DODAJ FILM MP-4 LUB WPROST Z Y.T F.B lub inny
EDYTUJ SWÓJ FILM LUB USUŃ
ZOBACZ WSZYSTKIE SWOJE FILMY
    UWAGA !! WAŻNE - Poglądy i opinie zawarte w artykule mogą być niezgodne ze stanowiskiem redakcji. Zamieszczane artykułu są w wiekszości re- publikacjami materiałów z innych stron - REDAKCJA NIE INGERUJE W ICH TREŚCI W CELU ZACHOWANIA BEZSTRONNOŚCI , A CELEM PUBLIKACJI JEST PODDANIE TYCH MATERIAŁÓW POD OSĄD I KRYTYKĘ CZYTELNIKÓW W KTÓRE OPINIE NIE MOŻE INGEROWAĆ AUTOR MATERIAŁU W FORMIE MODERACJI LUB CENZURY

M-forum A.V Live.

WESPRZYJ DOWOLNĄ KWOTĄ ROZWÓJ JEDYNEJ W POLSCE NIEZALEŻNEJ STRONY INFORMACYJNEJ przycisk Przekaż darowiznę poniżej :-)

miejsce-na-reklame.

Koniec dyplomacji PiS! Publilkujemy pełne zawiadomienie b. ambasadora Polski w Japonii do Prokuratury

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
The following two tabs change content below.
miejsce-na-reklame.

Gabi

Witam, nazywam się Gabriela Nowak, pracuję jako asystentka  zarządzania i obsługi Klienta w Kancelarii Prawnej,  niedawno w kwietniu 2019 r zostałam Przewodnicząca Komisji Skrutacyjnej w Radzie Miasta - gdzie czynnie reprezentuję interesy mieszkańców, którzy mi zaufali i mnie wybrali ! STOP CENZURZE   UWAŻASZ, ŻE CENZURA - ŁAMIE TWOJE PRAWA RP ?  WESPRZYJ MNIE - W TYM CO ROBIĘ - ♛  z dopiskiem - DAROWIZNA  ! Nest Bank Polska 75187010452078115029220001  Nest Bank zagranica IBAN PL75187010452078115029220001  Kod SWIFT Nest Bank: NESBPLPW   Dziękuję, $$$ Pozdrawiam i zapraszam do komentowania !   ♡♡♡ ZOBACZ TAKŻE POMAGAM ♡♡♡  https://zrzutka.pl/gc97mb

Koniec dyplomacji PiS! Publilkujemy pełne zawiadomienie b. ambasadora Polski w Japonii do Prokuratury

Jacek Izydorczyk, były ambasador Polski w Japonii wywołał dzisiaj dyskusję o stanie i jakości polskiej dyplomacji. Rano media ujawniły, że zarzucił on dyrektorowi generalnemu MSZ Andrzejowi Papierzowi „obsceniczne zachowania w czasie oficjalnej wizyty w japońskiej świątyni”,  podczas której „symulował, że obmywa sobie genitalia i radośnie rechotał”.

Portal dotarł do treści zawiadomienia jakie były ambasador Rzeczpospolitej w Japonii złożył do Prokuratury Okręgowej w Warszawie. Włosy dęba stają! To jest koniec polskiej dyplomacji w dotychczasowym kształcie.

Portal Eurokurier24.pl szczególny nacisk w swoich publikacjach – tam gdzie to możliwe – kładzie na materiały źródłowe. Czynimy tak dlatego, że uważamy, iż każdy Czytelnik ma prawo do wyrobienia sobie własnego osądu zdarzeń, które przedstawiamy. Bez jakiegokolwiek komentarza zatem prezentujemy doniesienie byłego ambasadora RP w Japonii do warszawskiej prokuratury oraz NIK.

Łódź, dnia 2 stycznia 2020 roku

Prokuratura Okręgowa w Warszawie. ul. Chocimska 28, 00-591 Warszawa

[Do wiadomości: Najwyższa Izba Kontroli ul. Filtrowa 57, 00-950 Warszawa]

ZAWIADOMIENIE O POPEŁNIENIU PRZESTĘPSTW PRZEKROCZENIA UPRAWNIEŃ, NIEDOPEŁNIENIA OBOWIĄZKÓW, POŚWIADCZEŃ NIEPRAWDY, PRZECIWKO OCHRONIE INFORMACJI, TWORZENIA FAŁSZYWYCH DOWODÓW ORAZ POMÓWIEŃ PRZEZ NIŻEJ WYMIENIONYCH URZĘDNIKÓW MINISTERSTWA SPRAW ZAGRANICZNYCH:

[1] Andrzej Papierz – Dyrektor Generalny Służby Zagranicznej (ambasador

tytularny, b. ambasador RP w Bułgarii);

[2] Paweł Milewski – Dyrektor Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ (b.

ambasador RP w Australii, aktualnie ambasador RP w Japonii);

[3] Artur Lompart – Dyrektor Biura Spraw Osobowych MSZ (oficjalny kandydat

na ambasadora RP w Grecji);

[4] Radosław Tyszkiewicz – Kierownik Wydziału Polityczno-Ekonomicznego

Ambasady RP w Tokio;

[5] Janusz Myczkowski – Kierujący Biurem Kontroli i Audytu MSZ;

[6] Monika Zuchniak-Pazdan – Dyrektor Biura Dyrektora Generalnego MSZ;

[7] Radosław Gruk – zastępca Dyrektora Biura Spraw Osobowych MSZ;

[8] Jolanta Siennicka – zastępca Dyrektora Biura Finansów MSZ.

Wszystkie ww. osoby działały wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięciu korzyści osobistych – z tym zastrzeżeniem, że Andrzej Papierz z uwagi na fakt bycia formalnym przełożonym pozostałych osób oraz osobą faktycznie kierującą sprawami MSZ – kierował wykonaniem czynów zabronionych przez te osoby (poza ujawnieniem informacji niejawnych przez P. Milewskiego). Czyny przestępcze zostały popełnione w okresie (co najmniej) styczeń-lipiec 2019 roku w Warszawie w siedzibie Ministerstwa Spraw Zagranicznych oraz w Tokio na terenie Ambasady RP.

Poniżej i w załącznikach przedstawię fakty i dowody na czyny kryminalne ww. osób; są to przy tym dowody w sposób oczywisty wskazujące na fakt popełnienia szeregu przestępstw przez wskazane osoby (nieraz wynikające wprost z dokumentów MSZ sygnowanych przez te osoby [!]). Muszę jednak uczynić na wstępie wyjaśnienie dlaczego składam zawiadomienie dopiero teraz oraz dlaczego ten fakt postanowiłem upublicznić.

Po pierwsze – składam formalne zawiadomienie dopiero w dniu dzisiejszym z następujących powodów:

1) od marca 2019 roku o bezprawnych działaniach ww. osób informowałem w drodze formalnej i służbowej – niestety do chwili obecnej nie było żadnej odpowiedzi lub reakcji;

2) do czasu zakończenia pełnienia funkcji ambasadora RP w Japonii (tj. do dnia 31 lipca 2019 roku), jak i w Polsce po dniu 1 sierpnia 2019 roku o bezprawnych działaniach ww. osób informowałem także w drodze nieformalnej osoby kompetentne – niestety do chwili obecnej nie było żadnej odpowiedzi lub reakcji; oraz

3) z uwagi na fakt, że ww. funkcjonariusze Ministerstwa Spraw Zagranicznych doprowadzili do szeregu skandali godzących bezpośrednio w prestiż Państwa Polskiego oraz godzących w dobro stosunków polsko-japońskich w roku setnej rocznicy ich oficjalnego nawiązania (!) – w ubiegłym roku odbywało się ponadto szereg ważnych wydarzeń w Polsce i Japonii – zdecydowałem nie czynić tego w roku jubileuszowym 2019.

Po wtóre – fakt złożenia zawiadomienia oraz fakty dotyczące działań przestępczych ww. funkcjonariuszy MSZ – postanowiłem upublicznić z następujących powodów:

1) osobiście przekonałem się, że w Ministerstwie Spraw Zagranicznych istnieje stan patologii, „dzięki” któremu niektórzy urzędnicy MSZ (lub ich grupy) w poczuciu swojej bezkarności łamią prawo, a przy tym stale kompromitują Państwo Polskie – tym samym godzą w Jego interesy;

2) poczucie bezkarności tych osób dodatkowo potęguje fakt publicznego odznaczenia niektórych z nich (na czele z A. Papierzem) wysokimi odznaczeniami państwowymi w dniu 15 listopada 2019 roku (!); oraz

3) informuję tylko o faktach znanych mi osobiście i w pełnym przekonaniu, że te fakty są znane obcym ośrodkom analitycznym (chociażby z ogólnie dostępnych informacji w Internecie) – zaś o tragicznie patologicznym stanie w jakim znajduje się MSZ wiedzy takiej nie posiadają tylko obywatele polscy – tym samym uważam, że interes publiczny wymaga podania tych informacji do wiadomości publicznej i jest to moim obowiązkiem.

***

W związku z faktem wstrzymania reformy MSZ – a właściwie nie dokonania jego odbudowy po roku 1989 – prawdziwy stan MSZ musi być taki jaki jest w rzeczywistości. A jest to stan patologiczny. Polega on bowiem na stworzeniu zamkniętego kręgu/grupy (lub grup) „swoich ludzi” tylko oficjalnie podlegających formalnie przełożonym (najczęściej pracującym w MSZ tylko tymczasowo z nominacji po każdorazowych wyborach parlamentarnych lub nawet krócej niż kadencja parlamentu). Stworzono stan w którym „swoi z MSZ” sami oceniają swoją pracę i pracę kolegów z MSZ – dla niepoznaki określanych jako „profesjonaliści”, czy „doświadczeni zawodowi dyplomaci”. W tym patologicznym systemie dyrektorzy departamentów MSZ (i ich zastępcy) są mianowani na ambasadorów, a byli ambasadorzy (i najczęściej też wcześniejsi dyrektorzy departamentów MSZ oraz ich zastępcy) po powrocie do Polski obejmują stanowiska dyrektorskie. System oceny kwalifikacji zawodowych w MSZ de facto polega więc na kontroli tego urzędnika (np. aktualnie ambasadora), który wcześniej kontrolował urzędnika oceniającego (np. byłego ambasadora a aktualnie dyrektora departamentu MSZ) i będzie go też prawdopodobnie oceniał w przyszłości. Stworzono „zamknięty układ” w którym dyrektorzy departamentów MSZ oceniają pracę aktualnych ambasadorów – swoich kolegów (może też i powiązanych ze sobą inaczej); potem zaś zamieniają się rolami – i tak co 4-5 lat. W poprzednim systemie mówiło się o tzw. aparatczykach: „jest z zawodu dyrektorem” – zaś od 30 lat w MSZ mówi się: „jest zawodowym dyplomatą”.

Wysoce błędne jest przekonanie decydentów, że szybka i zdecydowana reforma MSZ jest niemożliwa z uwagi na jakoby „fakt”, że kadry MSZ są „profesjonalne”, „zawodowe”, „doświadczone” i „posiadają wiedzę instytucjonalną”, oraz że są „niezastąpione” (o czym sami urzędnicy MSZ w swoim prywatnym interesie przekonują formalnie przełożonych „z zewnątrz MSZ” – zresztą co charakterystyczne – bardzo często ludzi całkowicie niedoświadczonych lub/i bardzo naiwnych). W rzeczywistości jest zgoła odmiennie. W MSZ istnieje bowiem stan skrajnie patologiczny polegający na swego rodzaju „prywatyzacji” tego ministerstwa przez osoby lub grupy osób, które pod nazwą „zawodowych dyplomatów” pilnują tylko tego, żeby „nie wypaść z grupy” i utrzymać się na stanowiskach. Inne sprawy – w tym cel ustanowienia MSZ i służba RP – są drugorzędne (o ile istnieją w ogóle!). Pomimo mojej, krótkiej przecież pracy w MSZ (i w dodatku zagranicą) byłem świadkiem szeregu skandalicznych sytuacji ośmieszających tych „profesjonalnych i doświadczonych dyplomatów”, ale przede wszystkim ośmieszających Państwo Polskie.

Wymieniam tutaj tylko przykładowo i nie wszystkie znane mi osobiście przypadki; wskazuję przy tym tylko na osoby objęte niniejszym zawiadomieniem.

Uderzający jest wręcz fakt, że osoby od wielu lat pracujące w MSZ, w mojej obecności wykazywały (co najmniej) swoją niedojrzałość (czy też nawet szokującą infantylność) lub też brak jakiejkolwiek samokontroli. Będąc osobą „z zewnątrz”, „nową” w MSZ mam powody domniemywać, że ich zachowanie „we własnym gronie” musi być znacznie gorsze. Przyczyna takiego stanu rzeczy musi tkwić w fakcie, że MSZ w dużym stopniu jest de facto instytucją „zamkniętą i niezależną” – a tym samym funkcjonariusze MSZ (tj. pewne osoby i grupy) mają poczucie faktycznej bezkarności.

To właśnie to poczucie – wręcz całkowitej bezkarności – doprowadziło do sytuacji, że w wyniku działań A. Papierza, jego podwładnych i znajomych – w dodatku rozzuchwalonych „wszechwładzą Papierza w MSZ” – autorytet Państwa Polskiego i Jego interesy zostały w sposób wręcz skandaliczny naruszone (!). Stało się to możliwe w sytuacji, gdy na czele Ministerstwa Spraw Zagranicznych stoi osoba, która de facto tym ministerstwem nie kieruje – o czym nawet nie kryjąc się przede mną przechwalali się niektórzy urzędnicy z MSZ (!). Ten stan w połączeniu z osobowością A. Papierza (a jest to osoba mająca problemy z samokontrolą oraz osoba z wyjątkowo pogardliwym stosunkiem do obowiązującego prawa) – jeszcze bardziej pogłębia wręcz systemową patologię w MSZ.

