• „Dyskotekowe królestwo” zostało ulokowane w najatrakcyjniejszej części Sopotu, blisko molo
  • Na bramkach klubów stali m.in. byli policjanci
  • Młode dziewczyny wykorzystywano w dyskotekach np. do striptizów, bujania się nad tańczącym tłumem, tańczenia na barze bez staników oraz jako fordancerki
  • Z zeznań wynika, że „Krystek” miał zmuszać niektóre nastolatki do tej pracy przemocą i szantażem

Kiedy latem 2015 r. zrodziły się podejrzenia, że współpracownik tej sieci, 37-letni Krystian W. ps. „Krystek” mógł wykorzystać co najmniej kilkadziesiąt dziewcząt i otrzymał od mediów miano „łowcy nastolatek”, faktyczny szef tej sieci Marcin T. umiejętnie skierował uwagę opinii publicznej na Zatokę Sztuki, która znajdowała się przy plaży w Sopocie. Dzięki temu opinia publiczna nie skupiła się na pozostałych założonych przez niego dyskotekach.

Zatoka powstała długo po innych klubach, dopiero w 2011 r. i była najgrzeczniejszym lokalem z tej grupy. Jednak Marcin T., prawdopodobnie nie przewidział, że nawet na Zatokę znajdą się zdjęcia i internetowe posty, które nie przysporzyły jej chwały jako „domowi kultury, znanemu z wernisaży i recitali”. Część z nich pokazaliśmy pod koniec maja w artykule „10 rzeczy, które musisz wiedzieć o seksaferze „Krystka” i Zatoki Sztuki”.

Jak powstało „dyskotekowe królestwo”?

Mapka "dyskotekowego królestwa" w SopocieFoto: Google Maps / Materiały prasowe

Mapka „dyskotekowego królestwa” w Sopocie

Marcin T. razem ze swoją siostrą zaczął od dyskotek w swoich rodzinnych stronach, w powiecie puckim i mniej więcej w 2007 r. rodzeństwo ruszyło na podbój Sopotu. Ich pierwszy tamtejszy klub, Tropikalna Wyspa, okazał się strzałem w dziesiątkę. Ulokowali go przy Placu Przyjaciół Sopotu, niedaleko molo. Później nazwa tego lokalu zmieniła się na Kongo Bar, a jeszcze później na Makahiki.

Do tego w 2009 r. doszedł Dream Club, położony niedaleko Tropikalnej Wyspy, w równie prestiżowym miejscu – w Krzywym Domku, jednej z największych atrakcji turystycznych Trójmiasta. Szybko stał się jedną z najbardziej prestiżowych dyskotek w północnej Polsce, a „sławy” dodało mu zaginięcie Iwony Wieczorek, gdyż maturzystka opuściła właśnie ten klub, zanim zniknęła w 2010 r.

Więcej o sprawie „Krystka”, jego metodach działania, wieloletniej bezkarności, znajomościach i „dyskotekowym królestwie” można przeczytać w książce „Łowca nastolatek”, która już jest do kupienia w księgarniach stacjonarnych i internetowych, m.in. pod tym linkiem.

Książka "Łowca Nastolatek"Foto: Wydawnictwo W.A.B. / Materiały prasowe

Książka „Łowca Nastolatek”

Niewiele dalej znajdowała się Organika, która do „dyskotekowego królestwa” dołączyła w 2010 r. Była tanim klubem dla młodzieży. W 2012 r. przekształcono ją na klub go-go Show, gdzie dziewczyny do dziś tańczą na rurze i dają prywatne pokazy.

Oprócz tego rodzeństwo T. próbowało też swoich sił w Gdańsku, gdzie we Wrzeszczu działał ich klub „Nowa Republika”, która potem zmieniła nazwę na „V Club”. Po pewnym czasie Marcin T. i jego siostra wycofali się jednak ze stolicy Pomorza i skoncentrowali swoją dyskotekową działalność w Sopocie. Ulokowanie klubów przy słynnym deptaku „Monciak” było jedną z gwarancji sukcesu. Sopot dla wielu jest dyskotekową mekką północnej części kraju. A Marcin T. w kilka lat stał się tam „dyskotekowym baronem”.

