Na premierze „Polityki”, szumnie określanej na salonach „wydarzeniem roku”, aktorzy jak zaklęci odżegnywali się od ewidentnych przecież pierwowzorów swoich postaci. „Kogo gram? Nieee!, „Nic mi o tym nie wiadomo”, „Nigdy nie słyszałam o takiej posłance…”. Ironiczne, subtelne uśmiechy goniły kolejne. Nagle broszki i garsonki stały się obce, a starszy pan z kotem i ksiądz ojciec z zamiłowaniem do ekskluzywnych bryk nikogo nikomu nie przypominali. Niełatwo było się też dowiedzieć, w jaki sposób aktorzy przygotowywali się do odgrywania ról i czy ktokolwiek przed wejściem w postać – zgodnie ze sztuką – pobierał korepetycje u polityków.

Ale my wiemy, że oni wiedzą, oni wiedzą, że my wiemy i wy poznacie ich wszystkich po czynach, gestach oraz słowach, bowiem doskonale znacie wszystkie te historie z pierwszych stron Faktu. Czytaliście wiadomości wysyłane do siebie przez tych ludzi, przecieraliście oczy ze zdumienia słuchając ich kontrowersyjnych wypowiedzi, oglądaliście ich wstydliwe zdjęcia, załamywaliście ręce nad kolejnymi wybrykami młodych, politycznych karierowiczów. Vega proponuje konwencję jak u cioci na imieninach. Wszyscy wszystko wiedzą, tylko udają, że nie i siedzą cicho przy stole. Na koniec filmu mignie wam tylko przed oczami plansza informująca, że postać krnąbrnego pupila władzy, robiącego zawrotną karierę w MON-ie, którą gra Antek Królikowski, nie jest inspirowana postacią Bartłomieja Misiewicza, pupila Macierewicza, który swojego czasu zrobił zawrotną karierę w MON-ie. I że twórcy bardzo żałują, że już na etapie promocji nie odcięli się skutecznie od tych plotek i domysłów.

Vega boi się Misiewicza?! Wypatrzyliśmy ten szczegół w filmie

Foto: mat. prasowe /

Ale to już było…

„Polityka” składa się z segmentów. Każdy z nich poświęcony jest jednej postaci. Mamy tu panią premier (Ewa Kasprzyk) w garsonkach z broszkami, która w czasie wolnym obiera ziemniaki i karmi kury; rozrywkowego i krnąbrnego absolwenta szkoły w Toruniu, który robi zawrotną karierę w MON-ie (Antek Królikowski); bogobojnego posła Skibę (Zbigniew Kozłowski), który uchodzi za wzór cnót, ale zdradza żonę kiedy i ile może; ojca redemptorystę (Zbigniew Zamachowski), który świetnie liczy pieniądze i wspiera swoich wychowanków załatwiając im wymarzone prace, a także pociągającego za sznurki prezesa partii rządzącej (Andrzej Grabowski), który spotyka na swojej drodze młodego, pełnego życia rehabilitanta (Maciej Stuhr).

","embed_code":""},"asyncAdSlot":null}” data-run-module-isrun=”1″>

Rozdziały lekko się przenikają, ale niestety brak tu często logiki czy jednolitej narracji. Patryk Vega może i podejmuje ryzyko polityczne, ale tego artystycznego już w filmie brak. Mówiąc najprościej jak się da: reżyser nie jedzie po bandzie, do czego zdążył przyzwyczaić swoich fanów, nie szokuje zbytnio, jest zachowawczy. To już nie jest kino rozrywkowe, za które chwaliły go miliony Polaków. „Polityka” przypomina dziecko „Szopki noworocznej” i „Ucha prezesa” – rozbudowany, za długi i źle wyważony skecz, który stracił swój zadziorny humor i zamiast bawić, smuci. Stał się męczący, gorzki i przygnębiający. Wszystko to już widzieliśmy wiele razy, a na ekranie tym opatrzonym scenkom po prostu brakuje lekkości, więc ciążą odbiorcy. Co więcej, spośród całej galerii postaci ludzkie i wielowymiarowe wydają się jedynie postacie prezesa i pani premier – współczujemy im, da się je lubić. Ale nawet ich lapsusy językowe i wpadki już tak nie bawią, a cytaty kulturowe w ustach postaci brzmią jak wymuszone. Sala nie rechocze jak na typowym filmie Vegi. Zamiast satyry mamy żal w wersji PL.

Światełka w tunelu to dobra robota aktorska wykonana przez Ewę Kasprzyk, Zbigniewa Zamachowskiego i Tomasza Sapryka grającego w filmie drugoplanową „postać cień” – prawą rękę prezesa, który jeśli trzeba znajdzie coś na każdego.

Największym jednak problemem „Polityki” jest brak wizji czy politycznej prognozy na jutro. Vega przenosi zabawki do innej piaskownicy i najpewniej chciał przekazać odbiorcom coś ważnego, ale gdzieś po drodze się pogubił. Nie wniósł i nie pokazał nic nowego. Nie przedstawił nowych informacji, które mogłyby wstrząsnąć Polską, ani też nie odpalił bomby, która mogłaby wpłynąć na losy nadchodzących wyborów parlamentarnych, o czym spekulowano od dawna. Zamiast tego zaserwował przydługi filmowy tabloid z listą grzechów głównych i łamanych przykazań. Jest cudzołóżnik, złodzieje, brak umiaru, sieć kłamstw, pycha. Ale co teraz? Mamy się śmiać czy płakać? Fikcję przełyka się łatwiej. Z prawdą trzeba się zmierzyć, a niekoniecznie mamy na to ochotę w wolnym czasie. Nie jest to wrześniowa pozycja obowiązkowa, zwłaszcza że już za miesiąc wszyscy będziemy gośćmi na męczącym politycznym jarmarku…

fakt