Jak to jest bowiem możliwe, że:

1) A. Papierz zostaje wiceministrem MSZ w sytuacji, gdy w całym MSZ i kręgach urzędniczych Warszawy głośno jest o pewnych epizodach z jego życia – w tym z czasów nagłego zakończenia pełnienia funkcji ambasadora RP w Bułgarii; więcej są to epizody nieraz szczegółowo opisywane i są to informacje ogólnie dostępne w Internecie, a nawet w niektórych publikacjach (!) i można je odnaleźć w Internecie w kilka minut – w tym miejscu więc pytam: czy prawdą jest, że ówczesnemu ambasadorowi RP w Bułgarii A. Papierzowi cofnięto w trybie natychmiastowym poświadczenie bezpieczeństwa i że został odwołany z funkcji ambasadora w atmosferze totalnego skandalu?

2) A. Papierz jako wiceminister MSZ doprowadził do poważnego (i oczywiście sprzecznego z interesami RP) „ochłodzenia” w stosunkach polsko-japońskich przed pierwszą od 12 lat wizytą w Polsce Ministra Spraw Zagranicznych Japonii (lipiec 2018).

3) A. Papierz jako wiceminister MSZ publikuje w Internecie w dniu 18.09.2018 roku na swoich kontach społecznościowych zdjęcia swoich skarpet i butów (!), komentuje „w dziwny sposób” przedstawicieli państw obcych, w tym prezydenta jednego z państw UE (!), czy też publikuje w Internecie w dniu 20.04.2018 roku tzw. selfie, gdzie zachowuje się co najmniej niepoważnie podczas oficjalnych uroczystości przed pomnikiem Bohaterów Ghetta (!).

4) A. Papierz jako Dyrektor Generalny Służby Zagranicznej (i tzw. ambasador tytularny, b. ambasador RP w Bułgarii) w dniu 24 marca 2019 roku przy świadkach i w miejscu publicznym w Japonii (Kamakura) dopuszcza się obscenicznego i obraźliwego wobec Japończyków zachowania (byłem osobiście tego świadkiem o czym w drodze służbowej powiadomiłem Ministra Spraw Zagranicznych J. Czaputowicza w piśmie z dnia 2 kwietnia 2019 roku [claris Amb. Tokio nr 176/2019] – i brak jest jakiejkolwiek odpowiedzi lub reakcji do dnia dzisiejszego (poza odznaczeniem A. Papierza wysokim odznaczeniem państwowym w dniu 15 listopada 2019 roku [!]).

5) A. Papierz jako Dyrektor Generalny Służby Zagranicznej podejmuje i kieruje szeregiem bezprawnych działań przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii – nie licząc się przy tym z nikim i z niczym, w tym z obowiązującym prawem oraz z dobrem stosunków polsko-japońskich oraz z wizerunkiem RP (afronty wobec strony japońskiej są przecież dostrzegane przez wszystkich, w tym obce przedstawicielstwa dyplomatyczne oraz obce ośrodki analityczne [!]).

6) A. Papierz jako Dyrektor Generalny Służby Zagranicznej (!) doprowadza do odwołania ambasadora RP w Japonii tuż przed pierwszą oficjalną wizytą zagraniczną nowego Następcy Tronu Japonii i to w roku 100. rocznicy nawiązania stosunków polsko-japońskich; jest to przy tym przed intronizacją nowego Cesarza w październiku 2019 roku (!) – a ustalone w Japonii zasady są takie, że zabronione są spotkania ambasadora z rodziną cesarską zanim nie złoży on listów uwierzytelniających (!) – przecież w MSZ musieli chyba o tym wiedzieć (?), że odwołanie ambasadora RP w Japonii przed przyjazdem Następcy Tronu Japonii do Polski oraz brak udziału ambasadora RP w Japonii w tych wydarzeniach będzie skandalem i jawnym afrontem wobec Rządu Japońskiego i Dworu Cesarskiego (!); – przecież w MSZ musieli chyba o tym wiedzieć (?), że nowy ambasador RP w Japonii (P. Milewski) w żadnym przypadku nie zdąży złożyć listów uwierzytelniających – więc nie będzie wobec władz japońskich „pełnoprawnym” ambasadorem i nie będzie mógł w pełni uczestniczyć w ceremonii intronizacji nowego Cesarza w październiku 2019 roku (!) i aranżowane zdjęcia publikowane w Internecie przez P. Milewskiego tego faktu nie zmienią (złożył on listy uwierzytelniające dopiero w dniu 18 grudnia 2019 roku).

7) A. Papierz jako Dyrektor Generalny Służby Zagranicznej kieruje jawnie bezprawnymi działaniami urzędników MSZ – w tym „formalnym” bo na piśmie dyr. BSO MSZ A. Lomparta – i w konsekwencji faktycznym (!) odsunięciem od kierowania Ambasadą RP w Tokio wciąż urzędującego ambasadora RP w Japonii  (pełniłem tą funkcję zgodnie z obowiązującym prawem do dnia 31 lipca 2019 roku) i wyznaczeniem „nowego kierownika” Ambasady RP w Tokio w dniu 17 lipca 2019 i to z datą od dnia 1 lipca 2019 roku (!) – co oczywiście zostało zauważone przez władze japońskie i Korpus Dyplomatyczny w Tokio z uwagi na fakt, że gorliwie wykonujący polecenia z MSZ z Warszawy R. Tyszkiewicz zaczął używać samochodu służbowego tzw. nr 1 (tzn. do dyspozycji tylko ambasadora – z flagą RP!) oraz uniemożliwił wciąż urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii udanie się tym samochodem na wcześniej umówione spotkania – twierdząc przy tym (i powołując się na MSZ w Warszawie), że są to „spotkania prywatne” (!): I) w dniu 24.07.2019 roku z Ministrem Spraw Zagranicznych Japonii (!); II)  dniu 29.07.2019 roku z Dyrektorem Protokołu Dyplomatycznego MSZ Japonii (!); III) w dniu 29.07.2019 roku z Prezesem Sądu Najwyższego Japonii (!); IV) w dniu 29.07.2019 roku na wcześniej umówione spotkanie do Pałacu Cesarskiego (!), oraz V) w dniu 31.07.2019 roku w celu udania się na lotnisko w dniu zakończenia pełnienia misji w Japonii – czym, łamiąc zwyczaje i prawo dyplomatyczne, naraził w sposób rażący wizerunek oraz interesy RP (!) – zob. Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 (Monitor Polski 2019, poz. 708) oraz Art. 20 Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 roku (Dz. U. z 1965 r., nr 37, poz. 232).

8) A. Papierz jako Dyrektor Generalny Służby Zagranicznej oraz inne osoby – w tym wymienione w niniejszym zawiadomieniu – w dniu 15 listopada 2019 roku zostają publicznie odznaczone wysokimi odznaczeniami państwowymi (!) z uzasadnieniem, cyt.: „za wybitne zasługi w służbie zagranicznej, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i działalności dyplomatycznej” (!).

Jak to też jest możliwe, że:

1) Paweł Milewski jako Dyrektor Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ (i tzw. „zawodowy dyplomata”, b. ambasador w Australii i „specjalista od Chin”) w dniach 19-20 grudnia 2017 roku podczas wizyty służbowej w Tokio kompromitował siebie, ale przede wszystkim ośmieszał swój urząd i Państwo Polskie (celowo nie podaję tutaj szczegółów).

2) P. Milewski jako Dyrektor Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ ocenia negatywnie – wbrew oczywistym faktom i wbrew obowiązującemu prawu – Ambasadę RP w Tokio za rok 2018 i czyni to w oczywistym celu, aby zdyskredytować urzędującego ambasadora RP w Japonii i objąć kierownictwo placówki w Tokio jeszcze przed wyborami parlamentarnymi w Polsce (udaje mu się to w przeddzień wyborów – w dniu 12.10.2019 r.).

3) P. Milewski jako „specjalista od Chin” (!) zostaje wyznaczony na ambasadora w Japonii – co jest wyraźnym i wcale nie przyjaznym gestem wobec strony japońskiej (!); i to w sytuacji w której powszechnie wiadomo, że Japonia jest jednym z najważniejszych państw dla naszych interesów politycznych i gospodarczych (w Polsce jest ponad 300 firm japońskich; i z uwagi na tzw. Brexit wszystkie państwa w UE zabiegają o nowe inwestycje japońskie).

4) P. Milewski podczas (notabene transmitowanego w Internecie!) wysłuchania w Senacie jako oficjalny kandydat na ambasadora RP w Japonii (w dniu 25 września 2019 roku) w sposób całkowicie nieodpowiedzialny – wręcz infantylny – publicznie godzi w poczucie dumy narodowej Japończyków (fragment nagrania dot. konstytucji Japonii) – tym samym godzi w dobro stosunków polsko-japońskich, a więc i w dobre imię RP oraz nasz interes narodowy.

5) O skrajnej niekompetencji P. Milewskiego jako „zawodowego dyplomaty” (lub inaczej: „zawodowego dyrektora” lub „zawodowego ambasadora” – a w tym czasie dyrektora Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ, więc odpowiadającego za ten departament) świadczy fakt, że informacje w owym czasie niejawne – upubliczniał (w tym otrzymywane ode mnie w formie niejawnej a dotyczące planowanej wizyty Następcy Tronu Japonii do Polski) w ten m.in. sposób, że w celu zaimponowania (!) obecnym rozpowiadał o nich podczas wideokonferencji MSZ z Ambasadą RP w Tokio (w Warszawie w czasie wideokonferencji byli obecni przedstawiciele wielu innych resortów oraz innych instytucji). Więcej – w owym czasie w Tokio otrzymywałem sygnały, że pewne informacje o planowanej wizycie Następcy Tronu Japonii w Polsce w czerwcu 2019 roku są upubliczniane w Warszawie. Doszło wręcz do tego, że do Ambasady RP w Tokio telefonowały osoby z Polski i pytały o potwierdzenie informacji dotyczących tej wizyty – a nawet padały pytania dotyczące szczegółów jej programu, które to informacje – co podkreślam – w owym czasie miała charakter niejawny (tj. przed końcem marca 2019 roku). Wcześniej wielokrotnie informowałem kierownictwo MSZ w Warszawie i Departament Azji i Pacyfiku MSZ – oraz co oczywiste P. Milewskiego jako dyrektora tego departamentu – że władze japońskie prosiły o dyskrecję, przynajmniej do czasu ogłoszenia przez Agencję Dworu Cesarskiego w Tokio wyboru Polski jako pierwszego kraju pierwszej oficjalnej, zagranicznej wizyty nowego Następcy Tronu Japonii.

Powyższe fakty spowodowały, że uznałem za konieczne w drodze służbowej (!) pilnym szyfrogramem powiadomić kierownictwo MSZ, że Departament Azji i Pacyfiku MSZ nie jest w stanie utrzymać w tajemnicy informacji, które ów Departament otrzymuje z Ambasady RP w Tokio w drodze niejawnej (!). Ze strony MSZ nie było żadnej reakcji (!).

Jest to przy tym kolejny zarzut wobec P. Milewskiego jako ówczesnego dyrektora Departament Azji i Pacyfiku MSZ (poza zarzutami wskazanymi poniżej) – z tym, że dotyczy czynu penalizowanego przez art. 266 § 2 k.k. oraz dowody na to znajdują się w MSZ (korespondencja zawierająca informacje w owym czasie niejawne [szyfrogramy]).

***

Celem działań grupy urzędników MSZ (na czele z A. Papierzem) było: po pierwsze – usunięcie mnie ze stanowiska ambasadora (i w ogóle ze Służby Zagranicznej RP) jako osoby „nowej” i „obcej w MSZ”; po wtóre –  zwolnienie miejsca na stanowisku ambasadora w Japonii dla P. Milewskiego; oraz po trzecie – „storpedowanie” reformy MSZ z lat 2015-2017, a przy okazji – zapobieżenie jakimkolwiek reformom MSZ w przyszłości. Dodatkowo – po dniu 2 kwietnia 2019 roku (moje formalne zawiadomienie Ministra Spraw Zagranicznych J. Czaputowicza o bezprawnych i kompromitujących RP działaniach A. Papierza w Japonii (claris Amb. Tokio nr 176/2019) – doszła chęć osobistej zemsty A. Papierza na mojej osobie.

Więcej, prawdopodobnie już od połowy roku 2018 stałem się dla A. Papierza „osobistym wrogiem” z uwagi na uprzedzenie go – jako ówczesnego wiceministra MSZ – że jego działania (notabene przed pierwszą od 12 lat wizytą Ministra Spraw Zagranicznych Japonii w Polsce) mogą doprowadzić do trwałego pogorszenia stosunków polsko-japońskich a tym samym będą szkodliwe dla interesów RP (!); moje ostrzeżenia (email z dnia 6.04.2018) sprawdziły się w pełni w lipcu 2018 roku.

