– Dzwonili do mnie z przychodni pytając kiedy zaszczepię. Co mam im powiedzieć? – Dostałam wezwanie – co teraz? – codziennie dostajemy dziesiątki takich pytań.

Przekornie zapytamy – a co odpowiesz gdy zadzwoni do ciebie fryzjer? Sprzątaczka? Dentysta? Personel punktu usługowego jakim jest przychodnia nie ma prawa podejmować takich działań. A ty nie masz obowiązku rozmawiać na temat wrażliwych danych medycznych z osobą niemożliwą do zidentyfikowania przez telefon. Szczególnie w dobie RODO. Przepisy przewidują, że to LEKARZ ma poinformować o szczepieniach obowiązkowych i zalecanych. I TO WSZYSTKO. A wizyta u lekarza to osobna sprawa. A więc grzecznie poinformuj o tym dzwoniącą osobę i rozłącz się.

Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, art. 17 pkt 9.:

Obowiązkiem lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną jest powiadomienie osoby obowiązanej do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym lub osoby sprawującej prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną albo opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, o obowiązku poddania się tym szczepieniom, a także poinformowanie o szczepieniach zalecanych.

Być może nie chcesz już szczepić po doświadczeniu niepożądanego odczynu poszczepiennego lub idziesz droga środka chcąc szczepić wybiórczo, opóźniać szczepienia lub szczepić pojedynczymi szczepionkami. Często takie dylematy dotyczą rodzin gdzie decyzja rodziców jest inna i są zmuszeni iść na kompromis. Dla urzędników medycznych w każdym z tych przypadków jesteś rodzicem „opornym”, antyszczepionkowcem, osobą, dla której decyzji nie mają szacunku w systemie obowiązkowych szczepień. Pomocny w podjęciu decyzji może być artykuł dr n.med. Doroty Sienkiewicz o alternatywnym kalendarzu szczepień. „Bezpieczne szczepienia”. Polecamy też lekturę książek i badań dotyczących szczepień.

Jakie masz prawa? Jakie obowiązki ma lekarz?

Przede wszystkim ty masz obowiązek wobec swojego dziecka. Dbać o jego dobro. A więc jeśli sanepid podejmie wobec ciebie próby nakłonienia cię do szczepienia według urzędniczego komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego (który nie jest źródłem prawa, dlatego nie  może wyznaczać terminów szczepień, co potwierdza wyrok sądu), idź do lekarza i żądaj udzielenia informacji zgodnie z oświadczeniem w sprawie świadomej zgody na szczepienia. http://stopnop.com.pl/oswiadczenie-przychodnia/

Jakie przepisy prawa stanowią o prawie do wyrażenia świadomej zgody na zabieg medyczny?

– art. 23 kodeksu cywilnego, który udziela ochrony takim dobrom prawnym jak wolność i zdrowie;
– art. 15 i nast. ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz art. 32, 33 i 35 ustawy o zawodzie lekarza stanowią iż pacjent ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub ich odmowy;
– art. 192 Kodeksu karnego stanowi, że wykonywanie zabiegu leczniczego bez zgody pacjenta zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat 2;
– art. 3 ust. b. kodeksu etyki zawodowej położnej oraz art. 15 Kodeksu etyki lekarskiej.

Dostałem grzywnę – jak się bronić?

Jeśli mimo to dostaniesz grzywnę możesz liczyć na pomoc kancelarii prawnej w ramach umowy ze STOP NOP www.stopnop.com.pl/grzywna Jednak dzięki oświadczeniu w sprawie świadomej zgody na szczepienia złożonemu wcześniej u lekarza zyskujesz dowody do wykorzystania w odwołaniach. Ważne jest żeby podjąć również działania zmierzające do zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego, jeśli wystąpił u dziecka.

Jeśli grzywny nie uda się umorzyć, zyskujesz szansę zaskarżenia grzywny do sądu, Trybunału Konstytucyjnego i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Zyskasz też czas (nawet kilka lat), choć są dwa województwa, które nakładają kolejne grzywny mimo odwołań od poprzedniego postanowienia o nałożeniu grzywny. Może się też okazać, że wojewoda upomni się o zapłacenie grzywny, gdy Minister Zdrowia podtrzyma postanowienie.

W wyroku z dnia 5 lipca 1999 r., 31534/96 w sprawie Wilibald Rudolf Matter przeciwko Słowacja Trybunał uznał, że: Sąd uznaje, że przymusowe badania wnioskodawcy w szpitalu od 19 sierpnia do 2 września 1993 r. stanowią ingerencję w prawo do poszanowania życia prywatnego zagwarantowanego w art. 8 § 1 Konwencji.

