ProtoplasmaKid / Wikimedia / ( CC BY-SA 4.0 DEED )

Testament Freda Nobla (fragment ) (Paryż, 27 listopada 1895) przewiduje, że Nagroda Pokojowa zostanie przyznana

temu, który wykonał najwięcej lub najlepszą pracę dla braterstwa narodów, dla zniesienia lub ograniczenia stałych armii oraz dla organizowania i popierania kongresów pokojowych.

Procedury nominacyjne rozpoczynają się we wrześniu każdego roku, a nominacje należy składać do 1 lutego roku, w którym przyznawana jest nagroda. Norweski Komitet Noblowski jest odpowiedzialny za wybór laureatów Pokojowej Nagrody Nobla. W przeszłości kilkakrotnie zgłaszałem kandydaturę. Od lutego do października komisja dokonuje przeglądu listy kandydatów i stopniowo ją uszczupla, czego kulminacją jest ogłoszenie nagrody na początku października i ceremonia wręczenia nagród w Oslo na początku grudnia – pisze Ramesh Thakur .

Z niewyjaśnionych powodów żaden z moich nominowanych nie zdobył tej nagrody. Krążące plotki spekulowały, że niektórzy byli blisko, ale ostatecznie nie było cygara. Zniechęcony zaprzestałem wpisów. W zeszłym roku rozważałem nominowanie kilku wiodących na świecie organizacji i osób pracujących na rzecz zwalczania blokad Covid, nakazów maseczek i szczepionek na lata 2020–2023.

Ponieważ miałem w stu procentach doskonałą historię porażek, zdecydowałem, że to może być pocałunek śmierci i ostatecznie porzuciłem ten pomysł. Mam jednak nadzieję, że niektórzy z nich zostali nominowani przez innych. Pozwólcie, że wyjaśnię, dlaczego w kontekście historii tej nagrody byliby to zasłużeni kandydaci – ale mało prawdopodobni zwycięzcy.

Nagroda Pokojowa często odbiegała od wyraźnych kryteriów Nobla

Czasami podaje się rygorystyczne kryteria jako wyjaśnienie, dlaczego Mahatma Gandhi nie otrzymał nagrody. Tak czy inaczej, po drugiej wojnie światowej definicja pokoju przyjęta przez Komitet Norweski stała się coraz szersza i elastyczna, obejmując tak różnorodne obszary, jak ochrona środowiska, prawa ludności tubylczej, bezpieczeństwo żywnościowe i prawa człowieka. Stopniowo nabrał wydźwięku aktu politycznego lub przesłania z mesjańskim elementem nadziei, aby pobudzić świat do szerszej koncepcji pokoju, za którą opowiadał się komitet.

W stosunku do woli założyciela skutkowało to szeregiem dziwnych wyborów. Było wielu laureatów, którzy budzili zdziwienie: ci, którzy prowadzili wojnę, inni, którzy zostali skorumpowani przez terroryzm, a także jeszcze inni, których wkład na rzecz pokoju był słaby (posadzenie milionów drzew), niezależnie od tego, jakkolwiek ich kampanie same w sobie były godne pochwały.

Wspólnymi beneficjentami w 1973 r. byli Le Duc Tho z Wietnamu Północnego i Henry Kissinger, Sekretarz Stanu USA, za zakończenie wojny w Wietnamie. W 1994 r. Jaser Arafat otrzymał tę nagrodę (wraz z Icchakiem Rabinem i Szimonem Peresem) za swoje wysiłki „na rzecz zaprowadzenia pokoju na Bliskim Wschodzie”. Tak naprawdę.

Laureatem z 1970 r. został Norman Borlaug za rolę w zielonej rewolucji. W 2007 roku Al Gore i IPCC zostali wybrani ze względu na ich rolę w szerzeniu świadomości na temat „zmian klimatycznych spowodowanych przez człowieka” (tak, komisja użyła tego języka związanego z płcią).

To liczne nagrody związane z prawami człowieka, wolnościami i promocją demokracji mają największe znaczenie dla tego, dlaczego komisja powinna uważnie przyjrzeć się bohaterom ruchu oporu covidystów.

