DODAJ FILM MP-4 LUB WPROST Z Y.T F.B lub inny
EDYTUJ SWÓJ FILM LUB USUŃ
ZOBACZ WSZYSTKIE SWOJE FILMY
OGŁOSZENIA DROBNE BEZPŁATNE – GIEŁDA M-forum av live – KUP ! SPRZEDAJ

M-forum A.V Live.

WESPRZYJ DOWOLNĄ KWOTĄ ROZWÓJ JEDYNEJ W POLSCE NIEZALEŻNEJ STRONY INFORMACYJNEJ przycisk wpłać darowiznę poniżej :-)

miejsce-na-reklame.

„Droga do zapomnienia” – australijsko-brytyjski dramat biograficzny

Droga do zapomnienia, film Jonathana Teplitzky’ego w doborowej obsadzie i na podstawie prawdziwej historii, wszedł do kin po sezonie oscarowym i chyba bez oscarowych aspiracji. Opowieść o romansie, który musi zmierzyć się z koszmarami wojennej przeszłości, nie brzmi może zbyt oryginalnie, ale okazuje się w gruncie rzeczy przyzwoicie zrealizowana. Czy na tyle, by poświęcić jej dwie godziny życia? To zależy.

Film pod recenzja

banner-wizytowka-1580899038

Recenzja wydania DVD filmu "Droga do zapomnienia" - film.gildia.pl ...

Droga do zapomnienia to historia Erica Lomaxa (Colin Firth), entuzjasty pociągów, który, będąc już w zaawansowanym wieku, poznaje Patti (Nicole Kidman), kobietę także doświadczoną przez życie. Ta dwójka zakochuje się w sobie, wkrótce się pobierają. Po ślubie Patti zauważa jednak, że jej męża dręczą wspomnienia zakończonej ponad 35 lat temu wojny. Szukając dla niego ratunku, zwraca się do innego weterana i towarzysza broni Erica. Od tego momentu sceny z 1980 roku przeplatają się z tymi z okresu wojny. Finlay (Stellan Skarsgård), łamiąc niepisaną zmowę milczenia, opowiada Patti dzieje swojego oddziału z okresu japońskiej niewoli. Okazuje się, że za zbudowanie prostego radia w obozie Eric został oskarżony o szpiegostwo, przesłuchiwano go i poddano brutalnym torturom. Na domiar złego jego największy oprawca nadal żyje i nie poniósł żadnej odpowiedzialności.

Droga do zapomnienia": Nicole Kidman z miłości do Colina Firtha ...

Colin Firth przyzwyczaił nas już do tego, że jego bohaterowie wydają się postaciami z krwi i kości. Brytyjczyk nawet z tych słabiej napisanych jest w stanie wyciągnąć najróżniejsze emocje. W tym przypadku miał na czym pracować, więc i jego kreacja jest przemyślana w najdrobniejszym szczególe. Nienawiść Erica, jego ból oraz frustrację widać nawet w oczach. W miarę jego mentalnej przemiany dostrzegamy też zmiany w jego postawie czy sposobie poruszania się. Nicole Kidman, po pięknych scenach z początku związku Patti i Erica, musi być już tylko wiecznie wzruszoną żoną wspierającą cierpiącego męża. Jej występ nie jest spektakularny, ale i chyba w żaden sposób nie mógłby taki być.

Warto tu jeszcze wspomnieć o młodszej części obsady. W Erica z czasów wojny wciela się Jeremy Irvine, którego fizyczne podobieństwo do Firtha jest wystarczające, by widz dał się przekonać, że to ten sam człowiek. Irvine gra na dobrym poziomie; udaje mu się uchwycić nerwowość bohatera w tak trudnej sytuacji, jaką jest niewola oraz rozpacz czasu tortur. Młody Eric w jego wykonaniu okazuje się na tyle uroczy, że widzowi jest go naprawdę szkoda, gdy zaczyna się przesłuchanie. Odtwórcy ról pozostałych żołnierzy dają radę, ale nie rzucają się w oczy.

DROGA DO ZAPOMNIENIA Piękny traktat o przebaczeniu. RECENZJA ...

Dużą zaletą filmu Teplitzky’ego są zdjęcia i muzyka. Co prawda jaskrawe ukazanie tajlandzkich scenerii jest przytłaczające, momentami wręcz osłabia oddziaływanie samej historii, to na Drogę do zapomnienia przyjemnie się patrzy. Soundtrack Davida Hirschfeldera może wydać się trochę niekonsekwentny, ale ostatecznie dobrze podkreśla wyraz poszczególnych scen.

Droga do zapomnienia to takie trzy w jednym: trochę romansu, kina wojennego, trochę filmu o zemście. Wszystkie te składniki okazują się jednak potraktowane pobieżnie, więc momentami trudno nam zrozumieć motywacje bohaterów. Film okazuje się najlepszy, gdy skupia się na jednym gatunku – sceny z uroczą Kidman i fascynującym Firthem w pociągu przywołują na twarz uśmiech, ukazanie wojny (choć wygładzone) na tle innych tego typu produkcji wydaje się wystarczająco wiarygodne, a ponowne spotkanie głównego bohatera z jego oprawcą jest gamą najróżniejszych emocji. Wszystko to w jednym filmie wywołuje jednak ogólny miszmasz – część wątków wydaje się niedostatecznie rozwinięta, inne wyrwane z kontekstu.

Chyba właśnie z tego powodu Droga do zapomnienia w kilku miejscach okazuje się niezrozumiała. Niby ma mówić o potędze wybaczenia, a jakoś nie widzimy, co i dlaczego doprowadziło do zabliźnienia starych ran, zmieniło żądzę mordu w przyjaźń.  Wiemy, skąd wzięły się te rany, jakie były ich następstwa, ale twórcy pomijają ostatni krok i zostawiają widza z licznymi wątpliwościami. Tak samo wydaje się, że niektóre sceny z  życia Erica i Patti zostały wycięte. Jak kobieta zareagowała na koszmary dręczące męża w noc poślubną? Jakim cudem z przekornej towarzyszki, która narzuca mężowi kolejne zmiany, stała  się cichą i pokorną żoną? Jako widzowie nie wymagamy dosłowności, ale film Teplitzky’ego się po prostu nie klei. Jego dziury są nadto wyraźne.

Droga do zapomnienia to taki film na granicy – ociera się o melodramat i tandetną bajkę o wojnie, ale ratują go aktorstwo, zdjęcia i (być może) przyzwyczajenie widzów do odrobinę patetycznych, antywojennych produkcji. Warto jednak zauważyć, że poziom wzniosłości w tym australijsko-brytyjskim filmie jest zupełnie inny niż chociażby w amerykańskim  Pearl Harbour. Nie ma tu patetycznych wypowiedzi o ratowaniu świata. Jest po prostu historia o odwadze brytyjskich żołnierzy, potędze przyjaźni, miłości i wybaczenia.

To tylko fragment tekstu. Aby uzyskać dostęp do całości, kliknij w przycisk Kup teraz.

Dodaj do koszyka

Formularz zamówienia

NazwaPrzelew
Dostęp do treści15.00 PLN
Anuluj

miejsce-na-reklame.

Wyraź swoją opinię ! TO WAŻNE !!

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

%d bloggers like this: