym, co grupa opisuje jako długotrwałe skargi w związku z działaniami izraelskiego rządu i osadników, w tym izraelskimi nalotami na meczet Al Aksa w Jerozolimie i ograniczeniami nałożonymi na Izrael tam palestyńscy wyznawcy; dalszy rozwój osadnictwa na Zachodnim Brzegu; rzekomo przerażające traktowanie więźniów palestyńskich w Izraelu; oraz funkcjonalne oblężenie i blokada Gazy przez Izrael oraz narzucenie na Zachodnim Brzegu polityki przypominającej apartheid. To stwierdzenie jest tylko jednym z kilkudziesięciu postów zawierających podobne uwagi.

Wiele filmów, zdjęć i plakatów podkreśla militarną sprawność Hamasu i pokazuje udane ataki na izraelskie cele, zwłaszcza pojazdy opancerzone i czołgi. Przesłania te mają na celu przedstawienie siły i skuteczności grupy oraz zasugerowanie, że Hamas może wyrządzić znaczne szkody swojemu technologicznie lepszemu przeciwnikowi. W tej propagandzie bojownicy pojawiają się w pełnym wyposażeniu bojowym i mundurach taktycznych, wyposażeni w hełmy, gogle i zaawansowaną broń, co podkreśla ich gotowość operacyjną. Symbolika religijna, taka jak wersety Koranu, jest również powszechna, co nadaje duchowy charakter walce Hamasu. Propaganda pomaga wynieść poległych wojowników na męczenników, którzy zginęli w bitwie z Izraelem w służbie szlachetnej i zatwierdzonej przez Boga sprawy. Gloryfikacja ich męczeństwa inspiruje potencjalnych nowych rekrutów.

Propaganda Hamasu prowadzona od 7 października jest w pełni zgodna z wynikami sondaży PSR na temat postaw Palestyńczyków. Ścisła zgodność między treścią propagandy Hamasu a rosnącym poparciem dla Hamasu w szczególności i dla walki zbrojnej przeciwko Izraelowi w ogóle, wyrażona w sondażach PSR, sugeruje, że Hamas zachęca do tego wsparcia lub że główną przyczyną tego wsparcia jest jego propaganda. Tak czy inaczej, Hamas wykorzystuje wojnę, aby stać się silniejszym poprzez zagęszczanie i poszerzanie więzi między społecznością a grupą bojowników.

POnura RZECZYWISTOŚĆ

Po dziewięciu miesiącach wyczerpującej wojny nadszedł czas, aby stawić czoła ponurej rzeczywistości: nie ma militarnego rozwiązania, które wystarczyłoby na pokonanie Hamasu. Grupa jest czymś więcej niż sumą jej obecnej liczby bojowników. To także coś więcej niż tylko sugestywny pomysł. Hamas jest ruchem politycznym i społecznym, którego rdzeniem jest przemoc i który nie zniknie w najbliższym czasie.

Obecna strategia Izraela polegająca na ciężkich operacjach wojskowych może zabić niektórych bojowników Hamasu, ale strategia ta jedynie wzmacnia więzi między Hamasem a lokalną społecznością. Od dziewięciu miesięcy Izrael prowadzi praktycznie nieograniczone operacje wojskowe w Gazie, przy niewielkim widocznym postępie w realizacji swoich celów. Hamas nie został pokonany i nie zostanie pokonany, jego sprawa jest bardziej popularna, a jego atrakcyjność silniejsza niż przed 7 października. W przypadku braku planu na przyszłość Gazy i narodu palestyńskiego, który Palestyńczycy mogliby zaakceptować, terroryści będą nadal wracać i to w większej liczbie.

Jednak przywódcy Izraela nie wydają się być bardziej skłonni do opracowania tak wykonalnego planu politycznego niż przed 7 października. Nie widać końca tragedii, która wciąż rozgrywa się w Gazie. Wojna będzie trwała, więcej Palestyńczyków zginie, a zagrożenie dla Izraela tylko wzrośnie.