Pokojową Nagrodę Nobla przyznano w zeszłym roku Nargis Mohammadi z Iranu „za walkę z uciskiem kobiet w Iranie i walkę o promowanie praw człowieka i wolności dla wszystkich. Trzej zwycięzcy konkursu 2022 z Białorusi, Rosji i Ukrainy zostali wyróżnieni za promowanie „prawa do krytyki władzy i ochrony podstawowych praw obywateli”. Dołożyli wszelkich starań, aby udokumentować zbrodnie wojenne, naruszenia praw człowieka i nadużycia władzy”. W 2021 r. pochwalono wspólnych zwycięzców z Filipin i Rosji „za wysiłki na rzecz zapewnienia wolności słowa”.

W 2014 roku Malala Yousafzai z Pakistanu i Kailash Satyarthi z Indii (nawet Komitet Noblowski powiązał Indie z Pakistanem!) zostali pochwaleni „za walkę z uciskiem dzieci i młodych ludzi oraz za prawo wszystkich dzieci do edukacji”. Zwycięzcą w 2010 roku został Chińczyk Liu Xiabo „za długą i pozbawioną przemocy walkę o podstawowe prawa człowieka w Chinach”.

W 2003 r. Shirin Ebadi z Iranu została nagrodzona „za wysiłki na rzecz demokracji i praw człowieka. Skupiła się głównie na walce o prawa kobiet i dzieci”. Laureatką w 1991 r. została Aung San Suu Kyi z Birmy za „walkę o demokrację i prawa człowieka”. W 1983 r. komisja przyznała nagrodę Lechowi Wałęsie za „walkę o wolne związki zawodowe i prawa człowieka w Polsce”.

W latach 70. nagrodę za promowanie i obronę praw człowieka na świecie otrzymali m.in. Amnesty International (1977) i irlandzki Sean MacBride (1974).

Nagroda przyznana w 2009 r. nowo wybranemu prezydentowi USA Barackowi Obamie „za jego niezwykłe wysiłki na rzecz wzmocnienia międzynarodowej dyplomacji i współpracy między narodami” była jednym z najdziwniejszych wyborów w historii nagrody pokojowej. Komentując nagrodę Obamy, pisałem wówczas: „Komitet Noblowski ośmieszył się, patronował Barackowi Obamie i upokorzył Pokojową Nagrodę. Wybierając aktywizm, Komitet ryzykuje niepowodzeniem promowanych przez siebie organizacji charytatywnych”. ( Obywatel Ottawy , 14 października 2009).

Wraz z nagrodą dla Obamy przekroczyła ona granicę od wątpliwej do śmiesznej. Przedwczesne to nawet za mało. Pamiętajcie, że Obama został zaprzysiężony 20 stycznia 2009 roku. Zatem osoby i organizacje, które nominowały go w okresie od września 2008 r. do 31 stycznia 2009 r., uzasadniały swój wybór wskazując na jego działania i słowa niemal w całości przed jego objęciem funkcji prezydenta. Nagrodą była „za niesamowitość”, ponieważ „tak, mógł”, a nie „tak, że to zrobił”. Jak napisał Hendrik Hertzberg w „The New Yorker” (12 października):

Przynajmniej na igrzyskach olimpijskich sędziowie czekają do zakończenia wyścigu, aby przyznać ci złoty medal. Nie narzucają Ci tego, kiedy jeszcze czekasz na autobus na stadion.

Niedowierzanie przeplatało się z szyderstwem, także wśród wielbicieli i zwolenników Obamy, którzy są coraz bardziej zaniepokojeni jego kompromisami w sprawie podstawowych obietnic i wartości. Dewaluował dorobek większości dotychczasowych laureatów i kpił z wysiłków wszystkich, którzy poświęcili czas, uwagę i troskę, aby nominować ponad 200 osób i instytucji, z których wiele niewątpliwie zasłużyło na nagrodę.

