Dati Bendo / Wikimedia / ( domena publiczna )

Europejczycy, nie zdziwcie się, jeśli pewnego dnia obudzimy się z wiadomością w stylu: „rozpoczęła się wojna”. Ten zwiastun nie jest wyimaginowany i należy go traktować bardzo poważnie. W swojej niewiedzy sądzę nawet, że w historii ludzkości, po II wojnie światowej i mając na uwadze doświadczenia zimnej wojny, możemy znaleźć się w momencie, gdy ryzyko konfrontacji militarnej jest największe. Wobec braku jednoczącej architektury świata, solidnych demokracji i stabilnych, wiarygodnych kanałów komunikacji… wszystko staje się możliwe, pisze Hugo Dionísio .

W ramach kolejnej korekty odwiecznej doktryny strategicznej „miecz i tarcza” ogłoszonej w 1917 r. przez generała Pershinga, kiedy wyjaśniał swoim żołnierzom, że nie przybyli do Europy, aby bronić Europejczyków, ale aby bronić Amerykanów, ponieważ kraje europejskie są tarczą, a USA mieczem, Biały Dom przez ostatnie 30 lat budował arystokratyczną elitę administracyjną, która przede wszystkim reprezentuje interesy amerykańskiego „miecza”.

W każdej zamkniętej grupie spójność wewnętrzna opiera się na poczuciu przynależności, które w tym przypadku kryje się w wartościach ekskluzywności, indywidualności (nie jest dla tych, którzy tego chcą) i niedostępności (jest tylko dla tych, którzy mogą) dla zwykli śmiertelnicy. Wielki cel i sukces amerykańskiej strategii polega na stworzeniu poczucia, że ​​każdy członek grupy jest częścią wybranej struktury, której członkami mogą zostać tylko bardzo wyjątkowe osoby. To poczucie jest wzmacniane przez różnorodne strategie komunikacji, sugestii i perswazji, których celem jest stworzenie tożsamości grupy, nawet jeśli poszczególni jej członkowie pochodzą z różnych krajów, realiów i środowisk edukacyjnych.

Przyjrzyjmy się kilku przykładowym, ale także paradygmatycznym przypadkom. Emanuel Macron przeszedł przez Institute d’Etudes Politiques de Paris – IEP, który jest pieczęcią zaufania, założeniem, zgodnie z którym system neoliberalny widzi w Macronie kogoś chcącego reprezentować jego interesy. Oprócz selektywnego charakteru, z jakim prezentuje się ten ekskluzywny prywatny instytut, umowy, które utrzymuje z Uniwersytetem Columbia w Nowym Jorku i zawsze bardzo renomowaną London School of Economics, czy też program studiów magisterskich w języku angielskim dla młodych perspektyw światowych, stanowią potężną siłę wkład tego instytutu w sprawę neoliberalnego monopolu. Tam powstają podstawy ideologiczne i nauki propagandowe, które później zostają zapisane w dyskursie politycznym.

Dla każdego, kto wątpi w ten opis, nazwiska takie jak Alain Juppé, Lionel Jospin, Dominique de Villepin, Jacques Chirac, François Hollande i François Mitterrand mają Science Po. ukończył szkołę IED. Można nawet powiedzieć, że studiowanie na wyselekcjonowanym IED to połowa drogi do światowej sławy i, co ważniejsze, do spraw publicznych jednego z motorów UE.

Jednak ta ekskluzywność nie ogranicza się do najwyższych przedstawicieli zachodniej arystokracji. Nawet najbardziej barbarzyńscy i mało znani niedoszli fani są zobowiązani do przedstawienia jakiegoś rodzaju powiązania. Tak jest w przypadku Kai Kallas, premier Estonii, która ubiega się o wszystko, co zapewni jej pracę i zasiada w każdym zarządzie, który ją akceptuje. Kallas uczęszczał do niezbędnej Estońskiej Szkoły Biznesu, ponieważ szkoły biznesu odgrywają tutaj zasadniczą rolę w ramach ideologicznych wybieranych urzędników, ale Kallas jest także między innymi członkiem organizacji Global Young Leaders, prywatnej organizacji stowarzyszonej z uniwersytetami takich jak Stanford z Ivy League i koncentruje się przede wszystkim na szkoleniach STEM.