Sekwencja czasowa zdarzeń wokół Ambasady RP w Tokio przedstawia się w sposób następujący:

– kierownictwo Ambasady RP w Tokio objąłem w dniu 30 marca 2017 roku (wcześniej odbywałem szkolenia w MSZ w Warszawie);

– jako osoba całkowicie nowa w MSZ oczywiście odczuwałem wyraźną niechęć do mojej osoby, jednakże otwarcie nie atakowano mnie, ani też jawnie nie sabotowano pracy Ambasady RP w Tokio – tym bardziej, że w dniu objęcia placówki oficjalnie poinformowałem, że wszelkie informacje i korespondencja przysyłana do ambasady musi przejść przez moje ręce jak i, że każda informacja wysyłana z ambasady musi być uprzednio zatwierdzona osobiście przeze mnie (co wywołało poruszenie wśród pracowników i wiem, że było szeroko komentowane w MSZ w Warszawie); oczywiście były osoby, które próbowały przeciwko mnie stosować różne i zapewne już sprawdzone „intrygi emeszetowskie” – jednakże z uwagi, że posiadam wiedzę prawniczą oraz – jak już wskazałem powyżej, czytałem oraz zatwierdzałem całość korespondencji (czyli po prostu rzetelnie wykonywałem swoje obowiązki) nie było zdarzeń tego rodzaju i tej skali co później – tym bardziej, że A. Papierz w tym czasie był w Kazachstanie i Turcji);

– sytuacja wokół mojej osoby i Ambasady RP w Tokio zmieniła się po objęciu funkcji Ministra Spraw Zagranicznych przez J. Czaputowicza – od tego czasu wyczuwalna była w MSZ atmosfera ulgi, że „wraca stare”; rozpoczął się też swego rodzaju „sabotaż bierny” wobec Ambasady RP w Tokio oraz mojej osoby jako „ambasadora z zewnątrz”; nasilenie takiego stanu następuje po dniu 3 kwietnia 2018 roku (A. Papierz zostaje wiceministrem MSZ);

– od dnia 22 października 2018 roku (A. Papierz obejmuje funkcję dyrektora generalnego MSZ) rozpoczyna się de facto pełen „sabotaż czynny” Ambasady RP w Tokio oraz mojej osoby jako „nie-swojego” w MSZ; kulminacja sabotowania pracy Ambasady RP w Tokio następuje w miesiącach marzec-lipiec 2019 roku.

1) Pierwszym przejawem sabotażu była zaplanowana dezorganizacja Ambasady RP w Tokio poprzez „taktykę” braku pracowników w ambasadzie (o czym wielokrotnie informowałem MSZ w drodze formalnej i nieformalnej) – do dnia zakończenia mojej służby w Japonii nie były obsadzone następujące stanowiska: intendenta-kierowcy (12 miesięcy), ds. politycznych (12 miesięcy), ds. kasy (ponad 4 miesiące), ds. kancelarii jawnej (ponad 4 miesiące) oraz portiera (!) 8 miesięcy (jak można bowiem wytłumaczyć, że MSZ niemal 40 milionowego państwa jakim jest Polska nie jest w stanie wysłać kogokolwiek na stanowisko portiera do ambasady w bardzo ważnym państwie dla naszych interesów politycznych i gospodarczych – tym bardziej, że przepisy pozwalają na tzw. delegowanie tymczasowe?) – tym samym w Ambasadzie RP w Tokio przez cały ten czas nie miał kto pilnować wejścia i nie były monitorowane kamery bezpieczeństwa (!) – o czym wielokrotnie alarmowałem MSZ; interesanci mogli wchodzić po uprzednim umówieniu przez konsulat – w przypadku zaś gości VIP przez wejście główne, ale w portierni musiał wtedy dyżurować pracownik merytoryczny ambasady lub Instytutu Polskiego; działania te (brak obsady szeregu stanowisk w ambasadzie) miały na celu ewentualne zmuszenie mnie do dymisji (co sugerowano mi kilkakrotnie) lub sprowokowanie konfliktu w Ambasadzie RP w Tokio i Instytucie Polskim w Tokio (mieszczących się w tym samym budynku) pomiędzy ambasadorem a pracownikami wykonującymi dodatkowe czynności za nieobecnych pracowników (nieobsadzone etaty – i nieraz konieczne dyżurowanie w portierni przez dyplomatów!).

2) Innym pośrednim, ale także zaplanowanym działaniem MSZ było ograniczenie (bez żadnego uzgodnienia) budżetu Ambasady RP w Tokio na rok 2019 – pomimo faktu, że był to rok jubileuszowy (100-lecie stosunków dyplomatycznych Polski z Japonią); oczywiście nie była to fundamentalna przeszkoda w funkcjonowaniu ambasady, ale jest to kolejny fakt wskazujący na szczegółowo zaplanowane działania sabotujące pracę Ambasady RP w Tokio.

3) Od ok. 9 listopada 2018 roku (11.11.2018 w Osace odbyły się największe obchody 100.  rocznicy Odzyskania Niepodległości poza terytorium RP) w Internecie rozpoczyna się „hejt” wobec Ambasady RP w Tokio, a zwłaszcza przeciwko mojej osobie – przykładowo we wpisach kilku przedstawicieli Polonii zaczynają pojawiać się (co zdumiewające) informacje znane tylko MSZ (!), a od kwietnia 2019 roku – informacje nawet nie znane pracownikom Ambasady RP w Tokio, a znane tylko mi osobiście, byłemu oraz aktualnemu kierownikom Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio oraz „kontrolerom” dokonującym bezprawnej „kontroli” pod kierownictwem A. Papierza (w dniach: 23.03-28.03 2019); charakterystycznym jest przy tym fakt, że na moją formalną korespondencję do Biura Rzecznika Prasowego MSZ z dnia 12 marca 2019 roku (claris Amb. Tokio nr 129/2019) zawierającą projekt oświadczenia Ambasady RP w Tokio jako odpowiedź na ów „hejt” – MSZ nie odpowiedział w ogóle (!); zresztą od marca 2019 roku nie było niczym nadzwyczajnym ignorowanie przez MSZ mojej formalnej korespondencji, a nawet tzw. clarisów natychmiastowych i szyfrogramów (!).

4) W tym też czasie (od ok. grudnia 2018 roku) zaczynają docierać do mnie informacje o szerokiej, choć zakulisowej akcji oczerniania mojej osoby w Polsce w kręgach urzędniczych, poselskich itp. (przykładowo: jakoby posiadam kochankę w ambasadzie, jakoby nie przychodzę do pracy w ambasadzie, jakoby goście VIP w ogóle nie przychodzą na imprezy organizowane przez Ambasadę RP w Tokio i inne – oczywiście informacje te nie były niczym potwierdzone!) – apogeum tej akcji to marzec-czerwiec 2019 roku; wiem jednak, że jestem stale (nawet aktualnie) pomawiany w kręgach urzędniczych i politycznych Warszawy i w samym MSZ w Warszawie.

5) Kolejny atak na Ambasadę RP w Tokio i moją osobę to ocena negatywna pracy Ambasady RP w Tokio za rok 2018 wystawiona przez dyr. Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ P. Milewskiego – ocena wbrew oczywistym faktom, bowiem Ambasada RP w Tokio w roku 2018 miała znaczące osiągnięcia (i pomimo innych dokonań – były trzy zupełnie wyjątkowe): I) pierwsza od 12 lat wizyta Ministra Spraw Zagranicznych Japonii w Polsce, II) organizacja największych obchodów święta 100. rocznicy Odzyskania Niepodległości poza terytorium RP (Osaka, 11.11.2019), oraz III) uzyskanie decyzji władz japońskich, że pierwsza oficjalna wizyta zagraniczna nowego Następcy Tronu Japonii odbędzie się do Polski; ocenę wystawioną przez P. Milewskiego otrzymałem dopiero w połowie marca 2019 roku, choć była datowana na dzień 15 lutego 2019 roku (zapewne w zamyśle urzędników MSZ było skuteczne i szybkie „psychologiczne zniszczenie” mnie jako osoby – prawdopodobnie w celu abym sam podał się do dymisji lub w którymś momencie stracił panowanie nad sobą i dał pretekst do stwierdzenia w Warszawie, że „nie nadaję się na stanowisko ambasadorskie” – czy w ogóle „nie nadaję się na dyplomatę” [zresztą jest to najczęściej używany od 30 lat argument przez funkcjonariuszy MSZ, że to tylko oni się nadają na dyplomatów]); to bowiem w marcu 2019 roku nastąpiła kulminacja ataków na moją osobę: 1) ww. poważne problemy kadrowe, w tym brak portiera, a więc i powodowanie niezadowolenia pracowników Ambasady RP w Tokio oraz Instytutu Polskiego w Tokio wyznaczanych do dyżurowania lub przyjmowania gości (a więc „taktyka” na skonfliktowanie pracowników z ambasadorem i w efekcie ewentualny bunt pracowników), 2) „hejt” internetowy (ewidentnie koordynowany z Warszawy z uwagi na fakt, że niektóre informacje były znane tylko MSZ!), 3) dwie formalne skargi „od Polonii” – w dodatku niemal upublicznione przez MSZ (i szeroko rozpowiadane w kręgach urzędniczych i politycznych w Warszawie) na odpowiedź których wyznaczono mi bardzo krótkie terminy (3 dni!) – również w tych skargach pojawiły się niektóre informacje nie znane poza MSZ (a i tak obie skargi MSZ musiał uznać za całkowicie bezzasadne), 4) zaskakujące przeniesienie przez Departament Azji i Pacyfiku MSZ uprzednio zaplanowanej narady regionalnej ambasadorów z Pekinu do Tokio – co było sprzeczne z logiką z uwagi na kwestie logistyczne i finansowe (brak pracowników i „okrojony” budżet Ambasady RP w Tokio oraz wysokie ceny w Japonii – w Chinach zaś funkcjonuje bardzo duża ambasada z zapleczem logistycznym, w tym noclegowym na terenie ambasady), 5) ww. ocena negatywna pracy Ambasady RP w Tokio za rok 2018 – wystawiona przez dyr. Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ P. Milewskiego, 6) połączona z naradą wizyta w Tokio dyrektora Departamentu i Azji MSZ P. Milewskiego, 7) połączona z naradą wizyta w Tokio wiceministra SZ M. Langa; oraz 8) „połączona z naradą” (?) bezprawna kontrola w Ambasadzie RP w Tokio pod osobistym kierownictwem A. Papierza (brak formalnej decyzji o kontroli, brak do dzisiaj odpowiedzi na moje formalne zapytania o podstawę prawną „kontroli” i podstawę prawną „czynności kontrolnych”) i próby zastraszania mnie oraz personelu ambasady (dochodziło nawet do gorszących scen na terenie Ambasady RP w Tokio); zapowiedziano też, że będą kolejne żądania MSZ dot. przesyłania kolejnych dokumentów do MSZ i zapowiedziano kolejną kontrolę z MSZ w Ambasadzie RP w Tokio (!) – wszystko to działo się w jednym miesiącu: marcu 2019 – notabene miesiącu 100. rocznicy nawiązania stosunków dyplomatycznych przez Polskę z Japonią (!).

6) Inny atak – to wspomniany powyżej fakt, że MSZ niemal upubliczniło dwie skargi kilku przedstawicieli Polonii japońskiej (rozsyłane jako email do szeregu departamentów MSZ i zapewne poza MSZ) – zwykle takie informacje powinny być wysyłane do ambasadora na adres imienny i z tzw. „kłódką”; odpowiedzi na te dwie skargi wysłałem w dniach 4.03.2019 r. oraz 22.03 2019 r.; MSZ musiał uznać obie skargi za całkowicie bezzasadne; jak już też wskazałem – w tych skargach pojawiły się niektóre informacje znane tylko przez MSZ (przypadkowo dowiedziałem się, że niektóre osoby podpisane pod tymi skargami, w latach ubiegłych, nie tylko były zatrudniane przez Ambasadę RP w Tokio, ale nawet bezpośrednio przez MSZ w Warszawie [!] – co potwierdza, że także ww. skargi były inicjowane i koordynowane  przez MSZ w Warszawie).

7) W tym też czasie (marzec 2019 roku) – o czym także wspomniałem powyżej – zdecydowano w MSZ niemal w ostatniej chwili o przeniesieniu uprzednio zaplanowanej narady regionalnej ambasadorów z Pekinu do Tokio pomimo oczywistych faktów, że Ambasada RP w Pekinie jest w o wiele lepszej sytuacji logistycznej niż Ambasada RP w Tokio (gdzie nie było nawet obsadzonych stanowisk portiera i kierowcy-intendenta) – więcej: MSZ nawet nie wyraził zgody (!), żeby na czas narady do Tokio przyjechał dawny pracownik Ambasady RP w Tokio (były intendent-kierowca) aktualnie pracujący w Pekinie; za to do Tokio w jednym czasie przyjeżdża sześciu kierowników placówek z regionu, wiceminister MSZ M. Lang, A. Papierz (wraz z R. Gruk i M. Zuchniak-Pazdan) oraz P. Milewski, do Tokio przyjechały też inne osoby.

8) Choć A. Papierz przyjeżdża do Tokio jakoby na naradę regionalną ambasadorów, to oczywistym jest fakt, że dyrektor generalny MSZ z racji pełnionej funkcji nie bierze udziału w naradach merytorycznych/politycznych (!); w dodatku z A. Papierzem przyjeżdżają (nie wiadomo w jakim celu i charakterze) Monika Zuchniak-Pazdan (dyrektor Biura Dyrektora Generalnego MSZ) oraz Radosław Gruk (zastępca dyrektora Biura Spraw Osobowych MSZ); ich pobyt trwa w dniach 22.03-28.03.2019 roku i w tym czasie dokonują oni całkowicie bezprawnej „kontroli” w Ambasadzie RP w Tokio polegającej na przeglądaniu i kopiowaniu dokumentów ambasady, przesłuchiwaniu pracowników ambasady oraz otwartych próbach zastraszenia mojej osoby oraz pracowników ambasady; moje formalne zapytania o podstawę prawną tych działań, w tym m.in. kilkakrotnie kierowane do Janusza Myczkowskiego – jako kierujący Biurem Kontroli i Audytu MSZ – pozostały bez jakiejkolwiek odpowiedzi (!).