Założone przez niego lokale nie przyciągały do siebie jednak samą muzyką, oryginalnym wystrojem i nietuzinkowymi drinkami. Ważną częścią ich działalności były bardzo młode kobiety. Poniżej przedstawiamy niektóre aspekty tej działalności.

Jedzenie prosto z dziewczyny

Body sushiFoto: Facebook / Materiały prasowe

Body sushi

W Dream Clubie można było skorzystać z usługi o nazwie body sushi. To sushi serwowane na młodej, zgrabnej, roznegliżowanej dziewczynie, która służyła za talerz. Usługa była świadczona przez zewnętrzną firmę dla minimum 10 osób. Posiłek trwał 40 minut, podczas których talerz nie powinien się ruszać.

„Ciało naszej modelki (lub modela na życzenie) w połączeniu z kolorowymi sushi wygląda niezwykle apetycznie. Każdy z gości będzie pod wrażeniem” – zapewniali organizatorzy tego posiłku, żądając ceny 69 zł za osobę.

Fordancing

Krystek ze współpracownicami "dyskotekowego królestwa" podczas jednej z imprezFoto: Facebook / Materiały prasowe

Krystek ze współpracownicami „dyskotekowego królestwa” podczas jednej z imprez

Sporo moich źródeł twierdzi, że kluby założone przez Marcina T. opłacały dziewczyny, które udając normalne bywalczynie miały umilać czas bawiącym się tam mężczyznom, np. poprzez wspólny taniec. To tzw. fordancerki. Część osób związanych z „królestwem” mówiło mi, że taką pracę świadczyły tam również dziewczęta niepełnoletnie. Niekiedy miało być ich nawet sześć na jednej imprezie.

– Byłam fordancerką w Makahiki w Sopocie i raz, może dwa razy w Zatoce Sztuki – twierdziła Kaja. – Robiłam raczej sztuczny tłum w tym „bananowym świecie” raz, czasem dwa razy w tygodniu. Oficjalnie nie miałam umowy. Zostałam zatrudniona jako 17-latka, a potem pracowałam też jako 18-latka.

Projekt „Oralny.net”

Gdy „dyskotekowe królestwo” się rozkręcało, jeden jego z głównych menadżerów, Dariusz Wojciechowski ps. Hessus, uważany później za prawą rękę Marcina T. i jedną z kluczowych osób odpowiadających za rozwój m.in. Zatoki Sztuki, zaangażował się w projekt o nazwie Oralny.net. Wielki banner z nazwą tego przedsięwzięcia zawisł w Nowej Republice. Polegało ono na przeprowadzaniu odważnych wywiadów przed kamerą z gośćmi klubów. Skończyło się na kilku, ale i tak cały projekt wywołał niemało kontrowersji.

Wywiad "Hessusa"Foto: Youtube / Materiały prasowe

Wywiad „Hessusa”

Szczególnie wywiad „Hessusa” z 18-letnią dziewczyną, która pijąc drinka opowiadała o swoim bogatym życiu seksualnym, sprawiając tym samym wiele radości swojemu rozmówcy.

– A jak jest u ciebie z oralnym, czyli z lodzikiem? – pytał nastolatkę.

– No, w sumie dobrze. Ale połykać jeszcze nie umiem.

– Jeszcze się nie nauczyłaś? W szkole nie było tego tematu?

– Jeszcze nie.

– No i co on później robi z tym? Na twarz? Na cycki? Cycki to masz duże, to chyba na cycki szło i wmasowywałaś dobrze? – dopytywał „Hessus”, który miał na sobie bluzę z napisem „Oralny.net”.