W decyzji z dnia 9 lipca 2002 r. wydanej w sprawie Ilaria Salvetti przeciwko rządowi włoskiemu, 42197/98 Sąd uznał, że obowiązkowe szczepienia będące przymusowym świadczeniem zdrowotnym oznaczają ingerencję w prawo do poszanowania życia prywatnego zagwarantowanego w art. 8 § 1).

W wyroku z dnia 15 marca 2012 r., 24429/03 w sprawie Sergey Dmitriyevich Solomakhin ca Ukraina Trybunał uznał, że: Obowiązkowe szczepienia – jako przymusowe świadczenia zdrowotne – oznaczają ingerencję w prawo do poszanowania życia prywatnego, które obejmuje fizyczną i psychiczną integralność osoby, zagwarantowanego w art. 8 § 1.

Skarga do sądu kosztuje pracę prawników. Jeśli cię nie stać na pokrycie tych kosztów wyślij wniosek z uzasadnieniem o pokrycie tych koszów przez Stowarzyszenie. Organizujemy pomoc żeby doprowadzić do zmian systemowych i zmiany prawa, więc zależy nam żeby skarg do sądów i trybunału było jak najwięcej. Tu nie wystarczy już tylko polityka uników. W sprawie pomocy w pokryciu kosztów napisz na stopnop@gmail.com

Zapamiętaj! Masz prawo żądać dowodów, że zabieg, który urzędnicy medyczni próbują wymusić u twojego dziecka bez twojej świadomej zgody, jest dla niego bezpieczny.

PRAWO CZŁOWIEKA: PRAWO DO ŚWIADOMEJ ZGODY NA ZABIEG MEDYCZNY – W TYM SZCZEPIENIA

Od czasów procesów norymberskich obowiązuje zasada świadomej zgody w medycynie. Hitlerowscy lekarze, którzy prowadzili zbrodnicze eksperymenty w obozach koncentracyjnych, nie pytając więźniów o zgodę – byli sądzeni właśnie za to. To było wydarzenie, od którego zaczęto mówić o początku nowoczesnej etyki medycznej. W 1947 r. przyjęto kodeks norymberski, który wprowadził zasadę, że nie wolno prowadzić żadnych badań i eksperymentów medycznych na człowieku bez jego zgody. Wtedy też pojawiła się w etyce lekarskiej zasada autonomii moralnej pacjenta. To świadomy siebie, swojej sytuacji i swoich perspektyw pacjent decyduje ostatecznie, czy i jak chce być leczony. Ale do czego to doprowadziło? Idei powołania i moralnych powinności lekarza została przeciwstawiona idea praw pacjenta. Stał się on równoprawnym partnerem lekarza w dyskusji o celu i sposobie leczenia. I to pacjent, a nie lekarz ma ostateczne słowo w tej dyskusji. Prawo do autonomii uzyskało równie mocny, niekiedy może nawet mocniejszy, status niż obowiązki lekarza. (Źródło: Gazeta Prawna, 30.09.2017 r.) 

Prawo polskie. Jakie przepisy prawa stanowią o prawie do wyrażenia świadomej zgody na zabieg medyczny?

– art. 23 kodeksu cywilnego, który udziela ochrony takim dobrom prawnym jak wolność i zdrowie;
– art. 15 i nast. ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz art. 32, 33 i 35 ustawy o zawodzie lekarza stanowią iż pacjent ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub ich odmowy;
– art. 192 Kodeksu karnego stanowi, że wykonywanie zabiegu leczniczego bez zgody pacjenta zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat 2;
– art. 3 ust. b. kodeksu etyki zawodowej położnej oraz art. 15 Kodeksu etyki lekarskiej.

Prawo międzynarodowe. Wszelkie niedobrowolne i wymuszone leczenie jest naruszeniem:

* Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka ONZ,
* Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej – art. 3 – prawo człowieka do poszanowania integralności fizycznej i psychicznej oraz swobodnej i świadomej zgody;
* Konwencji ONZ o Prawach Dziecka,
* Konwencji Rady Europejskiej o Ochronie Praw Człowieka i Godności Istoty Ludzkiej wobec zastosowań biologii i medycyny: Konwencja o prawach człowieka i biomedycynie – art. 5 stanowi, iż każdej interwencji w dziedzinie służby zdrowia dokonać można jedynie po udzieleniu przez osobę zainteresowaną swobodnej i świadomej zgody na taką interwencję;
* Europejskiej Karty Praw Pacjenta,
* Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych ONZ,
* a nawet Kodeksu Norymberskiego (zbioru zasad etyki dot. eksperymentalnych badań medycznych na ludziach ustalonych w wyniku szeregu procesów norymberskich po zakończeniu II wojny światowej).


Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej wyraźnie stwierdza:

„Każdy ma prawo do poszanowania swej integralności fizycznej i psychicznej”.

a także:

„Wolna i świadoma zgoda musi być przestrzegana w dziedzinie medycyny i biologii” i wreszcie: „zakaz praktyk eugenicznych i wykorzystywania ciała ludzkiego i jego poszczególnych części jako źródła zysku musi być przestrzegana „.

Konwencja Rady Europejskiej o ochronie praw człowieka i godności istoty ludzkiej w odniesieniu do zastosowań biologii i medycyny stwierdza wyraźnie:

„Interes i dobro istoty ludzkiej przeważa nad wyłącznym interesem społeczeństwa lub nauki”.

oraz:

„Nie można przeprowadzić interwencji medycznej bez swobodnej i świadomej zgody osoby zainteresowanej. Przed dokonaniem interwencji osoba zainteresowana otrzyma odpowiednie informacje o celu i naturze interwencji, jak również jej konsekwencjach i ryzyku. Osoba zainteresowana może w każdej chwili swobodnie wycofać zgodę. „

Europejska Karta Praw Pacjenta stwierdza wyraźnie:

„Każda osoba ma prawo dostępu do wszelkich informacji, które mogą umożliwić mu aktywnie uczestniczyć w decyzjach dotyczących jej zdrowia; informacja ta jest warunkiem wstępnym dla jakiegokolwiek postępowania i leczenia, w tym udział w badaniach naukowych (4 – Prawo do wyrażenia zgody)”.

mówi również:

„Każdy człowiek ma prawo do swobodnego wyboru spośród różnych zabiegów i dostawców na podstawie odpowiednich informacji(5 – Prawo do Wolnego Wyboru)”,

oraz:

„Każda osoba ma prawo do korzystania z prawidłowo świadczonych usług zdrowotnych, niewyrządzających jej żadnej krzywdy, wolnych od błędów, zgodnie z dobrą praktyką lekarską, oraz prawo dostępu do świadczeń zdrowotnych i leczenia zgodnych z wysokimi normami bezpieczeństwa. (9 – prawo do bezpieczeństwa) „.


Kodeks Norymberski mówi wyraźnie:

„Dobrowolna zgoda podmiotu ludzkiego jest absolutnie konieczna”.

Orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka

Nakładanie na obywateli w drodze przepisów prawa obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym zostało wielokrotnie uznawane przez Europejski Trybunał Praw Człowieka (ETPCz) za sprzeczne z prawem do poszanowania prawa do życia prywatnego.

Prawo to zostało wyrażone w treści art. 8 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Stosownie do tego przepisu każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego.

ETPCz kilkakrotnie wypowiadał się w kwestii zgodności obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

W wyroku z dnia 5 lipca 1999 r., 31534/96 w sprawie Wilibald Rudolf Matter przeciwko Słowacja Trybunał uznał, że: Sąd uznaje, że przymusowe badania wnioskodawcy w szpitalu od 19 sierpnia do 2 września 1993 r. stanowią ingerencję w prawo do poszanowania życia prywatnego zagwarantowanego w art. 8 § 1 Konwencji.

W decyzji z dnia 9 lipca 2002 r. wydanej w sprawie Ilaria Salvetti przeciwko rządowi włoskiemu, 42197/98 Sąd uznał, że obowiązkowe szczepienia będące przymusowym świadczeniem zdrowotnym oznaczają ingerencję w prawo do poszanowania życia prywatnego zagwarantowanego w art. 8 § 1).

W wyroku z dnia 15 marca 2012 r., 24429/03 w sprawie Sergey Dmitriyevich Solomakhin ca Ukraina Trybunał uznał, że: Obowiązkowe szczepienia – jako przymusowe świadczenia zdrowotne – oznaczają ingerencję w prawo do poszanowania życia prywatnego, które obejmuje fizyczną i psychiczną integralność osoby, zagwarantowanego w art. 8 § 1.

Podsumowując, orzecznictwo ETPCz w kwestii prowadzenia obowiązkowych świadczeń zdrowotnych, w tym obowiązku szczepień jest jednoznaczne – obowiązek ten stoi w sprzeczności z prawem do poszanowania prywatności.

W tym kontekście zasadne jest stwierdzenie, że w obecnej sytuacji zobowiązanie obywateli do poddania się szczepieniom stanowi nie tylko naruszenie art. 31, art. 47 Konstytucji RP ale także prawa do poszanowania życia prywatnego wskazanego wprost w art. 8 § 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Z uzasadnienia obywatelskiego projektu o dobrowolność szczepień. www.stopnop.com.pl/ustawa