9) Jak już stwierdziłem powyżej w dniu 2 kwietnia 2019 roku oficjalnie i w drodze służbowej (claris Amb. Tokio nr 176/2019) informuję Ministra Spraw Zagranicznych J. Czaputowicza o skandalicznych nadużyciach i łamaniu prawa przez urzędników MSZ, w tym: I) proszę o ponowną ocenę, ale opartą na faktach pracy Ambasady RP w Tokio za rok 2018; oraz II) o spowodowanie, aby urzędnicy MSZ zaprzestali nękania mojej osoby i zaprzestali sabotowania pracy Ambasady RP w Tokio (!); informuję przy tym o skandalicznym wybryku dyr. gen. MSZ A. Papierza w Japonii w dniu 24.03.2019 (!) – od tego dnia (02.04.2019) A. Papierz nie przebiera już w środkach w celu zdyskredytowania mojej osoby i prowadzących do odwołania mnie z funkcji ambasadora RP w Japonii – w tym zupełnie nie liczy się z dobrem stosunków polsko-japońskich i wizerunkiem oraz interesami RP (!).

10) W dniach 06.05-08.05.2019 roku odbywa się w Ambasadzie RP w Tokio druga inspekcja (tym razem oparta na przepisach prawa – „upoważnienie nr 4/2019” [bez daty] wręczone mi przed przystąpieniem do czynności kontrolnych) w składzie: Artur Lompart (dyrektor Biura Spraw Osobowych MSZ), Janusz Myczkowski (kierujący Biurem Kontroli i Audytu MSZ) oraz  Jolanta Siennicka (zastępca Dyrektora Biura Finansów MSZ); przyjeżdżają oni już z góry ustaloną tezą i starają się znaleźć cokolwiek (!) przeciwko mojej osobie o czym świadczą chociażby całkowicie absurdalne zarzuty, jak np. jakoby nie przychodzenia przeze mnie do pracy, jakoby bezprawnego udziału żony ambasadora w ważnych wydarzeniach poza Tokio, czy też fakt nie wyrzucenia „na bruk” mieszkających na terenie Ambasady RP w Tokio wieloletniego pracownika ambasady oraz jego małżonki – także wieloletniego, ale i cały czas pracującego pracownika ambasady (!); w sprawozdaniu pokontrolnym zostają zawarte oczywiste kłamstwa i pomówienia wobec mojej osoby (brak faktów, brak dowodów, brak dat, brak konkretnych zeznań i wskazania konkretnych świadków; sprawozdanie to było przy tym krótkie, niespójne, zawierało nieprawdziwe, niczym nie potwierdzone informacje – co szczegółowo wyjaśniam w piśmie do rzecznika dyscyplinarnego MSZ); sprawozdanie pokontrolne miało być podstawą do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko mojej osobie oraz miało uczynić duże wrażenie na decydentach w Warszawie; posunięto się do tego stopnia, że w oficjalnym dokumencie MSZ (tzw. sprawozdaniu pokontrolnym) osoby podpisane pod tym dokumentem pomówiły urzędującego ambasadora RP w Japonii o nienależyte wykonywanie swoich obowiązków i spowodowanie przez to utraty zaufania potrzebnego dla zajmowanego stanowiska w Służbie Zagranicznej RP oraz pomówiły urzędującego ambasadora RP w Japonii o dopuszczenie się szeregu czynów zabronionych – w tym stricte kryminalnych, jak np. wydatkowanie środków publicznych podczas jakoby fikcyjnych spotkań w Tokio i innych miejscach w Japonii (!) – oczywiście wszystkie moje spotkania i wydatki były udokumentowane i odbyły się zgodnie z przepisami.

11) W połowie maja 2019 roku do Japonii przyjeżdża delegacja Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego – ale bez planowanego udziału w niej wicepremiera P. Glińskiego, którego przyjazd odwołano w ostatniej chwili „z powodu nie przygotowania wizyty przez Ambasadę RP w Tokio” (takie było uzasadnienie urzędników Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego przekazane wicepremierowi P. Glińskiemu); uzyskałem nieoficjalne informacje (w tym nawet od urzędników Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego), że był to efekt zorganizowanej akcji aktualnych oraz byłych urzędników MSZ (istotny jest tutaj, ale mało powszechnie znany fakt, że byli urzędnicy MSZ „obsadzają” w innych resortach i instytucjach państwowych tzw. departamenty ds. współpracy z zagranicą); ponadto w tym też czasie kierowane były do mnie komunikaty z różnych stron (w tym osobiście przez urzędników z Warszawy), jak np.: „z Papierzem się nie wygrywa” (!), „albo się pan poda do dymisji, albo wyleci z hukiem z MSZ i dla <<kodowców>> będzie pan <<pisowskim>> nieudacznikiem – a dla <<pisowców>> nieudacznikiem i aferzystą” (!), czy też nawet: „wypadki chodzą po ludziach” (!) i „wszyscy wiedzą, gdzie mieszka Izydorczyk (!); a po powrocie do Polski – w dniu 9 sierpnia 2019 roku w Warszawie, na ul. Litewskiej – jedna z osób wskazanych w niniejszym zawiadomieniu nawet fotografowała mój samochód (!).

12) W tym też czasie, cały czas trwa akcja oczerniania mojej osoby w Internecie i warszawskich kręgach urzędniczych i politycznych; m.in. krążyły (i wiem, że dalej są powtarzane)  najbardziej absurdalne informację na mój temat, jak np. (poza wcześniej wskazanymi), że na imprezę zorganizowaną przez ambasadę nie przyszedł nikt z oficjeli japońskich – choć wystarczyło sprawdzić chociażby stronę internetową Ambasady RP w Tokio (przykładowo impreza w dniu 23 maja 2019 roku jest tak wielkim sukcesem [niemal 600 gości, w tym przedstawiciele rządu japońskiego i ścisłej elity japońskiej], że wydarzenie to zostaje wyróżnione w biuletynie internetowym MSZ [!] – najwidoczniej zanim zdążono wydać nieoficjalnie odpowiednie dyspozycje w MSZ w Warszawie).

13) W tym też okresie muszę ciągle odpisywać na kolejne żądania MSZ; na polecenie  wicepremiera P. Glińskiego wysyłam też szczegółowe wyjaśnienia sytuacji dotyczącej przygotowań jego wizyty, wyjaśnienia te wysłałem również do MSZ (i już jest „standardem”, że nie ma żadnej odpowiedzi); wszystko to w czasie nieobsadzenia szeregu stanowisk w Ambasadzie RP w Tokio, a przecież cały czas muszę wykonywać swoje bieżące obowiązki; następnie w dniu 29.05.2019 roku otrzymuję pismo od rzecznika dyscyplinarnego MSZ, że na polecenie dyr. gen. MSZ A. Papierza wszczyna postępowanie i żąda ustosunkowania się do „zarzutów” tzw. pisma pokontrolnego w terminie do dnia 05.06.2019 (odpowiedź na „zarzuty” wysyłam we wskazanej dacie – i nikt nigdy nie odniósł się do mojej szczegółowej odpowiedzi na te pomówienia nazywane „zarzutami” [!]); plan działania funkcjonariuszy MSZ jest prosty: poza „zaszczuwaniem” mnie i próbą spowodowania mojej gwałtownej, nieprzemyślanej reakcji – jest też „zajęcie” mnie odpisywaniem na kolejne pisma, a w tym czasie w Warszawie trwa w pełni akcja oczerniania mojej osoby; przykładowo decydentom przedstawiane są skargi na ambasadora RP w Japonii, ale nie informuje się ich o moich odpowiedziach i odpowiedziach MSZ na te skargi (w rozmowie telefonicznej z jednym z wiceministrów MSZ na temat braku zgody MSZ na mój przyjazd do Polski w związku z wizytą Następcy Tronu Japonii – zbywa mnie on, w końcu zirytowany podniesionym głosem stwierdza: „ja czytałem skargi Polonii na pana” – na co ja zapytałem go: „czy wie o tym, że MSZ musiało wszystkie te skargi uznać za całkowicie bezpodstawne?” – wiceminister był zdumiony i oczywiście o tym fakcie nie miał żadnej wiedzy [!]; notabene rozmowa ta miała miejsce w dniu 19.06.2019 roku – a więc w dniu odwołania mnie ze stanowiska [o tym ów wiceminister MSZ nie uznał za stosowne mnie poinformować]); podkreślam: nie wiedziałem nawet, że jest wniosek o odwołanie mnie z funkcji ambasadora RP w Japonii i do dnia dzisiejszego nie znam powodów tej decyzji (!).

14) W efekcie będąc cały czas zajęty bieżącymi obowiązkami, organizacją pracy Ambasady RP w Tokio wobec bardzo poważnych braków kadrowych (np. na portierni muszą nieraz przebywać pracownicy merytoryczni i nie ma dozoru kamer bezpieczeństwa!), cały też czas odpisuję na kolejne żądania MSZ – i jak już napisałem powyżej – nie wiem nawet, że jest wniosek o odwołanie mnie z funkcji ambasadora RP w Japonii (!) – co następuje w dniu 19.06.2019, ale o czym dowiaduję się (od BSO MSZ!) dopiero w dniu 21 czerwca 2019 roku.

15) W tym też czasie cały czas wysyłam formalne zapytania dotyczące mojego udziału w wizycie Następcy Tronu Japonii w Polsce (wizyta rozpoczyna się w dniu 28 czerwca 2019 roku) – alarmuję MSZ, że brak mojego udziału będzie ogromnych afrontem dla strony japońskiej; odpowiedzi wpierw nie ma żadnej, a po moich ponagleniach przychodzi odpowiedź negatywna; telefonuję też do MSZ i rozmawiam z wiceministrem M. Langiem, wiceministrem S. Szynkowskim vel Sękiem i uprzedzam o negatywnym odbiorze (nie tylko w Japonii, ale i w innych państwach) takiego afrontu wobec strony japońskiej, dzwonię też do Kancelarii Prezydenta – wszystko to w dniu 19 czerwca 2019 roku i nikt nawet mnie nie informuje o odwołaniu (co i tak nie zmienia faktu, że nawet odwołany ambasador (z dniem 31 lipca 2019 roku) – ale wciąż urzędujący – powinien wziąć udział w wizycie tej rangi, a przynajmniej powinien zostać wezwany w tym czasie do Polski [!]); oczywistym celem A. Papierza i jego grupy było uniemożliwienie mi złożenia szczegółowych wyjaśnień i przedstawienia osobiście sytuacji w MSZ (!); więcej – od niektórych wysokich urzędników dowiaduję się, że na mój przyjazd do Polski „nie zgadza się dyrektor generalny MSZ A. Papierz” (!) – pomimo oczywistego faktu, że dyrektor generalny MSZ nie ma takich kompetencji (!); zaś dobro stosunków polsko-japońskich i w ogóle wizerunek RP dla osób odpowiedzialnych za ten skandal nie ma żadnego znaczenia (!).

16) W tym też momencie A. Papierz podejmuje dalsze działania w celu skompromitowania mojej osoby nie tylko w Polsce, ale i w wobec strony japońskiej – m.in. usiłuje zabronić mi udziału w ceremonii pożegnania i powitania Pary Książęcej w Tokio w dniach 27.06.2019 (wyjazd do Polski) oraz 06.07.2019 (powrót z Polski i Finlandii [!]) – oczywiście ignoruję te zakazy bowiem dyrektor generalny MSZ nie ma w ogóle takich uprawnień (!) – ale przede wszystkim dlatego – że byłaby to już całkowita katastrofa dla wizerunku RP (!); należy w tym miejscu podkreślić, że fakt urlopu ambasadora nie ma żadnego znaczenia z uwagi na specyfikę tej funkcji (a właściwie służby – co zresztą wynika z przepisów prawa międzynarodowego oraz prawa polskiego, w tym ustawy z dnia 27.07.2001 roku – o służbie zagranicznej) – najważniejszy jest fakt, czy ambasador przebywa na terytorium tzw. państwa przyjmującego (czyli państwa urzędowania – tj. Japonii).

17) Równocześnie R. Tyszkiewicz (kierownik Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio) podejmuje na polecenie A. Papierza szereg czynności skierowanych przeciwko mojej osobie, jak i sabotujących moje działania w Japonii, m.in. wystawia notę obciążeniową przeciwko mnie jako urzędującemu ambasadorowi: I) nie mając do tego uprawnień, bo takie dokumenty może podpisać tylko kierownik placówki (!), II) bez istnienia podstawy prawnej powstania roszczenia (!) oraz, III) bez istnienia podstawy prawnej do jej wystawienia (!); cel MSZ w Warszawie jest oczywisty: zapłata przeze mnie nawet jednego jena bezpodstawnych roszczeń (nawet dla „spokoju i zakończenia sprawy”) oznaczałoby, że po pierwsze – przyznaję się do naruszenia przepisów, oraz po drugie – legitymizuje bezprawne działania A. Papierza i podległych mu urzędników.

18) Jeszcze przed moim odwołaniem (widocznie A. Papierz i jego grupa) nie byli pewni, czy do niego dojdzie – funkcjonariusze MSZ podejmują próbę ostatecznej dezorganizacji Ambasady RP w Tokio i to „przy moim udziale”; mianowicie do ambasady zostaje przesłany z MSZ „projekt zmiany strukturalnej Ambasady RP w Tokio” do zaopiniowania przeze mnie jako kierownika placówki – odpowiadam w pilnym clarisie (Amb. Tokio nr 325) w dniu 13 czerwca 2019 roku i wskazuję zarówno na absurdalność projektu, jak i na jego oczywistą szkodliwość dla funkcjonowania Ambasady RP w Tokio – żadna odpowiedź lub reakcja z MSZ znów nie nadchodzi (!).