– No. Ale na twarz też było. Ale ogólnie sperma jest niedobra.

Bujaczki w Dream Clubie

Bujaczki w Dream ClubieFoto: Materiały prasowe / Materiały prasowe

Bujaczki w Dream Clubie

Bujaczki w Dream ClubieFoto: Materiały prasowe / Materiały prasowe

Bujaczki w Dream Clubie

Gdy „Krystek” oferował nieletnim dziewczynom pracę w klubach z „dyskotekowego królestwa”, bardzo często mówił o bujaczkach. Chodziło o huśtawki, które poruszały się nad tańczącym tłumem w Dream Clubie. Sadzano na nich dziewczęta, przypinano pasami i ich praca polegała na tym, żeby się huśtać, często w skąpych ubraniach, będąc żywą atrakcją lokalu.

Striptizy

Striptiz w Kongo BarzeFoto: Materiały prasowe / Materiały prasowe

Striptiz w Kongo Barze

Striptiz w Dream ClubieFoto: Youtube / Materiały prasowe

Striptiz w Dream Clubie

Striptizy nie były niczym nadzwyczajnym w klubach z „dyskotekowego królestwa”. Organizowano je co jakiś czas we wszystkich wymienionych wyżej lokalizacjach z wyjątkiem Zatoki Sztuki, a w klubie Show permanentnie, z racji tego, że był to klub go-go.

Często wyglądało to tak, że dziewczyny wkraczały na scenę, wokół której gromadził się tłum, a potem zrzucały kolejne części garderoby. Niekiedy zapraszały na scenę mężczyzn.

Imprezy w stylu „Pięćdziesięciu twarzy Greya”

Impreza tematyczna w Dream ClubieFoto: Facebook / Materiały prasowe

Impreza tematyczna w Dream Clubie

Impreza tematyczna w Dream ClubieFoto: Facebook / Materiały prasowe

Impreza tematyczna w Dream Clubie

W klubach nieraz organizowano imprezy tematyczne, a wśród nich zdarzały się te, które były inspirowane fragmentami słynnej książki „Pięćdziesiąt twarzy Greya”. Współpracownice brały też udział np. w pokazach strojów używanych do seksu sado-maso.

Impreza w Dream ClubieFoto: Facebook / Materiały prasowe

Impreza w Dream Clubie

Na innych imprezach można było spotkać roznegliżowane młode kobiety, które zostały pomalowane na upiory albo inne fantazyjne postaci. Zdarzały się też performance polegające np. na owijaniu skąpo odzianej dziewczyny folią.

Impreza w Dream ClubieFoto: Facebook / Materiały prasowe

Impreza w Dream Clubie

Impreza w Dream ClubieFoto: Facebook / Materiały prasowe

Impreza w Dream Clubie

Kontrowersyjne reklamy

Aby przyciągać męską klientelę, „dyskotekowe królestwo” umieszczało w sieci krótkie filmy reklamowe, na których kuszono klientelę ciałami młodych współpracownic. Nieraz wyglądało to jak obietnica łatwego podrywu.

Do historii przeszedł już klip ukazujący młodego warszawiaka, który po stresującym dniu w biurze wsiada w samolot i leci do Trójmiasta. Tam wynajmuje pokój w Zatoce Sztuki i idzie bawić się do Dream Clubu. Tam spogląda na dziewczynę w klatce i inną, która buja się nad nim, po czym poznaje przy barze dwie inne, młode i atrakcyjne. Po przetańczonej nocy cała trójka ląduje w jednym pokoju z Zatoce Sztuki.

Ostatnie ujęcia: warszawiak siedzi w wannie z piwem w ręku, podziwiając wschód słońca, a dwie jego nowe koleżanki śpią w jego łóżku.