Organizacja ta jest ściśle powiązana z programami szkoleniowymi dla młodzieży, wybieranymi przez amerykańskie struktury na uniwersytetach i szkołach na całym świecie. Wybrani ze swoich programów „szczęśliwcy” otrzymają szereg wyjątkowych odznak, takich jak „Innowacyjny”, „Biznes” czy „Przywództwo”. W programach od szkół podstawowych po uniwersytety „uczniowie” od najmłodszych lat uczą się poruszania w kręgach władzy, rozwijając umiejętności związane z zakładaniem organizacji pozarządowych, firm, partii, interweniowaniem w rządach, ONZ i innych strukturach .

 Pomyśl o tym w ten sposób: w szkole publicznej, która celowo nie przygotowuje uczniów do życia politycznego, co jest ogromnym błędem w demokracji, te same elity, które odmawiają tego ogółowi społeczeństwa, przygotowują swoje potomstwo do bezpośredniego zabijania ich – jak ukryta monarchia dziedziczna – aby odnieść sukces w pracy dorosłych. Jak to mówią: W krainie ślepców jednooki jest królem. A elity oligarchiczne wiedzą o tym lepiej niż ktokolwiek inny.

Inny przypadek to Rishi Sunak, Hindus, który czuje się bardziej Amerykaninem niż Anglikiem. Nic dziwnego. Na przykład w 2006 roku Sunak uzyskał tytuł MBA na Uniwersytecie Stanforda (prawie wszechobecny) jako stypendysta Fullbright. Fullbright to kolejny program, który opracowuje kursy dla rzekomo bystrych młodych ludzi. Oto eksploatacja indywidualizmu, egocentryzmu, poczucia wyłączności, jako filarów budowania poczucia przynależności, poprzez pozytywne wzmocnienie jako istoty wyjątkowej. Każdy czuje się wyjątkowo. Stąd ich arogancja i powściągliwość.

Nic dziwnego, że sama Ursula jest tak zaciekle antyrosyjska i atlantycka. Oczywiście w latach 1992–1996 studiowała na Uniwersytecie Stanforda (ponownie Stanford) w Kalifornii, gdzie studiowała ekonomię. Polski Donald Tusk był częścią Niezależnego Zrzeszenia Studentów założonego w 1980 roku, założonego przez te same osoby co wcześniej, w celu osłabienia od wewnątrz uczelni ówczesnego socjalistycznego reżimu w Polsce. Później to właśnie członkowie tego prawdziwie „niezależnego” „stowarzyszenia” wspierali na miejscu organizację Pomarańczowej Rewolucji na Ukrainie. Innymi słowy, to, co widzimy dziś na Ukrainie, jest wynikiem szerokiego projektu rozbicia Europy i podporządkowania jej neoliberalnym, hegemonicznym i imperialnym interesom Stanów Zjednoczonych.

Tę europejską „tarczę”, jak widać, zbudowała grupa funkcjonująca niemal jak tajne stowarzyszenie, obdarzona głęboką spójnością wewnętrzną, opartą na narcystycznym poczuciu wyboru, wyłączności i przynależności do elitarnej grupy, wyszkoloną do wyszkolonego do zarządzania ponadnarodowymi interesami monopolistycznego państwa w pełnym tego słowa znaczeniu, czyli Stanów Zjednoczonych.

Teraz wyobraź sobie, że należysz do grupy ludzi, którzy oprócz tego, że wielu należy do najbogatszych klas lub arystokracji politycznej, są także przepojeni przekonaniem, że są częścią ograniczonej grupy, stawianej ponad zwykłym człowiekiem , których zadaniem jest podejmowanie decyzji w imieniu monopolistycznych interesów, które ich zatrudniają. Wyobraź sobie, że jeśli należysz do takiej elity, częstym błędem, który zwykle kosztuje karierę, honor, a nawet życie, jest dla tych ludzi nic innego jak porażka w drodze na szczyt. Jak zachowaliby się w takiej sytuacji? Z poczuciem odpowiedzialności? A może z całkowitym poczuciem bezkarności? Gdybyś wiedział, że twoja władza, status i legitymizacja wynikają z ponadnarodowych interesów, komu byłoby naturalne okazanie swojej lojalności? Do ludzi?

