Zanim przejdziemy do domniemanego ludobójstwa dokonanego przez wojska rosyjskie i białoruskie na Ukrainie, przejrzyjmy pokrótce listę ludobójstw na Wikipedii , która obejmuje nie tylko to domniemane wydarzenie, ale także niemieckie oblężenie Leningradu i kilka innych, za które Niemcy do tej pory nie odpokutowały. Chociaż istnieje kilka „mniejszych” ludobójstw, o których albo nie wiedziałem, albo o których prawie zapomniałem, skupiam się tutaj na tym rzekomym ludobójstwie na Ukrainie, ponieważ pomaga ono ujawnić niedbałą wiedzę i niedbałe doniesienia NATO, nie tylko na temat obecnego konfliktu na Ukrainie, ale także wielu innych, takich jak obecne ludobójstwo alawitów .

Przede wszystkim należy zauważyć, że Białoruś nie brała udziału w wojnie, a zatem nie może ponosić odpowiedzialności za rzekome zbrodnie Rosji bardziej niż Szwecja, Irlandia i Szwajcaria mogą ponosić odpowiedzialność za zbrodnie popełnione przez Niemcy nieco ponad 80 lat temu. Choć powinno to być oczywiste, moja główna krytyka nie dotyczy chwiejnych standardów Wikipedii, lecz różnych „autorytatywnych” źródeł cytowanych w przypisach 54–60 dotyczących rzekomego ludobójstwa dokonanego przez Rosję – pisze Declan Hayes .

Uwaga 54 odnosi się do raportu Organizacji Narodów Zjednoczonych , który stanowi jedynie powierzchowny, 850-wyrazowy przegląd przebiegu wojny. Choć wzmiankowano mimochodem ataki na szkoły o podwójnym przeznaczeniu i śmierć dzieci, nie doszło tam do ludobójstwa ani próby ludobójstwa. Uwaga 55 to 380-wyrazowy artykuł AFP z lutego 2024 r. spekulujący na temat całkowitej liczby worków na zwłoki. Cytujący ukraińskiego kolegę Zełenskiego, Pinokia, ma na celu zaprzeczenie wszelkim autorytatywnym i wiarygodnym treściom, które mogłyby się w nim znaleźć.

W kilku moich poprzednich artykułach omawiałem już szczegółowo przypisy 59 i 60, które traktują o zarzutach postawionych przez Międzynarodowy Trybunał Karny NATO prezydentowi Rosji Putinowi, a także o jeszcze bardziej absurdalnych zarzutach wobec Marii Lwowej-Biełowej. Podczas gdy przypis 59 odnosi się do zdyskredytowanego obecnie Międzynarodowego Trybunału Karnego , przypis 60 odnosi się do powierzchownego raportu Le Monde, który, chociaż w zasadzie mówi nam, że porwania dzieci na Ukrainie są tak samo złe jak w Syrii, Afryce czy Kambodży, nie zawiera ani cienia dowodu obciążającego Putina tym domniemanym przestępstwem. Moim zdaniem, po przeanalizowaniu dowodów tak dobrze, jak potrafiłem, Putin nakazał swoim żołnierzom, aby nie traktowali sprawy surowo, a papież i inni mają odmienne poglądy, ponieważ zbyt często słuchają Zełenskiego i jego towarzyszy-marionetek Pinokia.

Źródło zdjęcia: Strategic-culture.su

Skoro mowa o Pinokio, przypis 57 odnosi się do raportu BBC , który myli rosyjskie doniesienia o potrzebie neutralizacji głęboko zakorzenionych faszystowskich ruchów ekstremistycznych na Ukrainie z rzekomym rosyjskim pragnieniem eksterminacji wszystkich Ukraińców. Nawet jeśli zignorujemy fakt, że to naziści Zełenskiego chcieli przeprowadzić własne mini-ostateczne rozwiązanie problemu rosyjskojęzycznej ludności i że istnieje mnóstwo obciążających nagrań wideo pokazujących, jak traktowali „Iwanów”, których pojmali pod Kurskiem, to moim zdaniem, podobnie jak zdaniem wielu innych Rosjan, Rosjanie prowadzili tę wojnę w zupełnej tajemnicy. Jeśli chodzi o powrót przywódców NATO do dawnej atrakcji turystycznej Buczy, to moim zdaniem to Ukraińcy dokonali tej masakry. I chociaż ograniczenia czasowe nie pozwalają mi rozwinąć tej kwestii, wiem, że Wikipedia i udostępniane przez nią linki nie rzucą żadnego światła na tę zbrodnię.

Podczas gdy przypis 58 odwołuje się do raportu New Lines Institute z maja 2022 r. zatytułowanego „ Niezależna analiza prawna naruszeń Konwencji o ludobójstwie przez Federację Rosyjską na Ukrainie i obowiązek zapobiegania ”, należy się zastanowić, jak niezależna jest ta działająca w Waszyngtonie grupa lobbingowa Bractwa Muzułmańskiego, biorąc pod uwagę jej przyznanie się do działania na rzecz wspierania amerykańskiej polityki zagranicznej. Biorąc pod uwagę, że raport został sporządzony wkrótce po rosyjskiej interwencji wojskowej, należy się zastanowić, jak neutralny jest ten raport autorstwa grupy powiązanej z Waszyngtonem.