Kpiło to z samej nagrody, dostarczyło przydatnej amunicji krajowym przeciwnikom Obamy, zawstydzając jednocześnie wielu zwolenników i zagroziło, że skomplikuje postęp w realizacji kilku jego inicjatyw. Groziło to również przewrotnymi konsekwencjami w postaci zmuszenia Obamy do publicznego wymachiwania swoimi jastrzębimi referencjami, zamiast wypuszczać swojego wewnętrznego gołębia. Jak na ironię, Obama otrzymał tę nagrodę w czasie, gdy kłaniając się rosnącej potędze, której nie należy obrażać, został pierwszym amerykańskim prezydentem od prawie dwudziestu lat, który odmówił spotkania z Dalajlamą (a więc był skłonny stawić czoła wrogom). spotykamy, ale nie obrońców wolności?), godnego poprzedniego laureata (1989).

Warto poważnie rozważyć odporność na Covid

Wybrano wielu poprzednich laureatów za swoje działania i walkę na rzecz praw człowieka, praw kobiet i dzieci, w tym edukacji.

Niewielu czytelników tej witryny nie zgodzi się ze twierdzeniem, że nakazy izolacji, maseczki i nakazy szczepień były najbardziej rażącym atakiem na prawa człowieka, prawa dziecka, wolności obywatelskie, wolności osobiste i biznesowe oraz praktyki demokratyczne, dotykającym największą liczbę osób w historia.

Granica między liberalną demokracją a drakońską dyktaturą szybko zanikła. Prawo do pokojowych protestów, cecha demokracji, zostało uznane za przestępstwo. Podczas wykładu prawniczego w Cambridge Freshfields, który odbył się 27 października 2020 r., Lord Jonathan Sumption, niedawno emerytowany sędzia Sądu Najwyższego Wielkiej Brytanii, powiedział:

W czasie pandemii Covid-19 państwo brytyjskie sprawowało nad swoimi obywatelami władzę przymusową na skalę, jakiej nigdy wcześniej nie próbowano… To najważniejsza ingerencja w wolność osobistą w historii naszego kraju. Nigdy wcześniej nie próbowaliśmy robić czegoś takiego, nawet w czasie wojny i nawet w obliczu znacznie poważniejszych kryzysów zdrowotnych.

Ludziom mówiono, kiedy mogą robić zakupy, w jakich godzinach mogą robić zakupy, co mogą kupić, jak blisko mogą zbliżyć się do innych i w jakim kierunku mogą się poruszać, podążając za strzałkami na podłodze. Doświadczyliśmy masowych aresztów domowych zdrowych populacji; naruszenia integralności cielesnej, zasady „moje ciało mój wybór” i zasad świadomej zgody; rozprzestrzenianie się państwa nadzoru, administracji i bezpieczeństwa biologicznego; traktowanie ludzi jako wektorów chorób i zagrożeń biologicznych; jawna dehumanizacja ludzi, którzy po prostu prosili, żeby pozostawiono ich w spokoju; okrucieństwo odmawiania umierającym rodzicom i dziadkom ostatecznego pożegnania i emocjonalnego zakończenia pogrzebów z pełną obsługą; radosne świętowanie ślubów i urodzin; podać dyktat dotyczący tego, z kim możemy się spotykać (i spać), ile, gdzie i na jak długo; co, w jakich godzinach i skąd możemy kupić; oraz kradzież edukacji i bezpieczeństwa ekonomicznego dzieci poprzez obciążenie ich długami na dziesięciolecia w przyszłość.

Wszelkie instytucjonalne kontrole dotyczące nadmiernego zasięgu i nadużycia władzy wykonawczej, od władzy ustawodawczej po sądowniczą, mechanizmy praw człowieka, stowarzyszenia zawodowe, związki zawodowe, kościół i media, okazały się nieadekwatne do swoich celów i zostały usunięte właśnie wtedy, gdy były najbardziej potrzebne.

W styczniu 2022 r. UNICEF poinformował o niszczycielskich niepowodzeniach w edukacji dzieci. Robert Jenkins, dyrektor ds. edukacji w UNICEF, powiedział: „Mamy do czynienia ze skalą strat w edukacji dzieci niemal nie do pokonania. W Stanach Zjednoczonych nastąpił dwie dekady zwrot w postępie edukacyjnym dzieci. W Japonii liczba samobójstw wzrosła o ponad 8 000 w porównaniu z poziomem sprzed pandemii między marcem 2020 r. a czerwcem 2022 r., szczególnie wśród kobiet w wieku kilkunastu i dwudziestu lat.