19) Odwołanie mnie ze stanowiska ambasadora RP w Japonii wcale nie wystarcza A. Papierzowi – w lipcu 2019 roku MSZ nie wyraża zgody – i ignoruje formalne zapytania – na zakup zarezerwowanych biletów powrotnych do Polski dla mnie i dla mojej rodziny (!) wiedząc, że jest to tzw. szczyt sezonu i przepadnie rezerwacja oraz nie będzie innych wolnych miejsc w samolocie PLL LOT w dniu 31 lipca 2019 roku (a zakup biletów bez zgody MSZ skutkowałby naruszeniem przeze mnie przepisów i obciążenie mnie tymi kosztami – mało bowiem kto wie, że „ambasador nadzwyczajny i pełnomocny RP” nie może nawet bez zgody MSZ w Warszawie zdecydować o dodruku wizytówek z budżetu ambasady, którą kieruje [!]); na moją interwencję wysłaną do Ministra Spraw Zagranicznych J. Czaputowicza oraz wszystkich wiceministrów (poza M. Langiem) – w końcu zgoda przychodzi (w pewnym momencie R. Tyszkiewicz „wygadał się”, że „generalny chce, żeby ambasador wracał klasą ekonomiczną z przesiadką” [!]); należy tutaj podkreślić, że chodziło o oficjalny – wobec Japończyków i Korpusu Dyplomatycznego – wyjazd ambasadora RP po zakończeniu misji w Japonii.

20) Jak już wskazałem, odwołanie mnie ze stanowiska ambasadora RP w Japonii wcale nie wystarcza A. Papierzowi i szuka on jakiejkolwiek okazji do zemsty (w lipcu 2019 roku MSZ podejmuje jeszcze inne działanie przeciwko mojej osobie) – mianowicie MSZ nie chce podjąć jednoznacznej decyzji dotyczącej dalszego najmu rezydencji ambasadora RP w Tokio, co ma na celu obciążenie mnie odpowiedzialnością i zapewne kosztami takiego najmu już po moim wyjeździe z Japonii (!); ceny najmu w Tokio są bardzo wysokie, więc w końcu – z uwagi na brak decyzji MSZ – oficjalnie informuję Warszawę (w tym: Min. Spraw Zagranicznych J. Czaputowicza oraz wszystkich wiceministrów [poza M. Langiem]), że jeżeli nie nadejdzie decyzja MSZ dot. dalszego najmu rezydencji – wypowiem umowę, bowiem jej kontynuowanie uważam za niegospodarność (Ambasada RP w Tokio posiada przecież pokoje gościnne – notabene w jednym z nich, po objęciu placówki, mieszkałem wraz z rodziną przez trzy i pół miesiąca do momentu wybrania nowej rezydencji przez ówczesnego dyr. gen. MSZ); reakcja A. Papierza jest gwałtowna (R. Tyszkiewicz informuje mnie: „ambasador rozwścieczył generalnego!”) i w dniu 17 lipca 2019 roku na polecenie dyr. gen. MSZ A. Papierza następuje zablokowanie mojego konta w domenie MSZ (!) a oczywistym jest, że dyr. gen. MSZ nie ma takiego prawa (!); następuje więc zablokowanie nie tylko mojej służbowej poczty internetowej, ale w ogóle dostępu do komputera służbowego (!); informatycy z MSZ posłusznie wykonują jawnie bezprawne polecenie dyr. gen. MSZ A. Papierza wobec wciąż urzędującego ambasadora RP w Japonii (!); powoduje to natychmiastową utratę przeze mnie kontaktu (poza telefonicznym) nie tylko z pracownikami Ambasady RP w Tokio (A. Papierz wydał przy tym zakaz udzielania jakichkolwiek odpowiedzi na moje pytania przez kogokolwiek z MSZ [informatycy i inni] co potwierdził R. Tyszkiewicz, który zabronił takiego kontaktu pracownikom Ambasady RP w Tokio i Instytutu Polskiego w Tokio) – ale i z Korpusem Dyplomatycznym oraz stroną japońską (!); w związku z zaistniałą sytuacją wysyłam email do kierownictwa MSZ (poza M. Langiem) z adresu prywatnego – więc na polecenie dyr. gen. MSZ A. Papierza następuje blokada mojego prywatnego adresu emailowego na serwerach MSZ (!) – (więcej: „dziwnym przypadkiem” moja prywatna poczta emailowa przestaje działać na kilka dni [!]); i R. Tyszkiewicz zapowiada, że każdy następny adres emailowi będzie także blokowany, gdybym tylko próbował pisać do MSZ w Warszawie lub pracowników Ambasady RP w Tokio (!); tym samym – w sposób całkowicie bezprawny –  „odcięto” mnie od informacji oraz komputera służbowego, do których każdy ambasador musi mieć dostęp aż do dnia oficjalnego zakończenia misji w państwie urzędowania (!).

21) Tego samego dnia (17 lipca 2019 roku) zostaje wysłany claris z MSZ (od dyr. BSO MSZ A. Lomparta), który stwierdza, że ambasador RP w Japonii nie jest kierownikiem placówki (!) – choć zgodnie z postanowieniem Prezydenta RP jestem nim do dnia 31 lipca 2019 roku (i jest to przy tym pismo sprzeczne z wcześniejszymi pismami A. Papierza, w tym pismem przesłanym wraz z postanowieniem Prezydenta RP, gdzie „zwalnia mnie on z obowiązku pracy po wykorzystaniu urlopu” (!) a więc od dnia 1 sierpnia 2019 roku; tym samym w formalnej korespondencji MSZ dochodzi do rażącego i skandalicznego naruszenia prawa (!) – w tym Konstytucji RP zgodnie z którą (Art. 7 oraz Art. 133 u. 1 pkt 2) „Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa” oraz „Prezydent RP mianuje i odwołuje pełnomocnych przedstawicieli RP w innych państwach”, jak i ustawą z dnia 27.07.2001 roku – o służbie zagranicznej (art. 15 u. 1, art. 16 pkt 1, art. 17 u. 1) zgodnie z którymi: „przedstawicielstwem dyplomatycznym w innym państwie kieruje ambasador”, „kierujący placówką dyplomatyczną jest przełożonym wszystkich członków służby zagranicznej w kierowanej przez niego placówce zagranicznej oraz osób zatrudnionych w placówce zagranicznej” oraz „ambasadora mianuje i odwołuje Prezydent RP” (!); ponadto należy pamiętać, że zgodnie z prawem międzynarodowym, a więc i prawem RP (Konwencja Wiedeńska o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 roku, Dz. U. z 1965 r., nr 37, poz. 232) – tylko w przypadku nieobecności ambasadora w kraju urzędowania może zastępować go tzw. charges d’affaires ad interim i osobę taką (z imienia i nazwiska) notyfikuje się (czyli w formie noty dyplomatycznej) władzom miejscowym (!) – oczywiście nic takiego nie miało miejsca, bowiem przebywałem na terytorium Japonii do dnia 31 lipca 2019 roku i zgodnie z prawem polskim i międzynarodowym byłem wciąż ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym do tej daty (dzień opuszczenia przeze mnie terytorium Japonii); to ja jako ambasador RP w Japonii – w końcu lipca 2019 roku – notyfikowałem MSZ Japonii, że opuszczam kraj urzędowania w dniu 31 lipca 2019 roku i po tej dacie funkcję charges d’afaires a.i. będzię pełnił R. Tyszkiewicz.

22) W dnu 18 lipca 2019 roku R. Tyszkiewicz bez mojej wiedzy zwołuje zebranie w Ambasadzie RP w Tokio i informuje wszystkich pracowników ambasady oraz Instytutu Polskiego, że to on jest kierownikiem Ambasady RP w Tokio (!); pracownicy ambasady i Instytutu Polskiego podporządkowują się w pełni R. Tyszkiewiczowi – pomimo tego, że funkcję ambasadora RP w Japonii pełnię do dnia 31 lipca 2019 roku i pomimo przypomnienia przeze mnie pracownikom treści ww. przepisów Konstytucji RP oraz ustawy o służbie zagranicznej (!); niektórzy z pracowników wręcz oświadczają mi, że „ich przełożeni to MSZ i wykonają każde polecenie z MSZ” (!) i „niech sobie to wyjaśnię z R. Tyszkiewiczem, bo jego wskazało BSO MSZ jako kierownika Ambasady RP w Tokio” (!).

23) Następnie R. Tyszkiewicz jest bardzo dumny z bycia nowym „kierownikiem” Ambasady RP w Tokio, przechwala się przy tym, że „generalny” (czyli A. Papierz) stale do niego wysyła instrukcje i pytania – w tym m.in., że A. Papierz powtarza, że „wykastrował ambasadora” (w wersji oryginalnej sformułowanie użyte przez R. Tyszkiewicza było bardzo wulgarne); oświadcza, że teraz to on jest „head of mission” (!) i samochód flagowy ambasady jest samochodem do jego dyspozycji, a moje wszelkie wyjazdy to teraz wyjazdy prywatne (!) – na moje pytanie czy także zaplanowana wizyta w MSZ Japonii i spotkanie z Ministrem Spraw Zagranicznych Japonii? – odpowiada: „że także” (!); uprzedzam R. Tyszkiewicza, że jego działania i działania A. Papierza oraz innych urzędników MSZ są rażącym i bezprecedensowym złamaniem prawa i w żaden sposób nie mogą poniżyć mnie jako osoby – będą zaś tylko całkowitym afrontem wobec Rządu Japońskiego oraz Dworu Cesarskiego i zarazem będą kompromitować Państwo Polskie – nie tylko wobec Japonii, ale i innych państw (!) – R. Tyszkiewicz na to jedynie „wzrusza ramionami” i odpowiada: „nikt tego nie zauważy”(!).

24) W konsekwencji na uprzednio umówione spotkania – jako urzędujący do dnia 31 lipca 2019 roku ambasador RP w Japonii – zostałem zmuszony udać się z drugim kierowcą ambasady i samochodem bez flagi RP – co jest rażącym pogwałceniem wszelkich zwyczajów dyplomatycznych oraz obowiązującego prawa polskiego i prawa międzynarodowego! (zob. Art. 20 Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 roku, Dz. U. z 1965 r., nr 37, poz. 232); odwołanie tych (uprzednio umówionych) wizyt byłoby bowiem jeszcze większym skandalem i wręcz osobistą zniewagą najważniejszych osób w Japonii; w efekcie muszę jechać samochodem bez flagi RP do: I) Ministra Spraw Zagranicznych Japonii (w dniu 24.07.2019), II) dyrektora Protokołu Dyplomatycznego MSZ Japonii (w dniu 29.07.2019), III) Pałacu Cesarskiego (w dniu 29.07.2019), IV) prezesa Sądu Najwyższego Japonii (w dniu 29.07.2019), oraz V) na lotnisko w dniu zakończenia misji w Japonii (w towarzystwie tylko jednego dyplomaty z ambasady, który zgłosił się „na ochotnika” – w dniu 31.07.2019).

25) Nie sposób w tym miejscu wymienić innych jeszcze sytuacji (niektóre z nich wynikają wprost z załączonych dokumentów jak np. sprawa kompromitującego dla RP terminu wystąpienia do władz japońskich o agrement dla P. Milewskiego), w tym po moim powrocie do Polski w dniu 31 lipca 2019 roku. Należy jednak tutaj podkreślić, że urzędnicy MSZ wskazani w niniejszym piśmie (ale nie tylko oni) wykazali zdumiewającą wręcz pogardę, nie tylko dla norm etycznych (które z mocy prawa obowiązują wszystkich urzędników), ale i wszelkich przepisów prawa oraz protokołu dyplomatycznego (!); więcej – wykazali oni całkowitą pogardę dla istotnych i oczywistych interesów RP (!):

– czym jest bowiem świadome dezorganizowanie pracy Ambasady RP w Tokio przez urzędników MSZ w Warszawie piastujących stanowiska kierownicze (!) i to w dodatku w tak istotnym państwie dla interesów gospodarczych i politycznych Polski jakim jest Japonia i w 100-lecie nawiązania stosunków dyplomatycznych?;

– czym jest świadome atakowanie, próba „zaszczucia” i skompromitowania ambasadora RP w Japonii przez urzędników MSZ w Warszawie piastujących stanowiska kierownicze (!) i to w dodatku w tak istotnym państwie dla interesów gospodarczych i politycznych Polski jakim jest Japonia i w 100-lecie nawiązania stosunków dyplomatycznych? – skompromitowanie wobec decydentów w Polsce, wobec władz japońskich, ale i także wobec przedstawicieli innych państw obserwujących gorszące wydarzenia w Tokio i Warszawie;

czym jest „wysłanie” wyraźnego przekazu „do MSZ i innych urzędów”, ale i także zagranicę (!), że obowiązujące prawo w Polsce w rzeczywistości nie obowiązuje wszystkich?;

czym jest wręcz jawne ośmieszanie Polski jako kraju, w którym tak naprawdę nie wiadomo (!) kto kieruje MSZ?

***

Należy w tym miejscu wyraźnie stwierdzić: sabotowanie funkcjonowania ambasady i sabotowanie pracy urzędującego ambasadora, połączone ze szkalowaniem jego osoby, jest rażącym i karygodnym działaniem antypaństwowym (!).