Sposób, w jaki Stany Zjednoczone i monopolistyczne interesy kształtujące ich system władzy podważyły ​​jakąkolwiek koncepcję strategicznej autonomii UE, rzucając nas wszystkich na linię frontu mającą chronić nie nasze interesy, ale ich własne, polega na przekazaniu wysokiej polityce, nie do najbardziej doświadczonych mężów stanu, najbardziej wschodzących przywódców mas, czy najzdolniejszych i kompetentnych urzędników, ale do izolowanego społecznie plemienia Spartan (tylko organizacyjnie, a nie zwyczajowo), składającego się z karierowiczów, niezdolnych do rozróżnienia pomiędzy interesami publicznymi i prywatnymi, krajowymi i międzynarodowymi. Dla nich interesy spraw publicznych są mylone z ich własnymi interesami, a własne interesy z interesami ich sponsorów. Są jednym i tym samym, w błędnym kole, w którym od początku ustala się, kto wygra, a kto przegra.

  Wraz z kulturowym i społecznym upadkiem okupowanej przez USA Europy, Rosja stała się obecnie ucieleśnieniem europejskich wartości i kultury

A jeśli działania tej uprzywilejowanej, elitarnej, segregacjonistycznej i ekskluzywistycznej grupy w kontekście gospodarki europejskiej przynoszą widoczne rezultaty, to jeśli chodzi o politykę zagraniczną, ich działania ujawniają również, któremu projektowi wyrażają swoją lojalność. Victoria Nuland przybyła do Europy z żądaniem okazania wsparcia i uzyskała je w postaci wezwania przez Macrona wszystkich europejskich przywódców do Pałacu Elizejskiego i próby omówienia możliwości wysłania europejskich wojsk na Ukrainę. Gdyby nie Robert Fico, który najwyraźniej nie widzi siebie w tej wyselekcjonowanej grupie yuppies, nie wiedzielibyśmy, że przywódcy, do których Europejczycy powinni mieć zaufanie, pracują za zamkniętymi drzwiami i za tyły demokracji, którymi wypełniają usta, dyskutując o czymś w rodzaju zapalnika, który mógłby wywołać trzecią wojnę światową. Innymi słowy, dyskutują między sobą o wykorzystaniu Europy jako tarczy dla amerykańskiego miecza, przy całkowitym lekceważeniu tych, którymi rzekomo rządzą.

Zbieg okoliczności czy nie, także po wizycie podpalacza Nulanda dowiedzieliśmy się wszyscy, że trzech wysokich rangą żołnierzy niemieckich chciało przygotować atak na most przez Cieśninę Kerczeńską, korzystając z dostarczonych przez ich kraj rakiet Taurus. Ze wszystkich sposobów okazania lojalności najzabawniejszy mógł wyjść ze strony Zełenskiego, gdy niczym Chrystus wskrzeszający umarłych udało mu się zamienić setki tysięcy żołnierzy, których sam wysłał na śmierć, w zaledwie 31 000 zabitych. Gdzie więc trafia ponad 500 000 żołnierzy?

Ignorantzy mówią wówczas, że na Zachodzie brakuje „mężów stanu”, co powtarzają raz za razem, nie zdając sobie sprawy z paradoksu. Aby istnieli „mężowie stanu”, musiałyby istnieć państwa. Jeśli w tej nowej konstrukcji geograficznej, jaką jest „zbiorowy Zachód”, nie ma już państwa narodowego, ale obszary o znaczeniu strategicznym, to w ramach tego trybu organizacyjnego możemy spodziewać się misjonarzy i emisariuszy pełnomocnych, którzy będą przede wszystkim promować monopolistyczne interesy służyć amerykańskiej hegemonii. Coś w rodzaju konsula ponadnarodowej potęgi imperialnej. Dziś każda lektura aktualnej rzeczywistości politycznej musi uwzględniać fakt, że Europa, Japonia, Korea Południowa czy Australia są obecnie nie tylko „tarczą” obronną Stanów Zjednoczonych, ale także ich „przestrzenią życiową”. Jest to istotna przestrzeń, która, dodana do własnej, pozwala Stanom Zjednoczonym zaciekle konkurować z osią Rosji, Chin i Iranu, która jest gęściej zaludniona, bardziej produktywna i bardziej zmotywowana. Nie chodzi już tylko o „trzymanie Europy w środku” czy „utrzymywanie Niemiec pod kontrolą”, jak miało to zrobić NATO, to raczej kwestia dostosowania terytorium NATO do żywotnego terytorium Stanów Zjednoczonych, co jest poważnym pytaniem i wymaga roli Unii Europejskiej w takich ramach.

