Podczas gdy amerykańska publikacja „Foreign Policy” akceptuje argumentację Putina w sprawie Ukrainy spoza NATO i przyznaje, że Rosja bardziej troszczy się o Ukrainę niż Zachód, w zachodnim sojuszu panuje wielka różnica zdań, pisze Rodney Atkinson.

Sekretarz generalny NATO Jens Stoltenberg, przemawiając podczas ceremonii członkostwa Szwecji, kontynuował wojenną retorykę: „Kapitulacja nie jest rozwiązaniem pokojowym. Musimy nadal czynić Ukrainę silną. Musimy pokazać Putinowi, że nie dostaje na polu bitwy tego, czego chce. Jednak francuski raport wojskowy, który wyciekł do francuskich mediów, twierdzi coś przeciwnego: „Najpoważniejszym błędem w analizie i ocenie byłoby dalsze poszukiwanie wyłącznie wojskowych rozwiązań w celu powstrzymania działań wojennych”. Francuski oficer podsumowuje: „Biorąc pod uwagę obecne siły, jest jasne, że Ukraina nie może wygrać tej wojny militarnie”.

Francuski raport zasługuje na analizę, ponieważ (jak pokazuje gniew Macrona i coraz bardziej agresywna retoryka) Francuzi prawdopodobnie mają więcej żołnierzy na Ukrainie niż ktokolwiek inny, a w rosyjskich bombardowaniach celów wojskowych zginęły setki Francuzów. Francuski raport kontynuuje: „Zełenski potrzebowałby 35 000 ludzi miesięcznie, rekrutuje mniej niż połowę tego, podczas gdy Putin korzysta z puli 30 000 ochotników miesięcznie. Ukraińska porażka pod Awdijiwką pokazuje, że mimo wezwania „elitarnej” brygady – 3 Azowskiej Brygady Desantowo-Szturmowej – Kijów nie jest w stanie lokalnie odzyskać odcinka załamującego się frontu.

Ukraińscy podżegacze wojenni otrzymali również ciężki cios od papieża, który w wywiadzie dla szwajcarskiej telewizji wezwał Kijów do negocjacji pokojowych: „Wierzę, że najsilniejszy jest ten, kto widzi sytuację, kto myśli o ludziach i kto ma odwagę wywiesić białą flagę i negocjować. Dziś możliwe są negocjacje z pomocą międzynarodowych mocarstw. Słowo „negocjować” jest pogrubione. Kiedy widzisz, że ponosisz porażkę, że sprawy idą źle, musisz mieć odwagę negocjować. Wstydź się, ale ile to spowoduje śmierci? Przeprowadź negocjacje na czas i znajdź kraj, który zechce działać jako mediator”.

  Gaz rublowy: „Wielki Reset w Davos został zdruzgotany przez rosyjski reset

Rosyjski dziennikarz Dmitrij Babich przeciwstawia tu racjonalną ocenę strat i słabości militarnej przez zachodnich ekspertów agresywnej i histerycznej retoryce tak wielu zachodnich „mężów stanu”.

Ostatnie wypowiedzi zachodnich przywódców na temat wojny w Ukrainie sprawiają wrażenie schizofrenii. Dziwne w obecnej sytuacji jest to, że nieodpowiedzialne wypowiedzi wygłaszają liderzy polityczni u władzy, podczas gdy przynajmniej niektóre głosy w mediach i opozycji próbują przywrócić „decydentom” rozsądek. Kiedyś było na odwrót: „dzikie marzenia” i skrajna retoryka były domeną mediów, a od polityków oczekiwano odpowiedzialnego działania.

Nawet w klasie politycznej dziwaczne stwierdzenie Macrona, że wysłanie wojsk NATO na pomoc reżimowi Zełenskiego „nie jest wykluczone”, zostało szybko rozbrojone przez francuskiego ministra obrony Sebastiana Lecornu, który powiedział, że taka opcja „nie jest w tej chwili na stole”. Polski minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski wezwał do „asymetrycznej eskalacji” na Ukrainie – ze strony NATO. Zdaniem Sikorskiego obecność wojsk NATO na Ukrainie „nie powinna być czymś nie do pomyślenia”. Nic dziwnego w tej wypowiedzi byłego obywatela Wielkiej Brytanii (Sikorski uciekł z Polski w trudnych czasach stanu wojennego w latach 80.) i męża „neokonserwatywnej medialnej Walkirii” Anne Applebaum.