 Czym więc jest i na jaką karę zasługuje taki sabotaż dokonywany przez urzędników państwa ambasady i ambasadora – w dodatku urzędników MSZ sprawujących kierownicze stanowiska i żyjących na koszt podatników tego państwa (!?!).

***

ZARZUTY

Andrzej Papierz – Dyrektor Generalny Służby Zagranicznej

  1. Andrzej Papierz (w okresie co najmniej styczeń-lipiec 2019 roku w Warszawie w siedzibie Ministerstwa Spraw Zagranicznych oraz w Tokio na terenie Ambasady RP) kierował wykonaniem czynów zabronionych przez inne osoby wskazane w niniejszym piśmie (poza ujawnieniem informacji niejawnych [niejawnych do ok. końca marca 2019 roku)] przez P. Milewskiego). A. Papierz z uwagi na fakt bycia formalnym przełożonym pozostałych osób oraz osobą faktycznie kierującą sprawami MSZ był tzw. sprawcą kierowniczym czynów kryminalnych popełnionych przez podległych mu urzędników (tj. art. 231 § 2 k.k., art. 231 § 2 k.k. oraz art. 271 § 3 k.k., art. 273 k.k., art. 231 § 2 k.k. oraz art. 212 § 1 k.k., art. 231 § 2 k.k. oraz art. 235 k.k. i art. 212 § 1 k.k., art. 231 § 2 k.k. w zw. z Art. 20 Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 roku, Dz. U. z 1965 r., nr 37, poz. 232; – zgodnie z przepisem art. 18 § 1 k.k. odpowiada za sprawstwo […] także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby, poleca jej wykonanie takiego czynu).

  1. Andrzej Papierz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. generalnego MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez zdyskredytowanie urzędującego ambasadora RP w Japonii – jako osoby „obcej” w MSZ – którego zamierzał usunąć z pełnionej funkcji oraz ze Służby Zagranicznej RP; jak i w celu przejęcia pełnego, choć nieformalnego kierownictwa w MSZ RP – co też w efekcie osiągnął) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniach 23-28.03.2019 r. spowodował i osobiście kierował – nie mającą podstawy prawnej oraz prowadzoną poza granicami prawa (w tym poprzez usiłowanie zastraszenia urzędującego ambasadora RP w Japonii i pracowników Ambasady RP w Tokio) – bezprawną „inspekcją” w Ambasadzie RP w Tokio (art. 231 § 2 k.k. oraz art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k.).

  1. Andrzej Papierz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. generalnego MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez zdyskredytowanie urzędującego ambasadora RP w Japonii – jako osoby „obcej” w MSZ – którego zamierzał usunąć z pełnionej funkcji oraz ze Służby Zagranicznej RP; jak i w celu przejęcia pełnego, choć nieformalnego kierownictwa w MSZ RP – co też w efekcie osiągnął) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że będąc w poważnym konflikcie personalnym z ambasadorem RP w Japonii (który złożył formalną skargę na A. Papierza do Min. SZ J. Czaputowicza) nakazał przeprowadzenie w maju 2019 roku kontroli w Ambasadzie RP w Tokio w celu zastraszenia ambasadora RP w Japonii, pracowników Ambasady RP w Tokio oraz w celu formalnego spreparowania dokumentów przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii (art. 231 § 2 k.k. oraz art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 235 k.k. i art. 212 § 1 k.k.).

  1. Andrzej Papierz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. generalnego MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez zdyskredytowanie urzędującego ambasadora RP w Japonii – jako osoby „obcej” w MSZ – którego zamierzał usunąć z pełnionej funkcji oraz ze Służby Zagranicznej RP; jak i w celu przejęcia pełnego, choć nieformalnego kierownictwa w MSZ RP – co też w efekcie osiągnął) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w maju 2019 roku w sposób dowolny i sprzeczny z przepisami prawa zmienił decyzję ambasadora RP w Japonii dotyczącą nagradzania pracowników Ambasady RP w Tokio (art. 231 § 2 k.k.).

  1. Andrzej Papierz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. generalnego MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez zdyskredytowanie urzędującego ambasadora RP w Japonii – jako osoby „obcej” w MSZ – którego zamierzał usunąć z pełnionej funkcji oraz ze Służby Zagranicznej RP; jak i w celu przejęcia pełnego, choć nieformalnego kierownictwa w MSZ RP – co też w efekcie osiągnął) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 29.05.2019 r. będąc w poważnym konflikcie personalnym z ambasadorem RP w Japonii (który złożył formalną skargę na A. Papierza do Min. SZ J. Czaputowicza) nakazał rzecznikowi dyscyplinarnemu MSZ „b. pilne wszczęcie postępowania dyscyplinarnego” przeciwko ambasadorowi RP w Japonii na podstawie spreparowanego przez podległych mu urzędników tzw. dokumentu pokontrolnego (art. 231 § 2 k.k. oraz art. 231 § 2 k.k. i art. 273 k.k.).

  1. Andrzej Papierz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. generalnego MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez zdyskredytowanie urzędującego ambasadora RP w Japonii – jako osoby „obcej” w MSZ – którego zamierzał usunąć z pełnionej funkcji oraz ze Służby Zagranicznej RP; jak i w celu przejęcia pełnego, choć nieformalnego kierownictwa w MSZ RP – co też w efekcie osiągnął) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 29.05.2019 r. będąc w poważnym konflikcie personalnym z ambasadorem RP w Japonii (który złożył formalną skargę na A. Papierza do Min. SZ J. Czaputowicza) nakazał dyr. Biura Finansów MSZ „b. pilne wystawienie not obciążeniowych” przeciwko ambasadorowi RP w Japonii – mając pełną świadomość, że roszczenie wynikające z ww. noty nie miało podstawy faktycznej i prawnej oraz nie było podstawy prawnej do takiego procedowania (art. 231 § 2 k.k.).

  1. Andrzej Papierz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. generalnego MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez zdyskredytowanie urzędującego ambasadora RP w Japonii – jako osoby „obcej” w MSZ – którego zamierzał usunąć z pełnionej funkcji oraz ze Służby Zagranicznej RP; jak i w celu przejęcia pełnego, choć nieformalnego kierownictwa w MSZ RP – co też w efekcie osiągnął) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 27 czerwca 2019 roku w oficjalnej korespondencji z MSZ do Ambasady RP w Tokio (Claris MSZ BSO nr 2643/2019) usiłował zabronić urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii – wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla dyr. generalnego MSZ, jak i wbrew oczywistym interesom RP – brania udziału w uroczystościach pożegnania oraz powitania Następcy Tronu Japonii udającego się/i powracającego z pierwszej oficjalnej podróży zagranicznej do Polski (dwa osobne wydarzenia) – art. 231 § 2 k.k.

  1. Andrzej Papierz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. generalnego MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez zdyskredytowanie urzędującego ambasadora RP w Japonii – jako osoby „obcej” w MSZ – którego zamierzał usunąć z pełnionej funkcji oraz ze Służby Zagranicznej RP; jak i w celu przejęcia pełnego, choć nieformalnego kierownictwa w MSZ RP – co też w efekcie osiągnął) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 17.07.2019 r. – wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla dyr. generalnego MSZ – wydał polecenie w MSZ w Warszawie zablokowania konta w domenie MSZ oraz zablokowania dostępu do komputera służbowego przysługującego urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii – czym uniemożliwił w znacznym stopniu urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii wykonywanie przez niego obowiązków służbowych (art. 231 § 2 k.k.).

  1. Andrzej Papierz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. generalnego MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez zdyskredytowanie urzędującego ambasadora RP w Japonii – jako osoby „obcej” w MSZ – którego zamierzał usunąć z pełnionej funkcji oraz ze Służby Zagranicznej RP; jak i w celu przejęcia pełnego, choć nieformalnego kierownictwa w MSZ RP – co też w efekcie osiągnął) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 17.07.2019 r. – wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla dyr. generalnego MSZ – wydał polecenie dyr. Biura Spraw Osobowych MSZ A. Lompartowi wysłania formalnej korespondencji do Ambasady RP w Tokio, w której stwierdzono, że urzędujący ambasador RP w Japonii nie jest kierownikiem Ambasady RP w Tokio (claris MSZ BSO nr 2990 z 17.07.2019) – art. 231 § 2 k.k. oraz art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k.

  1. Andrzej Papierz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. generalnego MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez zdyskredytowanie urzędującego ambasadora RP w Japonii – jako osoby „obcej” w MSZ – którego zamierzał usunąć z pełnionej funkcji oraz ze Służby Zagranicznej RP; jak i w celu przejęcia pełnego, choć nieformalnego kierownictwa w MSZ RP – co też w efekcie osiągnął) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 17.07.2019 r. – wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla dyr. generalnego MSZ – wydał polecenie dyr. Biura Spraw Osobowych MSZ wysłania formalnej korespondencji do Ambasady RP w Tokio, w której poświadczono nieprawdę, że urzędujący ambasador RP w Japonii nie jest kierownikiem Ambasady RP w Tokio od dnia 1 lipca 2019 roku (claris MSZ BSO nr 2990 z 17.07.2019) – art. 231 § 2 k.k. oraz art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. oraz art. 271 § 3 k.k.

  1. Andrzej Papierz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. generalnego MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez zdyskredytowanie urzędującego ambasadora RP w Japonii – jako osoby „obcej” w MSZ – którego zamierzał usunąć z pełnionej funkcji oraz ze Służby Zagranicznej RP; jak i w celu przejęcia pełnego, choć nieformalnego kierownictwa w MSZ RP – co też w efekcie osiągnął) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesowi RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 17.07.2019 r. – wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla dyr. generalnego MSZ – nakazał R. Tyszkiewiczowi poinformować wszystkich pracowników Ambasady RP w Tokio i Instytutu Polskiego w Tokio, że urzędujący ambasador RP w Japonii nie jest kierownikiem Ambasady RP w Tokio – a tym kierownikiem jest R. Tyszkiewicz oraz nakazał mu przejęcie faktycznego zwierzchnictwa nad pracownikami Ambasady RP w Tokio i Instytutu Polskiego w Tokio oraz faktycznego zwierzchnictwa nad urzędującym ambasadorem RP w Japonii (art. 231 § 2 k.k. oraz art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. oraz art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. i art. 271 § 3 k.k.).

 Paweł Milewski – Dyrektor Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ

  1. Paweł Milewski będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ (art. 231 §  1 k.k. oraz art. 266 §  2 k.k.) naruszył przepisy o ochronie informacji niejawnych w ten sposób, że upubliczniał informacje otrzymywane w trybie niejawnym z Ambasady RP w Tokio a dotyczące planowanej wizyty Następcy Tronu Japonii do Polski w ten m.in. sposób, że w celu zaimponowania (!) obecnym osobom, rozpowiadał o tych informacjach, podczas wideokonferencji MSZ z Ambasadą RP w Tokio (w Warszawie w czasie wideokonferencji byli obecni przedstawiciele wielu innych resortów oraz innych instytucji); jako kierujący w owym czasie Departamentem Azji i Pacyfiku MSZ ponosi dodatkowo odpowiedzialność za „przecieki” informacji otrzymywanych w szyfrogramach z Ambasady RP w Tokio (doszło wręcz do tego, że do Ambasady RP w Tokio telefonowały osoby z Polski i pytały o potwierdzenie informacji dotyczących planowanej wizyty Następcy Tronu Japonii w Polsce w czerwcu 2019 – a nawet pytania dotyczące szczegółów programu tej wizyty – które to informacje w owym czasie miała charakter niejawny (tj. do końca marca 2019 roku).

  1. Paweł Milewski będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez objęcie stanowiska ambasadora RP w Japonii) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 15.02.2019 r. wystawił – a w połowie marca 2019 doręczył – ocenę negatywną Ambasady RP w Tokio za rok 2018 mając pełną świadomość, że jest ona w sposób oczywisty sprzeczna z faktami (art. 231 § 2 k.k.).

  1. Paweł Milewski będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez objęcie stanowiska ambasadora RP w Japonii) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 15.02.2019 r. wystawił – a w dniu 15.03.2019 doręczył – ocenę negatywną Ambasady RP w Tokio za rok 2018 mając w pełni świadomość, że jest ona w sposób oczywisty sprzeczna z faktami – tym samym poza przekroczeniem uprawnień w celu osiągnięcia korzyści osobistej (tj. objęcie stanowiska ambasadora RP w Japonii) w takim samym celu – w oficjalnym dokumencie MSZ – poświadczył nieprawdę (art. 231 § 2 k.k. oraz art. 271 § 3 k.k.).

  1. Paweł Milewski będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez objęcie stanowiska ambasadora RP w Japonii) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 15.02.2019 r. wystawił – a w dniu 15.03.2019 r. doręczył – ocenę negatywną Ambasady RP w Tokio za rok 2018 mając w pełni świadomość, że jest ona w sposób oczywisty sprzeczna z faktami – tym samym poza kwalifikowanego poświadczenia nieprawdy – pomówił urzędującego ambasadora RP w Japonii (który kierując Ambasadą RP w Tokio był odpowiedzialny za jej działalność merytoryczną) o nienależyte wykonywanie swoich obowiązków i spowodowanie przez to utraty zaufania potrzebnego dla zajmowanego posiadanego stanowiska w Służbie Zagranicznej RP (art. 231 § 2 k.k. oraz art. 212 § 1 k.k.).