Szacuje się, że do lutego 2021 r. w wyniku blokad na całym świecie około 500 milionów dzieci nie uczęszczało do szkół, z czego ponad połowa w Indiach. Dr. Sunita Narain, dyrektor generalna Centrum Nauki i Środowiska, stwierdziła, że ​​w podobny sposób ponad połowa ze 115 milionów mieszkańców Azji Południowej została zepchnięta z powrotem w skrajne ubóstwo. Indie – dodała – wkrótce wprowadzą pokolenie pandemii obejmujące 375 milionów dzieci, które są narażone na długoterminowe konsekwencje, takie jak zwiększona śmiertelność noworodków, dzieci z niedowagą i karłowatością, a także spadek edukacji i wydajności pracy.

W październiku 2020 r. Szwecja podjęła decyzję o zniesieniu wszystkich pozostałych „zalecanych” ograniczeń dla osób powyżej 70. roku życia. Minister zdrowia Lena Hallengren wyjaśniła, że ​​miesiące izolacji społecznej doprowadziły do ​​samotności i nędzy oraz „pogorszenia zdrowia psychicznego, które prawdopodobnie będzie się pogarszać, im dłużej będą obowiązywać zalecenia”. Część stresu emocjonalnego, jakiego doświadczały osoby starsze w wyniku izolacji, wynikała z zniszczenia życia rodzinnego, podstawowej komórki społeczeństwa ludzkiego. Przymusowa separacja od bliskich miała ogromny wpływ na dobrostan psychiczny i miała wymierne konsekwencje na zdrowie fizyczne. Z Wielkiej Brytanii nadeszły historie osób starszych, które odmówiły umieszczenia w domu opieki. Wolą umrzeć w bólu w otoczeniu rodziny, niż spotkać samotną śmierć, całkowicie odcięci od rodziny po opuszczeniu domu.

Potem pojawiły się mandaty dotyczące szczepionek w przypadku zastrzyków wprowadzanych na rynek po uzyskaniu awaryjnego zezwolenia i ograniczonych danych na temat bezpieczeństwa i skuteczności. Skuteczność gwałtownie spadła, stosunek ryzyka do korzyści w przypadku osób innych niż osoby starsze i osoby z chorobami współistniejącymi zawsze był wysoce podejrzany, a ich udział w ciągłej śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny pozostaje niezbadany. Mimo to manipulowano ludźmi i zmuszano ich do oddania strzału pod groźbą zwolnienia z wielu stanowisk pracy i wykluczenia z przestrzeni publicznej.

W Australii doszło do wszechobecnej policyjnej inwigilacji mediów społecznościowych i przestrzeni publicznej, państwowej kontroli działalności gospodarczej, zawieszenia parlamentu w sprawowaniu rządów na mocy dyktatu wykonawczego, natychmiastowych wysokich kar finansowych nałożonych na kaprys funkcjonariuszy policji oraz stanu wojennego udającego prawo medyczne. Tysiące Australijczyków nadal utknęło za granicą i nie może wrócić do domu ze względu na rządowe ograniczenia dotyczące codziennego przyjazdu. Powracającym Sarah i Moe Haidarom w szpitalu w Brisbane nie pozwolono widzieć ani dotykać ich dziewięciotygodniowego wcześniaka. Zamiast tego polegali na FaceTime aż do zakończenia okresu kwarantanny.

W pełni zaszczepionej babci z Sydney odmówiono pozwolenia na wyjazd do Melbourne, aby opiekować się wnukami, podczas gdy jej córka walczyła z zaawansowanym rakiem piersi. W wiejskiej wiosce ciężarna kobieta , która zamieściła na Facebooku post popierający pokojowy protest przeciwko blokadzie Victorii, została skuta kajdankami i aresztowana we własnym domu wczesnym rankiem, wciąż w piżamie, na oczach rodziny. Matka zza granicy w Nowej Południowej Walii straciła dziecko po tym, jak odmówiono jej leczenia w Brisbane, ponieważ szpitale w Queensland były przeznaczone wyłącznie dla mieszkańców Queensland .

