Terapie genowe mRNA przeciwko COVID-19 („szczepionki”) były prawdopodobnie pierwszymi lekami do wstrzykiwań zalecanymi kobietom w ciąży na podstawie zaledwie 11 tygodni testów – mimo że według amerykańskiej Agencji ds. Żywności i Leków średni czas wymagany do przetestowania leku pod kątem bezpieczeństwa wynosi osiem i pół roku.

Wyniki tureckiego badania opublikowanego w Neurochemical Research przeprowadzonego przez Mumina Alpera Erdogana i wsp. sugerują, że podawanie szczepionek mRNA kobietom w ciąży może powodować zaburzenia neurorozwojowe u ich dzieci.

Naukowcy badali potomstwo ciężarnych szczurów, które otrzymały szczepionkę mRNA BNT162b2 firmy Pfizer. W szczególności zbadali zachowania szczurów związane z rozwojem neurologicznym, wydajność motoryczną i zmiany w chemii mózgu wpływające na rozwój neurologiczny.

Naukowcy odkryli bardzo duże różnice w ekspresji niektórych białek i genów, co sugeruje, że zmiany te były odpowiedzialne za zaobserwowane deficyty w zachowaniu i wydajności.

Efekt ten był najbardziej widoczny u samców szczurów, które wykazywały „wyraźne zachowania autystyczne ”, takie jak zmniejszona aktywność społeczna i powtarzalne zachowania.

Mężczyźni wykazali również upośledzoną koordynację i zwinność oraz duży spadek populacji niektórych komórek mózgowych.


Strzykawka do fiolek

Jak zaprojektowano badanie

Ciężarne samice szczurów otrzymały albo zastrzyk placebo w sterylnej słonej wodzie, albo dawkę szczepionki BNT162b2. Aby zapewnić wszystkim szczeniętom ten sam poziom opieki matczynej, badacze zezwolili matkom na zatrzymanie tylko czwórki potomstwa, którym karmiły piersią przez 21 dni.

Po upływie 21 dni przeżyło 41 młodych szczurów: 10 samców i 10 samic urodzonych przez szczury, które otrzymały placebo oraz 13 samców i 8 samic urodzonych przez zaszczepione szczury.

Zwierzęta testowe rozdzielono według płci i kategorii leczenia (samce lub samice, leczone lub nieleczone) i hodowano oddzielnie do 50. dnia życia, kiedy to rozpoczęto ocenę behawioralną.

Szczury przeszły cztery standardowe testy zachowania szczurów, aby obserwować ich preferencje dotyczące aktywności społecznej i pozaspołecznej, czasu spędzanego z nieznajomymi lub nieznanymi obiektami, zainteresowania eksploracją lub zachowaniami „dochodzeniowymi” oraz koordynacją ruchową.

Po tym, jak myszy przeszły testy behawioralne, badacze poświęcili grupy trzech lub czterech myszy z grup leczonych lub nieleczonych, samców i samic, i pobrali ich mózgi, aby określić ilościowo różnice w strukturze mózgu, rodzaju obecnych komórek nerwowych oraz poziomie substancji chemicznych i genów powiązanych z zachowaniami autystycznymi.

W trakcie testów behawioralnych i laboratoryjnych badacze korzystali ze statystyk, które pozwoliły im określić ilościowo różnice między szczurami płci męskiej i żeńskiej a szczurami leczonymi i nieleczonymi.

Różnice płciowe w niektórych zachowaniach, a nie innych

Badacze nie stwierdzili żadnych różnic związanych z płcią w połączonych wynikach behawioralnych miar towarzyskości lub nowości społecznych, co doprowadziło ich do stwierdzenia, że ​​„płeć nie wpływa w różny sposób na wpływ szczepionki na te zachowania społeczne”.

W przypadku jednego miernika odkryto wynik bardzo bliski istotności statystycznej – „wskaźnik nowości”, terminu rzadko używanego w badaniach na szczurach .