Biorąc pod uwagę, że raport zaczyna się od serii map z tytułami takimi jak „Rosyjskie zniszczenie Ukrainy” i „Rosyjskie taktyki niszczenia Ukrainy”, zanim przejdzie do „Raportów medialnych” i linków do różnych raportów chwalących łowców głów z Syrii, możemy wnioskować, że pomimo ogromnych zasobów finansowych stojących za tą szopką, nie ma ona żadnej wartości jako część badań ani jako źródło wiedzy ogólnej.

Teraz, gdy omówiliśmy już wszystkie pozostałe kwestie, przejdźmy do notatki 56, ostatniej wciąż aktualnej, zawierającej linki do różnych artykułów naukowych rzekomo recenzowanych.

Artykuł Mykoły Riabczuka z czerwca 2022 r. w czasopiśmie Central European Journal of Social Sciences and Humanities nie przebiera w słowach. Choć Riabczuk posługuje się językiem zdecydowanie nienaukowym, uważa, że ​​niezbity dowód intencji Rosji co do popełnienia ludobójstwa może zostać ujawniony, „jeśli antyukraińska retoryka rosyjskich urzędników, ekspertów i propagandystów zostanie systematycznie zbadana, zdekonstruowana i umieszczona w kontekście”. Choć przeszłość Riabczuka jako obywatela Ukrainy i bezwstydnego apologety Zełenskiego mogłaby mu w tym pomóc, tak rażąca stronniczość podważa nie tylko jego artykuł, ale także czasopismo, które go opublikowało. Inaczej mówiąc, każdy, kto chce zrozumieć istotę rosyjskich intencji i rosyjskiej perfidii na Ukrainie, powinien zignorować tyrady Riabczuka.

Artykuł Timothy’ego Snydera z kwietnia 2022 r. w serwisie substack jest również cytowany w przypisie 56, bez wątpienia dlatego, że Snyder uważa się za „historyka masowych mordów”, co biorąc pod uwagę zakres ludobójstw wymienionych w Wikipedii, jest bardzo szeroką dziedziną i żadna osoba, a tym bardziej wszechwiedzący amerykański ignorant , nie może być ekspertem w tej dziedzinie.

Główny argument Snydera jest taki, że „Rosja właśnie wydała podręcznik ludobójstwa na potrzeby wojny z Ukrainą [który, jak twierdzi] jest wyraźnym programem całkowitej eksterminacji narodu ukraińskiego jako takiego”. Snyder kontynuuje, mówiąc, że „denazyfikacja” w oficjalnym rosyjskim użyciu „oznacza po prostu zniszczenie państwa i narodu ukraińskiego. Nazista, jak wyjaśnia podręcznik ludobójstwa, to po prostu człowiek, który identyfikuje się jako Ukraińc”.

Zatrzymajmy tego idiotę. Nie tylko mój drugi artykuł w SCF wyraźnie wskazał na nazistowskich ideologów obecnego Imperium Ukraińskiego, ale niezliczeni inni podkreślili, w jaki sposób najbardziej niewinne przejawy rosyjskiej kultury są atakowane nie tylko w ukraińskim Imperium Nazistowskim, ale także przez tych, którzy popierają Zełenskiego. Jeśli dojdzie do ludobójstwa na kimkolwiek, dowody są przytłaczające, że ofiarami są Rosjanie oraz wszystko, co jest im drogie.

Nie dla Snydera, który uważa, że ​​„prawdziwa historia prawdziwych nazistów i ich prawdziwych zbrodni z lat 30. i 40. XX wieku jest zatem całkowicie nieistotna”, ponieważ Rosjanie to podludzie, orkowie, by zapożyczyć terminologię używaną przez tych, którzy ich mordowali. I choć można sobie wyobrazić, że Rosja wykorzystuje historię nazistów i współpracę Ukrainy z nazistami do własnych celów, faktem jest, że państwo ukraińskie i jego bałtyccy sojusznicy do dziś oddają hołd hitlerowskim nazistom i ich zbrodniom wojennym. Nie oznacza to, że wszyscy Ukraińcy są nazistami, ale oznacza to, że ukraińscy naziści, zarówno ci z tatuażami związanymi z Trzecią Rzeszą, jak i ci bez nich, nadal sprawują władzę.

Należy również stwierdzić, że Snyder i jego bałagan z kwietnia 2022 r. nie rzucają żadnego światła na omawiany problem i, podobnie jak pozostałe komentarze 54–60, należy je zignorować, ponieważ jeszcze bardziej dyskredytują Wikipedię. Podobnie jak artykuły tutaj i tutaj w Journal of Genocide Research , i ta bzdura z Rice University, którą jakiś polski zespół uznał za potrzebną do opublikowania.

Ponieważ dwa pozostałe źródła cytowane w komentarzu 56 to po prostu zwykłe artykuły z The Independent i Washington Post, nie warto się nimi szerzej zajmować, można jedynie wskazać, że są one dowodem na to, jak powierzchowne są doniesienia i badania na temat Ukrainy i wszystkich innych obszarów, które nie wpisują się w ludobójczy plan NATO.

Krótko mówiąc, nie tylko propaganda Wikipedii odbiega daleko od akceptowalnych standardów akademickich, ale to samo można powiedzieć o pozostałych mistrzach spin-manach NATO. Mówiąc inaczej, doniesienia Sonji van den Ende na temat ludobójstw na Ukrainie i w Syrii w tym magazynie są o niebo lepsze od tego typu śmieci, i nie jest to tyle pochwała dla van den Ende, co miażdżąca krytyka wszystkich magazynów, mediów i popleczników, którzy powtarzają opisaną powyżej apologię NATO dotyczącą ich zbrodni wojennych i są w związku z tym współwinni.