Wystrzeliwując 280-znakowe rakiety społecznościowe, ucząc się niezbędnego celu i oburzenia dla uzyskania maksymalnego efektu, aktualizując i przeładowując, aby ponownie trafić salwą, martwię się, że zapominamy o świecie bez ciągłych konfliktów międzykulturowych i moralnej odwagi niezbędnej do zawarcia pokoju, pisze Alex Washburne .

Covid był do bani. Na wypadek, gdyby pandemia nie była wystarczająco zła, musieliśmy także doświadczyć strefy działań wojennych debaty pandemicznej pomiędzy ludźmi bojącymi się wirusa, konserwatystami bojącymi się autorytarnej biurokracji Naukowców, liberalnymi naukowcami bojącymi się Trumpa, zmianami klimatycznymi i zabezpieczeniem kadencji, a także wszelkiego rodzaju inne pokrzywdzone strony, które desperacko pragną, aby ich argumenty zostały uznane za ważne.

Obecnie liczba przypadków spada, a kolejne epidemie prowadzą do zmniejszenia zapotrzebowania na leczenie i obciążenia śmiertelnością ( zgodnie z moimi przewidywaniami na rok 2020 i potwierdzonymi przez naszą analizę ognisk w Delcie i Omikronie ). Kiedy opadnie kurz, a nasze zahartowane w boju dusze miękną pośród społecznego spustoszenia spowodowanego naszymi zmaganiami, zrozumiałe jest, że pragniemy boskiego napoju pokoju. Ja też pragnę spokoju. Chociaż jestem wdzięczny, że ludzie przepraszają za blokady, przepraszają za krzywdzenie dzieci itd., nadal pozostaje nierozwiązany problem, którym musimy się zająć, zanim będzie można zastosować balsam łaski.

Jako anegdotę rozważmy profesora Scotta Gallowaya wzywającego do amnestii w związku z pandemią COVID i przepraszającego Billa Mahera za jego poparcie dla zamykania szkół. Dane pokazują, że zamknięcie szkół było dla dzieci szkodliwe i głęboko niesprawiedliwe. Kontynuowaliśmy zamykanie szkół, mimo że wielu z nas ( łącznie ze mną ) przewidziało już oczekiwane konsekwencje , a jednak ci z nas, którzy widzieli nadchodzącą katastrofę, nie mają ani satysfakcji, ani miłosierdzia zwolenników zamykania szkół, których miłosierdzie mogłoby ułatwić.

Zamknięcie szkół nie tylko zaszkodziło dzieciom, ale ogromne nierówności w naszych ekosystemach medialnych, korporacyjnych, akademickich i mediach społecznościowych umożliwiły wyrządzenie krzywdy osobom, które wypowiadały się przeciwko zamykaniu szkół i innym szkodliwym politykom dotyczącym pandemii. Jennifer Sey straciła pracę w Levi’s, ponieważ sprzeciwiała się zamykaniu szkół , odeszłam ze stanowiska akademickiego, ponieważ nie chciałam wykorzystywać dolarów podatników do modelowania kwarantanny dzieci na studiach, a niezliczone inne osoby poniosły poważne konsekwencje zawodowe w związku ze swoim udziałem w procesie politycznym w dziedzinie zdrowia publicznego, wyrażając swoje szczere opinie.

Autorzy Wielkiej Deklaracji Barrington zostali wykluczeni z akademii za samo przypomnienie lekarzom na całym świecie o ich przysiędze Hipokratesa i prostej etyce medycznej, która głosi, że nie krzywdzą Pacjenta A, aby pomóc Pacjentowi B. Vinay Prasad został odwołany z konferencji medycznych .

Podczas gdy ci, którzy przewidywali krzywdę wyrządzoną dzieciom, ponieśli straty zawodowe, coraz bardziej znaczącą rolę odgrywali ci, którzy używali swojej ambony do nalegania na zamknięcie szkół. Andy Slavitt był mało znanym pracownikiem McKinsey aż do wybuchu pandemii, McKinsey konsultował się z zespołem Cuomo podczas powodzi w Nowym Jorku w marcu 2020 r., a Slavitt wyłania się na czołowego lidera. Ten bezmyślny przywódca nazwał dzieci nosicielami chorób i w wyniku swojego bigoteryjnego siania strachu otrzymał stanowisko w grupie zadaniowej ds. COVID w administracji Bidena.

Niezliczona liczba innych epidemiologów, którzy skupiali swoje etnocentryczne perspektywy na „The Science”, zobaczyła eksplozję liczby obserwujących na Twitterze, i wykorzystali tę nową ambonę znęcania się, aby zablokować młodych naukowców – w tym mnie – którzy wnosili różnorodność na salę, wyrażając nasze niezależne przekonania. .

Dla mnie osobiście powodem, dla którego byłem przeciwny zamykaniu szkół, było to, że dorastałem w kolejce od szkoły do ​​więzienia w niedofinansowanych szkołach publicznych w Albuquerque. Miałem znajomych, których ojcowie ich bili, których rodzice byli alkoholikami, znajomego, którego rodzice zażywali metadon i na oczach nas wszystkich obcinali głowy kurczakom, a życie domowe nie sprzyjało zdalnej nauce. Wciągałem tych przyjaciół w serce do akademickich dyskusji na temat zamykania szkół.