Erdogan i in. zdefiniował wskaźnik nowości jako „czas, jaki szczur spędza w komorze z „nieznajomym 2”… [podzielony] przez czas spędzony w komorze z wcześniej wprowadzonym „nieznajomym 1”. Innymi słowy, ta metryka określa ilościowo gotowość szczura nawiązywanie kontaktu z nieznajomymi po początkowym „obcym” doświadczeniu.

Kiedy jednak połączyli wskaźnik nowości z innymi miarami interakcji społecznych, nie zaobserwowali żadnych znaczących różnic między płciami.

Różnice między płciami stwierdzono jednak w dwóch innych testach behawioralnych: „czas na upadek” i „towarzyskość”.

„ Czas upadku ” lub „czas opóźnienia upadku” (terminologia autorów) mierzy czas, przez jaki szczur utrzymuje równowagę na pręcie obracającym się z różnymi prędkościami – jest to miara zdolności motorycznych i wytrzymałości.

Wśród szczurów, których matki otrzymały szczepionkę BNT162b2 w czasie ciąży, samce radziły sobie znacznie gorzej niż samice. Jednakże różnice między kobietami a mężczyznami zniknęły w grupie otrzymującej placebo.

Dodatkowo, porównując grupy zaszczepione i placebo w obrębie każdej płci, bardzo duże, statystycznie istotne różnice między mężczyznami zniknęły w przypadku kobiet.

Podobny wzorzec pojawił się w przypadku innych miar towarzyskości.

Chociaż nie zaobserwowano żadnych różnic ze względu na płeć ani status szczepienia matki we względnej preferencji zwierzęcia dla drugiego „obcego” w stosunku do pierwszego obcego, potomstwo płci męskiej zaszczepionych matek było znacznie mniej skłonne do angażowania się w początkowe nieznane doświadczenia.

Zwierzęta w grupie zaszczepionej również spędzały znacznie mniej czasu z drugim nieznajomym niż szczury w grupie placebo.

Jeśli chodzi o wyniki testów behawioralnych, Erdogan i in. stwierdził:

„Chociaż wpływ szczepionki na parametry interakcji społecznych nie różnił się w zależności od płci, w grupie zaszczepionej znacząco wpływały na sprawność motoryczną w sposób zależny od płci. Podkreśla to znaczenie uwzględniania płci jako zmiennej biologicznej w badaniach nad szczepionkami i podkreśla potrzebę prowadzenia ukierunkowanych badań w celu dalszego zbadania implikacji tych skutków specyficznych dla płci”.

 

Samce szczurów w grupie zaszczepionej miały mniejszą liczbę wyspecjalizowanych komórek nerwowych związanych z koordynacją fizyczną

Samce szczurów w grupie zaszczepionej wykazywały znacznie mniej komórek w obszarach CA1 i CA3 hipokampa w porównaniu z męskim potomstwem nieszczepionych matek oraz mniejszą liczbę komórek Purkinjego – wyspecjalizowanych komórek nerwowych – w móżdżku. Autorzy nie odnieśli się szczegółowo do znaczenia tych ustaleń w swojej dyskusji.

U ludzi komórki Purkiniego odpowiadają za koordynację fizyczną i wpływają na niektóre reakcje behawioralne i emocjonalne. Region A1 hipokampa odpowiada za pamięć przestrzenną, a region CA3 bierze udział w napadach padaczkowych i neurodegeneracji – jednak ponownie autorzy nie omawiali znaczenia tych różnic w kontekście swoich badań.

Naukowcy poszukiwali także dowodów na obecność cytokin pośredniczących w zapaleniu w mózgach szczurów, na przykład kilku interleukin i czynnika martwicy nowotworów alfa, ale nie odkryli żadnych znaczących różnic między płciami ani grupami szczepionek.

Jednakże poziomy neurotroficznego czynnika pochodzenia mózgowego (BDNF) były znacząco niższe zarówno u potomstwa płci męskiej, jak i żeńskiej zaszczepionych matek w porównaniu z potomstwem matek, którym podawano placebo.