Reklama Dream Clubu i Zatoki SztukiFoto: Materiały prasowe / Materiały prasowe

Reklama Dream Clubu i Zatoki Sztuki

Dziewczęta, które zagrały owe koleżanki w tej reklamie, w rzeczywistości pracowały na rzecz „dyskotekowego królestwa”.

Po obejrzeniu tego klipu prezydent Sopotu Jacek Karnowski nazwał Zatokę Sztuki „kurwidołkiem”.

Wódka za striptiz, tańce na barze

– Mamy gorące tancerki i niesamowite drinki – mówił w 2010 r. Paweł Klejbor, jeden z głównych menadżerów „dyskotekowego królestwa” w wywiadzie dla programu „imprEska”, stojąc przed Tropikalną Wyspą. I dodał, że jeśli jakaś klientka rozbierze się w klubie, to dostaje za to butelkę wódki.

Gdy reporter radiowej Eski robił materiał, prosił o zwrócenie uwagi na „trzy numery”. Były nimi trzy młode, szczupłe, skąpo ubrane współpracownice Tropikalnej Wyspy, które tańczyły na barze. To była tam stała rozrywka.

Tropikalna WyspaFoto: Radio Eska / Materiały prasowe

Tropikalna Wyspa

Tropikalna WyspaFoto: Youtube / Materiały prasowe

Tropikalna Wyspa

Tzw. hostessy siedziały tam również przy wejściu, w bikini, witając gości, a inne tańczyły na podeście na tle pomarańczowego słońca. Czasem miały na sobie staniki, czasem nie.

Gdy klub przemianowano na Kongo Bar, tańce na barze się nie skończyły, tylko pracownice miały już zawsze zakryte piersi. Wciąż jednak ubierały się bardzo wyzywająco.

Taniec pracownic na barze w Kongo BarzeFoto: Materiały prasowe / Materiały prasowe

Taniec pracownic na barze w Kongo Barze

Taniec pracownic na barze w Kongo BarzeFoto: Materiały prasowe / Materiały prasowe

Taniec pracownic na barze w Kongo Barze

„Dyskotekowe królestwo” upadło

Z ustaleń mediów, a potem śledczych wynika, że „Krystek” był jednym z dostarczycieli dziewczyn do „dyskotekowego królestwa”, a część z nich miał zmuszać do pracy w klubach Marcina T. szantażem i przemocą. Według wielu doniesień sporo z nich było niepełnoletnich. Co więcej, powołując się na powyższe dyskoteki, „łowca nastolatek” miał wabić je na spotkania w sprawie pracy i wywozić w ustronne miejsca. Z aktu oskarżenia wynika, że wiele z nich zgwałcił.

Impreza w Dream ClubieFoto: Materiały prasowe / Materiały prasowe

Impreza w Dream Clubie

Powyższe kluby nieraz promowały się wzajemnie. Istniała między nimi sieć powiązań. Np. w Zatoce Sztuki można było dostać ulotkę reklamującą Dream Club, a w Dream Clubie zostać zachęconym do pójścia do Show. Wiele pracownic nie świadczyło swoich usług dla jednego klubu, tylko np. dla trzech lub czterech. Wysyłano je tam, gdzie akurat były potrzebne. Na bramkach tych dyskotek nierzadko stali byli policjanci, a niektórzy twierdzili, że również tacy, którzy nie przeszli jeszcze na emeryturę.

W ostatnich latach, już po wybuchu seksafery z udziałem Krystiana W. i Marcina T., „dyskotekowe królestwo” upadło. Nie ma już Dream Clubu, Makahiki i Zatoki Sztuki, w której miejscu działa lokal o nazwie Nowa Zatoka. Przy „Monciaku” został już tylko Show.

Więcej o sprawie „Krystka”, jego metodach działania, wieloletniej bezkarności, znajomościach i „dyskotekowym królestwie” można przeczytać w książce „Łowca nastolatek”, która już jest do kupienia w księgarniach stacjonarnych i internetowych, m.in. pod tym linkiem.