  1. Paweł Milewski będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez objęcie stanowiska ambasadora RP w Japonii) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że: po dniu 15.03.2019 r. – będąc funkcjonariuszem publicznym nie dopełnił obowiązku odpowiedzi na formalne pisma od ambasadora RP w Japonii – oraz te pisma ignorował – a które dotyczyły wystawionej przez P. Milewskiego, z racji pełnionej przez niego funkcji, oceny Ambasady RP w Tokio za rok 2018 – oceny, która nie była oparta na faktach (clarisy: Amb. Tokio nr 142/2019 oraz Amb. Tokio nr 176/2019) – art. 231 § 2 k.k.

Artur Lompart – Dyrektor Biura Spraw Osobowych MSZ

  1. Artur Lompart będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. Biura Spraw Osobowych MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia dot. objęcia stanowiska ambasadora RP w Grecji) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dłuższym okresie czasu nie dopełniał – i nie dopełnił co najmniej do dnia 31 lipca 2019 roku – obowiązku zapewnienia właściwej obsady pracowniczej w Ambasadzie RP w Tokio, w tym spowodował brak portiera – a tym samym spowodował długotrwały brak dozoru kamer bezpieczeństwa w Ambasadzie RP w Tokio (art. 231 § 2 k.k.).

  1. Artur Lompart będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. Biura Spraw Osobowych MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia dot. objęcia stanowiska ambasadora RP w Grecji) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dłuższym okresie czasu nie dopełniał – i nie dopełnił co najmniej do dnia 31 lipca 2019 roku – obowiązku zapewnienia właściwej obsady pracowniczej w Ambasadzie RP w Tokio, w tym spowodował brak portiera – a tym samym spowodował długotrwały brak dozoru kamer bezpieczeństwa w Ambasadzie RP w Tokio oraz ignorował formalną korespondencję z Ambasady RP w Tokio z prośbami o chociażby tymczasowe delegowanie pracownika na stanowisko portiera i do obsługi kamer bezpieczeństwa w Ambasadzie RP w Tokio (art. 231 § 2 k.k.).

  1. Artur Lompart będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. Biura Spraw Osobowych MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia dot. objęcia stanowiska ambasadora RP w Grecji) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w maju 2019 działając wspólnie i w porozumieniu z dyr. generalnym MSZ A. Papierzem w sposób dowolny i sprzeczny z przepisami prawa zmienił decyzję ambasadora RP w Japonii dotyczącą nagradzania pracowników Ambasady RP w Tokio (m.in. claris Amb. Tokio nr 301/2019) – art. 231 § 2 k.k.

  1. Artur Lompart będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. Biura Spraw Osobowych MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia dot. objęcia stanowiska ambasadora RP w Grecji) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że po przeprowadzeniu kontroli w Ambasadzie RP w Tokio – tym samym w oficjalnym dokumencie MSZ (tzw. dokumencie pokontrolnym) w szeregu miejscach poświadczył nieprawdę w tym, co do okoliczności pozostających poza jego kompetencjami oraz wiedzą (art. 231 § 2 k.k. oraz art. 271 § 3 k.k.).

  1. Artur Lompart będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. Biura Spraw Osobowych MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia dot. objęcia stanowiska ambasadora RP w Grecji) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że po przeprowadzeniu kontroli w Ambasadzie RP w Tokio w formalnym tzw. dokumencie pokontrolnym w szeregu miejscach nie tylko poświadczył nieprawdę w tym, co do okoliczności pozostających poza jego kompetencjami oraz wiedzą – ale także pomówił urzędującego ambasadora RP w Japonii o nienależyte wykonywanie swoich obowiązków i spowodowanie przez to utraty zaufania potrzebnego dla zajmowanego stanowiska w Służbie Zagranicznej RP oraz pomówił urzędującego ambasadora RP w Japonii o dopuszczenie się szeregu czynów zabronionych – w tym stricte kryminalnych, jak np. wydatkowanie środków publicznych podczas jakoby fikcyjnych spotkań w Tokio i innych miejscach w Japonii (art. 231 § 2 k.k. oraz art. 235 k.k. i art. 212 § 1 k.k.).

  1. Artur Lompart będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. Biura Spraw Osobowych MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia dot. objęcia stanowiska ambasadora RP w Grecji) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 17.07.2019 r. – wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708], wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla dyr. BSO MSZ – wysłał formalną korespondencję do Ambasady RP w Tokio, w której stwierdził, że urzędujący ambasador RP w Japonii nie jest kierownikiem Ambasady RP w Tokio od dnia 1 lipca 2019 roku (claris MSZ BSO nr 2990 z 17.07.2019) – art. 231 § 2 k.k.

  1. Artur Lompart będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. Biura Spraw Osobowych MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia dot. objęcia stanowiska ambasadora RP w Grecji) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w ten sposób, że w dniu 17.07.2019 r. – wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla dyr. BSO MSZ – wysłał formalną korespondencję do Ambasady RP w Tokio, w której stwierdza, że urzędujący ambasador RP w Japonii nie jest kierownikiem Ambasady RP w Tokio od dnia 1.07.2019 roku – tym samym dopuścił się poświadczenia nieprawdy w oficjalnym dokumencie MSZ (claris MSZ BSO nr 2990 z 17.07.2019) – art. 231 § 2 k.k. oraz art. 271 § 3 k.k.

  1. Artur Lompart będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. Biura Spraw Osobowych MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia dot. objęcia stanowiska ambasadora RP w Grecji) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w ten sposób, że w dniu 17.07.2019 r. – wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla Dyr. BSO MSZ – w formalnej korespondencji do Ambasady RP w Tokio (claris MSZ BSO nr 2990 z 17.07.2019) nakazał R. Tyszkiewiczowi poinformować wszystkich pracowników Ambasady RP w Tokio i Instytutu Polskiego w Tokio, że urzędujący ambasador RP w Japonii nie jest kierownikiem Ambasady RP w Tokio – a tym kierownikiem jest R. Tyszkiewicz oraz nakazał mu przejęcie faktycznego zwierzchnictwa nad pracownikami Ambasady RP w Tokio i Instytutu Polskiego w Tokio oraz faktycznego zwierzchnictwa nad urzędującym ambasadorem RP w Japonii (art. 231 § 2 k.k. i art. 271 § 3 k.k.).

 Radosław Tyszkiewicz – Kierownik Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio

  1. Radosław Tyszkiewicz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierownika Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio oraz przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 4 lipca 2019 roku – wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla kier. Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio oraz poza wiedzą urzędującego ambasadora RP w Japonii – podpisał tzw. notę obciążeniową wystawioną przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii – mając upoważnienie jedynie do podpisywania zwykłych dokumentów związanych z administrowaniem bieżącymi sprawami Ambasady RP w Tokio – tj. rachunki, segregacja poczty i bieżących zadań dla pracowników, itp. (art. 231 § 2 k.k.).

  1. Radosław Tyszkiewicz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierownika Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 4 lipca 2019 roku – wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla kier. Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio oraz poza wiedzą urzędującego ambasadora RP w Japonii – podpisał tzw. notę obciążeniową wystawioną przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii – mając upoważnienie jedynie do podpisywania zwykłych dokumentów związanych z administrowaniem bieżącymi sprawami Ambasady RP w Tokio (tj. rachunki, segregacja poczty i bieżących zadań dla pracowników, itp.) – mając pełną świadomość, że roszczenia zawarte w ww. nocie nie miały podstawy prawnej oraz nie było podstawy prawnej takiego procedowania (art. 231 § 2 k.k.).

  1. Radosław Tyszkiewicz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierownika Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio i urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 4 lipca 2019 roku – wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla kier. Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio oraz poza wiedzą urzędującego ambasadora RP w Japonii – podpisał tzw. notę obciążeniową wystawioną przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii – mając upoważnienie jedynie do podpisywania zwykłych dokumentów związanych z administrowaniem bieżącymi sprawami Ambasady RP w Tokio (tj. rachunki, segregacja poczty i bieżących zadań dla pracowników, itp.) – mając pełną świadomość, że roszczenia zawarte w ww. nocie nie miały podstawy prawnej oraz nie było podstawy prawnej takiego procedowania – i tym samym dodatkowo poświadczył nieprawdę w oficjalnym dokumencie Ambasady RP w Tokio (art. 231 § 2 k.k. oraz art. 271 § 3 k.k.).

  1. Radosław Tyszkiewicz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierownika Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 18.07.2019 r. – wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla kier. Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio oraz poza wiedzą urzędującego ambasadora RP w Japonii – mając upoważnienie jedynie do podpisywania zwykłych dokumentów związanych z administrowaniem bieżącymi sprawami Ambasady RP w Tokio (tj. rachunki, segregacja poczty i bieżących zadań dla pracowników, itp.) wysłał służbową korespondencję do pracowników Ambasady RP w Tokio oraz Instytutu Polskiego w Tokio nakazujące wszystkim stawienie się na zebraniu dot. funkcjonowania Ambasady RP w Tokio (art. 231 § 2 k.k.).

  1. Radosław Tyszkiewicz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierownika Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 18.07.2019 r. – wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla kier. Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio oraz poza wiedzą urzędującego ambasadora RP w Japonii – wysłał służbową korespondencję do pracowników Ambasady RP w Tokio oraz Instytutu Polskiego w Tokio nakazujące wszystkim stawienie się na zebraniu oraz podpisał się (i tak nakazał się tytułować) jako „kierownik placówki” – czyli Ambasady RP w Tokio (art. 231 § 2 k.k. oraz art. 271 § 3 k.k.).

  1. Radosław Tyszkiewicz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierownika Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniu 18.07.2019 r. – wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla kier. Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio oraz poza wiedzą urzędującego ambasadora RP w Japonii – zwołał zebranie pracowników Ambasady RP w Tokio oraz Instytutu Polskiego w Tokio i powołując się na formalną korespondencję dyr. BSO MSZ do Ambasady RP w Tokio (claris MSZ BSO nr 2990 z 17.07.2019) i oświadczył, że urzędujący ambasador RP w Japonii nie jest kierownikiem Ambasady RP w Tokio od dnia 1 lipca 2019 roku i że to on kieruje Ambasadą RP w Tokio (art. 231 § 2 k.k.).

  1. Radosław Tyszkiewicz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierownika Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w lipcu 2019 roku – wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla kier. Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio – wydawał szereg poleceń pracownikom Ambasady RP w Tokio poza wiedzą urzędującego ambasadora RP w Japonii – w tym skierowanych przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii (art. 231 § 2 k.k.).

  1. Radosław Tyszkiewicz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierownika Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w lipcu 2019 roku – wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla kier. Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio – wydawał pracownikom Ambasady RP w Tokio szereg poleceń sprzecznych z poleceniami wydawanymi przez urzędującego ambasadora RP w Japonii (art. 231 § 2 k.k.).

  1. Radosław Tyszkiewicz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierownika Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla kier. Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio oraz poza wiedzą urzędującego ambasadora RP w Japonii – w okresie od dnia 18.07 do dnia 31.07.2019 – powołując się na jawnie bezprawne polecenia Dyr. Generalnego SZ A. Papierza oraz Dyr. BSO MSZ A. Lomparta faktycznie podporządkował sobie pracowników Ambasady RP w Tokio oraz przez to sprawował wbrew prawu faktyczne kierownictwo Ambasady RP w Tokio (art. 231 § 2 k.k.).

  1. Radosław Tyszkiewicz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierownika Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla kier. Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio – wymusił posłuszeństwo pracowników Ambasady RP w Tokio i spowodował, że w dniu 24.07.2019 roku urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii uniemożliwił wykorzystanie samochodu służbowego z flagą RP w celu udania się na wcześniej umówione spotkanie z Ministrem Spraw Zagranicznych Japonii – czym naraził w sposób rażący wizerunek oraz interesy RP (art. 231 § 2 k.k. w zw. z Art. 20 Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 roku, Dz. U. z 1965 r., nr 37, poz. 232).

  1. Radosław Tyszkiewicz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierownika Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii że wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla kier. Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio – wymusił posłuszeństwo pracowników Ambasady RP w Tokio i spowodował, że w dniu 29.07.2019 roku urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii uniemożliwił wykorzystanie samochodu służbowego z flagą RP w celu udania się na wcześniej umówione spotkanie z Dyrektorem Protokołu Dyplomatycznego MSZ Japonii – czym naraził w sposób rażący wizerunek oraz interesy RP (art. 231 § 2 k.k. w zw. z Art. 20 Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 roku, Dz. U. z 1965 r., nr 37, poz. 232).

  1. Radosław Tyszkiewicz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierownika Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla kier. Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio – wymusił posłuszeństwo pracowników Ambasady RP w Tokio i spowodował, że w dniu 29.07.2019 roku urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii uniemożliwił wykorzystanie samochodu służbowego z flagą RP w celu udania się na wcześniej umówione spotkanie do Pałacu Cesarskiego w Tokio – czym naraził w sposób rażący wizerunek oraz interesy RP (art. 231 § 2 k.k. w zw. z Art. 20 Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 roku, Dz. U. z 1965 r., nr 37, poz. 232).

  1. Radosław Tyszkiewicz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierownika Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla kier. Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio – wymusił posłuszeństwo pracowników Ambasady RP w Tokio i spowodował, że w dniu 29.07.2019 roku urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii uniemożliwił wykorzystanie samochodu służbowego z flagą RP w celu udania się na wcześniej umówione spotkanie z Prezesem Sądu Najwyższego Japonii – czym naraził w sposób rażący wizerunek oraz interesy RP (art. 231 § 2 k.k. w zw. z Art. 20 Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 roku, Dz. U. z 1965 r., nr 37, poz. 232).