BDNF, który jest obecny w ośrodkowym układzie nerwowym, jelitach i innych tkankach, uczestniczy w przeżyciu i wzroście neuronów, kontroluje aktywność neuroprzekaźników oraz wpływa na plastyczność neuronów – istotny czynnik uczenia się i zapamiętywania.

Ekspresja genów wykazała podobnie duży wpływ na płeć i leczenie. Na przykład ekspresja genu mTOR była znacząco wyższa, a ekspresja WNT znacznie niższa pomiędzy mężczyznami z grupy szczepionki i grupą placebo.

Geny WNT u ludzi są prekursorami 19 różnych, strukturalnie powiązanych białkowych czynników wzrostu, które regulują aktywność i zdrowie komórek podczas rozwoju. U dorosłych białka pochodzące z WNT utrzymują prawidłowe działanie funkcji biologicznych organizmu, podczas gdy niewłaściwie aktywowany WNT powiązany jest z rakiem i innymi chorobami.

mTOR (mechanistyczny cel kinazy rapamycyny) to gen, którego dwa produkty białkowe kontrolują produkcję białka, wzrost komórek i reakcję komórek na stresy, takie jak uszkodzenie DNA i brak składników odżywczych. Sirolimus , bloker mTOR, zapobiega odrzuceniu narządu po przeszczepieniu.

Ciężarne szczury otrzymały dawkę dla dorosłych ludzi

Chociaż niektóre skutki szczepienia matki na poziom genów i białek, zwłaszcza różnice między mężczyznami i kobietami, były bardzo istotne, Erdogan i wsp. nie udało się przekonująco wykazać ich związku z równie głębokimi deficytami behawioralnymi.

Na przykład, po szczegółowym opisaniu różnic w hipokampie w części „Wyniki” i określeniu regionów CA1 i CA3 jako „regionów wyznaczonych do oceny obrażeń”, w dyskusji nie wspomniano ani o CA1, ani CA3.

Autorzy zauważyli, że ich wyniki śledzą różnice między mężczyznami i kobietami w badaniach nad autyzmem u ludzi oraz ryzyko ekstrapolacji wyników badań na szczurach na ludzi.

Jednak najbardziej rażącym problemem Erdogana i wsp. było to, że ciężarne szczury otrzymały tę samą dawkę BNT162b2 – 30 mikrogramów – jaką podaje się dorosłym ludziom. Zakładając, że średnia waga dorosłej samicy wynosi 170 funtów, a typowa masa szczura około 1 funta, szczury otrzymały około 170-krotność dawki stosowanej u ludzi.

Erdogan i in. w dyskusji nie wspomnieli również o dawkowaniu, pomimo od dawna doceniania przez medycynę związku pomiędzy dawką, reakcją i bezpieczeństwem oraz istniejących dowodów na to, że nawet podwojenie dawki BNT162b2 zwiększa ryzyko bezpieczeństwa.

Wreszcie Erdogan nie wyjaśnił ogólnie czasu interwencji ani względnego harmonogramu podawania szczepionki w porównaniu z podaniem placebo. Pierwsza obawa jest niewielka, ponieważ szczurom podano dawkę w 13. dniu – w połowie okresu ciąży – a samice prawdopodobnie mogły otrzymać zastrzyk w dowolnym momencie.

Jednakże względny czas podania szczepionki i placebo w badaniu nie był jasny. Erdogan i in. napisali, że szczury otrzymały szczepionkę „w trzynastym dniu ciąży”, ale szczurom placebo podano „tego samego dnia ciąży”.

Może to oznaczać „ten sam dzień co zaszczepione szczury”, czyli 13. dzień ciąży, lub dzień, w którym zaszły w ciążę. Jeśli to drugie, to czas mógł mieć wpływ na ich wyniki.

Erdogan i in. przyznali, że potrzebne są dalsze badania, aby potwierdzić, że te obserwacje odnoszą się do ludzi, ponieważ „kompleksowe zrozumienie zagrożeń i korzyści wynikających ze szczepień przeciwko Covid-19, szczególnie w czasie ciąży, pozostaje niezbędne”.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    Wiadomości i poglądy na temat obrony zdrowia dzieci The Defender