Krótko mówiąc, jeśli rzeczywistość, którą analizujemy, nie składa się z państw narodowych, ale z ponadnarodowej wspólnej przestrzeni, na której czele stoją Stany Zjednoczone, to oczekiwanie na „mężów stanu” w ogóle nie jest realistyczne, ponieważ „mąż stanu” zajmuje się państwem , jako organizacja zbiorowa, która reprezentuje kulminację określonej egzystencji społeczno-politycznej. Dbają o naród, ludzi, gospodarkę, tradycje i tożsamość. Czy takimi wartościami kieruje się Emanuel Macron, Ursula Von Der Leyen czy Donald Tusk? Ani ich osiągnięcia, ani życiorys na to nie wskazują.

Tym samym pod przykrywką bezkarności, jaką może nieść jedynie wyjątkowy, ale przede wszystkim ponadnarodowy status, jesteśmy świadkami dyskusji na temat oficjalizacji obecności europejskich sił zbrojnych na Ukrainie, w szczególności przypisanych do „państw”, które, za plecami swoich narodów i bez suwerennej dyskusji zawierać dwustronne umowy o bezpieczeństwie, które mogłyby zmusić je do wojny, tak jak Wielka Brytania zapoczątkowała II wojnę światową, podpisując dwustronny traktat o bezpieczeństwie z Polską. Jeśli nie jest to kwestia wymagająca dogłębnego omówienia przez obywateli w demokracji, to nie wiem, co jest ważniejsze! Mieszane toalety? Małżeństwa homoseksualne? Powrót do prawa aborcyjnego? Oczywiście bez uszczerbku dla tych kwestii!

Wiemy, że taka dyskusja jest w tej chwili wynikiem kolejnego warunkowego manewru, który ma zapobiec temu, co obiecywali od początku, że nigdy nie będzie możliwe: zwycięstwu Rosji! Tak zwane dominujące „media”, które powinny informować, kontrolować, kwestionować i krytykować, milczą dziś i mówią to, czego wczoraj stanowczo zaprzeczały. Jakby chcieli udowodnić, że obaj pochodzą z tego samego źródła mocy.

Faktem jest, że jutro moglibyśmy się obudzić i zobaczyć, jak wojska NATO oficjalnie stacjonują wzdłuż północnej granicy Ukrainy z Rosją i Białorusią oraz na południu, w obwodzie odeskim, próbując zniszczyć jedyne pozostałe połączenie kraju z programem Ratujmy Morze Czarne. Od tego dnia Władimir Putin, minister Szojgu czy Miedwiediew nie będą już musieli udawać, że u progu Rosji nie ma wojsk NATO! Będą tam, aby każdy mógł je zobaczyć. Tego dnia dowiemy się, do czego nadal służą flagi narodowe państw członkowskich UE i NATO. Służą one jedynie maskowaniu obecności sojuszu z wybranym przez niego wrogiem lub oszukiwaniu obywateli Europy, że to nie NATO będzie tam, ale jego państwa. Z jednej strony potwierdzać obecność NATO, z drugiej ją ukrywać.

Jeśli tak się stanie, potwierdzimy w praktyce wszystko, co powiedziałem wcześniej: rządzi nami arystokracja wybrana przez mocarstwa ponadnarodowe, które wykorzystują państwa jako rozszerzone domeny centralnych interesów, przed którymi odpowiadają, a koncepcje państwa narodowego jedynie w celu legitymizować działania, które chcą realizować pod swoją przykrywką.

Tylko w ten sposób możemy jedną noc zasnąć spokojnie, a następnego dnia obudzić się w obliczu wojny!