Dorastałem też z poważnym ubytkiem słuchu i aby przeżyć, zawsze polegałem na czytaniu z ruchu warg (nie wspominając o sukcesie i uzyskaniu doktoratu w Princeton), więc czasami artykułowałem konkurencyjne ryzyko wynikające z obowiązku noszenia masek w szkołach, opowiadając się za osobami niedosłyszącymi uczniowie.

Mimo tych wszystkich rozmów na temat różnorodności, równości, włączenia społecznego i sprawiedliwości wielu białych, liberalnych i uprzywilejowanych naukowców wciąż musi się wiele nauczyć na temat tolerancji. Odpowiedzią na moją osobistą prośbę nie była tolerancja, ciekawość, zrozumienie i współczucie, ale raczej telefony od ludzi, którzy dorastali w szkołach prywatnych oraz ciągłe blokowanie i zastraszanie liderów w tej dziedzinie, w tym ludzi takich jak Gregg Gonsalves z Yale, Gavin Yamey z Yale Duke, Peter Hotez, Kristian Andersen, Angela Rasmussen i inni, którzy zasłynęli z zastraszania i strzelania do osób o odmiennych poglądach.

Kiedy słyszę, jak ci ludzie wzywają do amnestii w związku z Covid-19, podczas gdy ludzie o ogromnej władzy w naszych instytucjach akademickich nadal mnie blokują i odrzucają, podczas gdy moja reputacja jest wciągana w błoto przez kłamstwa i fałszywe przedstawianie moich prawd i mojego charakteru, wybacz mnie, ale trudno mi być łaskawym. Kiedy widzę kogoś w MSNBC lub Billa Mahera proszącego o amnestię, mimo że otrzymał przywilej występowania w międzynarodowych kanałach informacyjnych ze względu na ich wrogość i nietolerancję, widzę problem. Chociaż wzywają do przebaczenia, aby chronić kapitał społeczny ludzi, którzy się mylili, których zachowanie wyrządziło krzywdę, nie zrobili nic, aby podnieść głosy – i ludzi – których uciskali.

Pozostaję blokowany, zastraszany i odrzucany przez naukowców, którzy wykorzystywali swój staż pracy i władzę instytucjonalną, aby nie dopuszczać do dyskusji różnorodnych opinii. Jennifer Sey pozostaje bezrobotna w Levi’s. Prasad pozostaje upuszczany przez konferencje medyczne. Autorzy Deklaracji z Wielkiej Barrington pozostają wykluczeni i błędnie charakteryzowani przez tych, którzy decydują o finansowaniu nauki, komitetach konferencyjnych i innych wąskich gardłach możliwości i władzy akademickiej. To tylko kilka przykładów, a jest nas niezliczona ilość osób, które ucierpiały w tej strefie wojny społecznej, walcząc o naszą szczerą wiarę w odważny akt uczestnictwa w zdrowiu publicznym.

Pył opadł zbyt wcześnie i zanieczyszcza nasze otwarte rany. Dzieci pozostają skrzywdzone, ci, którzy je skrzywdzili, pozostają skupieni na liderach myśli, a ci, którzy mieli odwagę i wnikliwość, aby przewidzieć tę krzywdę, pozostają pominięci w bańce informacyjnej, która w pierwszej kolejności wytworzyła tę krzywdę.

Z głębi serca nie czuję urazy do ludzi, którzy nas skrzywdzili, wykluczając nas z procesu kształtowania polityki zdrowia publicznego i dalej krzywdząc dzieci, tak jak przyjaciele, z którymi dorastałem. Rozumiem, że się bali, że dorastali w zupełnie innych okolicznościach, że podobnie jak ja są wytworem okoliczności i że zdarzyło im się kontrolować działa i pociski moździerzowe, podczas gdy ja miałem tylko szwajcarski scyzoryk.

Byłbym zachwycony, gdybym rzucił nóż, gdyby tylko zrzekli się kontroli nad bronią, przestali strzelać ze swoich stanowisk władzy, pomogli nam leczyć rannych i pomogli nam wychwalać bohaterów, którzy walczyli przez cały ten czas. Miałem rację.

Dlaczego nie dadzą nam mikrofonu, abyśmy mogli dowiedzieć się więcej o tym, kim jesteśmy jako ludzie i jak mogliśmy przewidzieć te szkody? Jeśli czują się źle, bo się mylili, dlaczego nie podzielą się swoim kapitałem społecznym z osobami, które pominęły?

Dopóki nie osiągniemy znaczącego pojednania, amnestia jedynie zacieśni uścisk establishmentu nad władzą akademicką, mediami i narracją, prawie gwarantując, że powtórzymy niepowodzenia polityki zdrowia publicznego w czasie pandemii. Zatem dla tych z nas, którzy przewidzieli krzywdę wyrządzoną dzieciom, możemy dalej przewidywać szkody wynikające z udzielenia amnestii tym, których drżące, nietolerancyjne ręce nadal trzymają broń.