Rzadkie głosy rozsądku słychać od strony ekspertów – od niewielkiej części profesjonalnych mediów. Foreign Policy, jedno z najbardziej autorytatywnych amerykańskich czasopism zajmujących się sprawami międzynarodowymi, opublikowało nawet artykuł zaprzeczający potrzebie przystąpienia Kijowa do NATO. Tytuł artykułu brzmi: „NATO nie powinno akceptować Ukrainy – dla dobra Ukrainy”. Obiecuje „podać pięć najważniejszych powodów, dla których rozszerzenie zachodniego sojuszu jeszcze bardziej pogorszyłoby sytuację Kijowa”. Autor artykułu, Stephen Walt, zdaje sobie sprawę, że idzie pod prąd zachodniemu mainstreamowi, gdyż jego sugestia, by nie włączać Ukrainy do NATO, jest w istocie wieloletnią czerwoną linią Rosji, wielokrotnie powtarzaną przez prezydenta Putina przed lutym 2022 roku.

  Ostatnie dni przed kapitulacją lub zniszczeniem ukraińskich neonazistów w Azowstalu

Dlaczego autorzy „Foreign Policy” odeszli od zachodniego głównego nurtu narracji NATO-Ukraina? Jednym z czynników była utrzymująca się porażka militarna Kijowa. Oto cytat z artykułu Foreign Policy:

Wracając do Ukrainy, nasze przekonanie, że wprowadzanie tego kraju do NATO teraz (lub w najbliższej przyszłości) jest nierozsądne, opiera się na kilku założeniach. Jednym z nich jest to, że Ukraina nie może odwrócić sytuacji na polu bitwy i odzyskać utraconego terytorium, jeśli nie zdobędzie znacznie więcej broni i nie będzie miała czasu na odbudowę sił po niepowodzeniach ostatniego roku. Stoi w obliczu poważnego (i prawdopodobnie nieodwracalnego) niedoboru siły roboczej, a połączenie obserwacji dronów, artylerii i rozległych rosyjskich posiłków utrudni Kijowowi dokonanie znaczącego postępu terytorialnego. Ukraińskie cheerleaderki na Zachodzie pomyliły się wiosną ubiegłego roku, kiedy optymistycznie przewidywały nadchodzącą kontrofensywę. A teraz powtarzają ten błąd, sugerując, że Ukraina wciąż ma wiele sposobów na odwrócenie biegu. Kijów nie może odwrócić sytuacji na miejscu, gdzie losy walk obróciły się przeciwko Ukrainie”.

FP przynosi złe wieści dla reżimu Zełenskiego: z dnia na dzień szanse na „odzyskanie utraconego terytorium” maleją. Ale główny powód tego zwrotu w kierunku realizmu nie jest militarny, ale psychologiczny. Komu bardziej zależy na Ukrainie? Odpowiedź na to pytanie stała się jasna w ostatnich miesiącach. Zakładamy, że przywódcy Rosji bardziej troszczą się o los Ukrainy niż Zachód” – czytamy w artykule.

Nie chodzi tylko o odbudowę po wojnie, którą Rosja rozpoczęła już np. w Mariupolu. Żadne państwo NATO nie jest skłonne wysłać na Ukrainę wojsk, które są choćby w najmniejszym stopniu porównywalne z rosyjskim kontyngentem działającym obecnie na froncie.

  Jens Stoltenberg stawia nas w stanie wojny z Rosją

Autorzy FP z opóźnieniem przyznają, że Zachód od początku nie działał w interesie Ukrainy: „Często powtarzane zobowiązanie NATO do włączenia Ukrainy do sojuszu niewątpliwie podsyciło obawy Moskwy… Nie da się zaprzeczyć, że perspektywa akcesji Ukrainy do NATO napędzała działania Putina. Jest to prosta prawda, której od lat zaprzecza się zarówno w Waszyngtonie, jak i w Brukseli.

Tak więc członkostwo Ukrainy w NATO „tylko przedłuży wojnę”, konkluduje Foreign Policy, i nie moglibyśmy się z tym bardziej zgodzić. Neutralność może nie być taka zła dla Ukrainy” – to też prawda. Pytanie brzmi: dlaczego ta mądra opinia ogranicza się do marginesu środowiska eksperckiego, podczas gdy dziwaczne agresywne sugestie Macrona i Sikorskiego tworzą główny nurt?

Poparcie dla tego pomysłu pochodzi od wielu członków Kongresu, w tym senatora z Utah Mike’a Lee, który zajmuje republikańskie miejsce w Podkomisji Sądownictwa ds. Przeciwdziałania Praktykom Monopolistycznym, Polityki Konkurencji i Praw Konsumentów. „Jeśli Ukraina przystąpi do NATO, będziemy musieli opuścić NATO” – napisał w „The American Conservative”. „Wbrew temu, co twierdzi administracja Bidena i establishment polityki zagranicznej, decyzja Rosji o dążeniu do celów wojskowych na Ukrainie była w dużej mierze spowodowana perspektywą dalszego rozszerzenia NATO zarówno dla Ukrainy, jak i Gruzji, czerwoną linią, którą Władimir Putin nakreślił już w 2008 roku. Zamiast potraktować te ostrzeżenia poważnie, Stany Zjednoczone i europejskie stolice nadal biły w bęben ekspansji, przedkładając głupie pragnienia „międzynarodowego porządku opartego na zasadach” nad realizm.