  Celem zawsze była kontrola totalitarna: oto, co możemy zrobić, aby pokrzyżować ich plany

Jak powiedziałem, poprzedni laureaci Pokojowej Nagrody zazwyczaj płacili wysoką osobistą cenę za obronę praw człowieka oraz praw kobiet i dzieci. Większość z nich wykazała się w swojej walce wyjątkową odwagą i przekonaniem. Miałem szczęście, że nie musiałem płacić osobistej ceny za mój opór wobec edyktów Covida, ale znam wiele osób, które cierpiały, ale odważnie trwały przy swoim zasadniczym sprzeciwie wobec największej sponsorowanej przez państwo kampanii przeciwko ustalonym prawom i wolnościom.

Niektórzy założyli alternatywne serwisy z wiadomościami i komentarzami, które stworzyły i rozwinęły nowe społeczności, w których można dzielić się odkryciami i przemyśleniami oraz przezwyciężać poczucie izolacji. Inni, pomimo często realizowanych gróźb, wypowiadali się na temat tragicznych konsekwencji dla pracy i życia. Pojawiły się nowe organizacje, które sprzeciwiają się wszechobecnej propagandzie i cenzurze stosowanej przez państwo, przemysł farmaceutyczny, dziedzictwo oraz media społecznościowe i platformy technologiczne. Kanadyjscy kierowcy ciężarówek zorganizowali konwój wolnościowy do Ottawy, który przykuł uwagę świata, ale sparaliżował Justina Trudeau i skłonił go do podjęcia ostrych, autorytarnych środków zaradczych.

Nie powinno brakować potencjalnych kandydatów do Pokojowej Nagrody w uznaniu ich odważnych wysiłków na rzecz podtrzymania płomienia wolności w tych mrocznych czasach.

Dlaczego to prawdopodobnie fałszywa nadzieja

W kontekście historii Pokojowej Nagrody Nobla od lat 70. XX w. tegorocznej nagrody zasługują osoby i grupy, które sprzeciwiały się atakom na prawa człowieka. Ale ta sama historia pokazuje również, że dla komisji uznanie otrzymują dysydenci przeciw reżimom i rządom, których Zachód nienawidzi: Chiny, Iran, Birma, Pakistan, Rosja. Zachodni dysydenci, którzy sprzeciwiają się własnemu rządowi, tego nie robią.

Nazwijcie mnie cynicznym, ale gdyby Julian Assange lub Edward Snowden zamiast Stanów Zjednoczonych zdemaskowali te same występki Chin, Rosji czy Iranu, ich szanse na zdobycie Pokojowej Nagrody Nobla byłyby równie dużo większe niż szanse starszej osoby na zdobycie Pokojowej Nagrody Nobla. umiera na Covid w porównaniu do zdrowego nastolatka.

Andrew Neil , były redaktor „ Sunday Times” (1983–1994) i obecny prezes magazynu „Spectator ”, napisał w 2022 r. w Daily Mail , że Wikileaks Assange’a ujawniło:

Zbrodnie wojenne tuszowane. Torturować. Okrucieństwo. Ekstradycja i przetrzymywanie podejrzanych bez sprawiedliwego procesu. Korupcja w dochodzeniach mających na celu pociągnięcie rządu do odpowiedzialności. Przekupywanie zagranicznych urzędników, aby odwracali wzrok, gdy Ameryka robiła złe rzeczy.

Wszystko to przez samozwańczą największą demokrację na świecie.

Assange dołożył wszelkich starań, aby zredagować materiały, które mogłyby stanowić zagrożenie dla poszczególnych osób, i nigdy nie było wiarygodnych dowodów na to, że jakakolwiek osoba doznała krzywdy. Jednak to pozostaje najczęstszym zarzutem wobec niego, że lekkomyślnie i świadomie naraził życie amerykańskiego personelu. Jego ściganie przez władze USA ma wyraźnie charakter polityczny, a nie karny, co oznacza, że ​​jest równoznaczne z prześladowaniem.

Trudno sobie wyobrazić, że Norweski Komitet Noblowski przeciwstawi się duszącej narracji o Covid-19, która zawładnęła światem zachodnim, z kilkoma chwalebnymi wyjątkami. Gdyby to zrobili, oczywiście znacznie zaogniłoby to sytuację i pomogłoby zdemontować narrację. Możemy mieć tylko nadzieję na najlepsze i oczekiwać czegoś przeciwnego.