  1. Radosław Tyszkiewicz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierownika Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że – wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla kier. Wydziału Polityczno- Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio – wymusił posłuszeństwo pracowników Ambasady RP w Tokio i spowodował, że w dniu 31.07.2019 roku urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii uniemożliwił wykorzystanie samochodu służbowego z flagą RP w celu udania się na lotnisko w dniu zakończenia pełnienia misji w Japonii – czym naraził w sposób rażący wizerunek oraz interesy RP (art. 231 § 2 k.k. w zw. z Art. 20 Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 roku, Dz. U. z 1965 r., nr 37, poz. 232).

  1. Radosław Tyszkiewicz będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierownika Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, Ambasadzie RP w Tokio oraz urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że – wbrew oczywistym faktom (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]), wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla kier. Wydziału Polityczno- Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio – w okresie od dnia 18.07 do dnia 31.07.2019 – powołując się na jawnie bezprawne polecenia dyr. generalnego MSZ A. Papierza i dyr. BSO MSZ A. Lomparta faktycznie podporządkował sobie pracowników Ambasady RP w Tokio oraz przez to sprawował wbrew prawu faktyczne kierownictwo Ambasady RP w Tokio – i użytkował wbrew prawu oraz zwyczajom dyplomatycznym samochód służbowy z flagą RP – czym naraził w sposób rażący wizerunek oraz interesy RP (art. 231 § 2 k.k. w zw. z Art. 20 Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 roku, Dz. U. z 1965 r., nr 37, poz. 232).

 Janusz Myczkowski – Kierujący Biurem Kontroli i Audytu MSZ

  1. Janusz Myczkowski będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierującego Biurem Kontroli i Audytu MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że po przeprowadzeniu kontroli w Ambasadzie RP w Tokio w formalnym tzw. dokumencie pokontrolnym MSZ w szeregu miejscach poświadczył nieprawdę w tym – co do okoliczności pozostających poza jego kompetencjami oraz wiedzą (art. 231 § 2 k.k. oraz art. 271 § 3 k.k.).

  1. Janusz Myczkowski będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierującego Biurem Kontroli i Audytu MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że po przeprowadzeniu kontroli w Ambasadzie RP w Tokio w formalnym tzw. dokumencie pokontrolnym MSZ w szeregu miejscach nie tylko poświadczył nieprawdę w tym, co do okoliczności pozostających poza jego kompetencjami oraz wiedzą – ale i pomówił urzędującego ambasadora RP w Japonii o nienależyte wykonywanie swoich obowiązków i spowodowanie przez to utraty zaufania potrzebnego dla zajmowanego stanowiska w Służbie Zagranicznej RP oraz pomówił urzędującego ambasadora RP w Japonii o dopuszczenie się szeregu czynów zabronionych – w tym stricte kryminalnych, jak np. wydatkowanie środków publicznych podczas jakoby fikcyjnych spotkań w Tokio i innych miejscach w Japonii (art. 231 § 2 k.k. oraz art. 235 k.k. i art. 212 § 1 k.k.).

  1. Janusz Myczkowski będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję kierującego Biurem Kontroli i Audytu MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko interesom RP, przeciwko Ambasadzie RP w Tokio oraz przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że nie dopełnił obowiązku ustalenia podstawy prawnej oraz rzeczywistego przebiegu bezprawnej „kontroli” przeprowadzonej w Ambasadzie RP w Tokio w dniach 23-28.03.2019 r. oraz ignorował oficjalną korespondencję z Ambasady RP w Tokio dot. ustalenia i zbadania tych faktów (m.in. claris Amb. Tokio nr 288/2019) – do czego był zobowiązany przez przepisy prawa z uwagi na pełnioną funkcję w MSZ (art. 231 § 2 k.k.).

 Monika Zuchniak-Pazdan – Dyrektor Biura Dyrektora Generalnego MSZ

  1. Monika Zuchniak-Pazdan będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. Biura Dyrektora Generalnego MSZ przekroczyła w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio oraz przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniach 23-28.03.2019 r. brała udział w bezprawnej „inspekcji” w Ambasadzie RP w Tokio – nie mając podstawy prawnej do jej przeprowadzenia (art. 231 § 2 k.k.).

  1. Monika Zuchniak-Pazdan będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję dyr. Biura Dyrektora Generalnego MSZ (art. 231 par. 2 k.k.) przekroczyła w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio oraz przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniach 23-28.03.2019 r. brała udział w bezprawnej „inspekcji” w Ambasadzie RP w Tokio – nie tylko nie mając podstawy prawnej do jej przeprowadzenia, ale i prowadziła ją poza granicami prawa, w tym m.in. poprzez usiłowanie zastraszania urzędującego ambasadora RP w Japonii oraz pracowników Ambasady RP w Tokio (art. 231 § 2 k.k.).

Radosław Gruk – zastępca Dyrektora Biura Spraw Osobowych MSZ

  1. Radosław Gruk będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję zastępcy dyr. Biura Spraw Osobowych MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio oraz przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniach 23-28.03.2019 r. brał udział w bezprawnej „inspekcji” w Ambasadzie RP w Tokio – nie mając podstawy prawnej do jej przeprowadzenia (art. 231 § 2 k.k.).

  1. Radosław Gruk będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję zastępcy dyr. Biura Spraw Osobowych MSZ przekroczył w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko Ambasadzie RP w Tokio oraz przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że w dniach 23-28.03.2019 r. brał udział w bezprawnej „inspekcji” w Ambasadzie RP w Tokio – nie tylko nie mając podstawy prawnej do jej przeprowadzenia, ale i prowadził ją poza granicami prawa, w tym m.in. poprzez usiłowanie zastraszania urzędującego ambasadora RP w Japonii oraz pracowników Ambasady RP w Tokio (art. 231 § 2 k.k.).

Jolanta Siennicka – zastępca Dyrektora Biura Finansów MSZ

  1. Jolanta Siennicka będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję zastępcy dyr. Biura Finansów MSZ przekroczyła w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że po przeprowadzeniu kontroli w Ambasadzie RP w Tokio w formalnym tzw. dokumencie pokontrolnym MSZ w szeregu miejscach poświadczyła nieprawdę (art. 231 § 2 k.k. oraz art. 271 § 3 k.k.) w tym – co do okoliczności pozostających poza jej kompetencjami oraz poza jej wiedzą.

  1. Jolanta Siennicka będąc funkcjonariuszem publicznym i pełniąc funkcję zastępcy dyr. Biura Finansów MSZ przekroczyła w sposób kwalifikowany swoje uprawnienia (bowiem w celu osiągnięcia korzyści osobistej – tj. m.in. poprzez realizację zamierzeń dyr. gen. MSZ A. Papierza i uzyskanie jego poparcia w strukturze MSZ) działając na szkodę interesu publicznego tj. przeciwko urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii w ten sposób, że po przeprowadzeniu kontroli w Ambasadzie RP w Tokio w formalnym dokumencie pokontrolnym MSZ w szeregu miejscach nie tylko poświadczyła nieprawdę w tym, co do okoliczności pozostających poza jej kompetencjami oraz jej wiedzą – ale ponadto pomówiła urzędującego ambasadora RP w Japonii o nienależyte wykonywanie swoich obowiązków i spowodowanie przez to utraty zaufania potrzebnego dla zajmowanego stanowiska w Służbie Zagranicznej RP oraz pomówiła urzędującego ambasadora RP w Japonii o dopuszczenie się szeregu czynów zabronionych – w tym stricte kryminalnych, jak np. wydatkowanie środków publicznych podczas jakoby fikcyjnych spotkań w Tokio i innych miejscach w Japonii (art. 231 § 2 k.k. oraz art. 235 k.k. i art. 212 § 1 k.k.).

***

Przedstawione powyżej zarzuty sformułowałem w sposób, który ma na celu ułatwienie pracy kompetentnym śledczym. Dowody na ww. czyny kryminalne wynikają wprost z załączonych dokumentów (najczęściej są to formalne dokumenty MSZ – autorstwa [wraz z podpisami] wskazanych tutaj urzędników MSZ) – inne zaś dowody są łatwe do zdobycia, bowiem wskazuję gdzie one się znajdują, tj. w MSZ w Warszawie (np. clarisy wysyłane do/z Ambasady RP w Tokio oraz szyfrogramy dot. wskazanych zdarzeń [aktualnie nie zawierające już informacji niejawnych] jako dowód np. na naruszenie przepisów o ochronie informacji niejawnych przez P. Milewskiego; itd.).

Ponadto zarzucam wymienionym funkcjonariuszom MSZ w ww. punktach cel osiągnięcia korzyści osobistych w postaci bądź awansu i/lub innych korzyści możliwych do uzyskania od A. Papierza jako Dyr. Generalnego MSZ (wszyscy wymienieni), bądź też popełnionych w celu osiągnięcia dodatkowych, konkretnych korzyści osobistych (długotrwałych – jak P. Milewski [stanowisko ambasadora RP w Japonii] i A. Lompart [stanowisko ambasadora RP w Grecji] lub czasowych – jak np. R. Tyszkiewicz [bezprawne stanowisko „kierownika” Ambasady RP w Tokio i później – już formalnie – charge d’affaires a.i. RP w Japonii od dnia 1 sierpnia 2019 roku], ale i/lub innych korzyści możliwych do uzyskania od A. Papierza jako Dyr. Generalnego MSZ i faktycznego „kierownika” MSZ.

Celem zaś A. Papierza było z jednej strony – usunięcie mnie ze stanowiska ambasadora RP w Japonii i w ogóle ze Służby Zagranicznej RP oraz całkowite skompromitowanie mojej osoby i podważenie raz na zawsze sensu tego rodzaju reform MSZ jak z lat 2015-2017 (i motywacją tutaj była chęć osobistej zemsty na mnie oraz realizacja szeroko rozumianego interesu „zamkniętego układu” w MSZ); z drugiej zaś strony – celem A. Papierza było pokazanie wszystkim w MSZ, że to on sprawuje rzeczywiste kierownictwo w MSZ i to od niego wszystko zależy w tej instytucji (i nawet może on skutecznie pomówić urzędującego ambasadora i w końcu doprowadzić do jego odwołanie – a właściwie natychmiastowego „wyrzucenia” ze stanowiska i ze Służby Zagranicznej [o konieczności wyjazdu z Japonii wraz z rodziną i konieczności zorganizowania przeprowadzki – nie wspominając o „zamknięciu” różnych spraw w Tokio z racji pełnionej funkcji [chociażby odbycie pożegnalnych spotkań z przedstawicielami władz Japonii] – dowiedziałem się zaledwie pięć tygodni (!) przed datą wyznaczoną na zakończenie misji w tak odległym kraju od Polski]; ten tak krótki termin na opuszczenie kraju urzędowania – w zamyśle A. Papierza i innych osób z MSZ – miał również na celu osiągnięcie dwóch celów: 1) skompromitowanie mnie wobec władz japońskich oraz Korpusu Dyplomatycznego w Tokio [kosztem wizerunku RP!] poprzez zmuszenie mnie do wyjazdu z Japonii bez odbycia spotkań pożegnalnych wymaganych przez dobre obyczaje dyplomatyczne, oraz 2) zwolnienie miejsca na stanowisku ambasadora w Japonii dla p. Milewskiego jeszcze przed wyborami parlamentarni w Polsce; drugi cel został osiągnięty przez A. Papierza i P. Milewskiego, pierwszy zaś nie – dzięki moim bardzo dobrym kontaktom w Tokio [choć musiałem jechać na te spotkania samochodem bez flagi RP]).

Poza ww. korzyściami osobistymi dla wskazanych funkcjonariuszy MSZ – prawdopodobnie były też (i być może dalej są) wymierne korzyści majątkowe. Wystarczy np. sprawdzić w MSZ w Warszawie kogo wyróżniał, kogo awansował i kogo finansowo nagradzał Dyr. Generalny MSZ A. Papierz (lub nawet Min. SZ J. Czaputowicz, który – czego sami urzędnicy MSZ nie ukrywali – we wszystkim słucha się A. Papierza [!]). Warto też sprawdzić podróże służbowe, klasy biletów lotniczych, ich koszt, wydatkowanie z kart służbowych oraz przedstawione do realizacji rachunki gotówkowe, jak i inne przywileje/korzyści dla tych osób, które były zlecane lub inicjowane przez A. Papierza. Oczywiście warto także sprawdzić nagrody, podróże, wydatki i inne przywileje oraz korzyści dla samego dyr. gen. MSZ A. Papierza.

***

Załączniki:

1) Odpowiedź do rzecznika dyscyplinarnego MSZ z dnia 5.06.2019 wraz z 22 załącznikamistron: 69.

2) Dokument zatytułowany „sprawozdanie z przeprowadzenia inspekcji w Ambasadzie RP w Tokio” z dnia 20.05.2019 wraz z odręcznymi notatkami/poleceniami dyr. gen. MSZ A. Papierza (stron: 4).

3) Claris do dyr. gen. MSZ A. Papierza z dnia 28.11.2018 (Amb. Tokio nr 366/2018) dot. braków kadrowych w Ambasadzie RP w Tokio, w tym m.in. o konieczności dyżurowania w portierni przez Wicedyrektor Instytutu Polskiego w Tokiostron: 2.

4) Pismo do Wicepremiera RP P. Glińskiego z dnia 21.05.2019 – stron: 4.

5) Claris dyr. Biura Spraw Osobowych MSZ A. Lomparta z dnia 17.07.2019 stwierdzający, że urzędujący ambasador RP w Japonii nie jest kierownikiem Ambasady RP w Tokio od dnia 1.07.2019 roku (!) i jedyną osobą uprawnioną do kierowania placówką jest R. Tyszkiewicz (!) – MSZ BSO nr 2990 (stron: 2)pismo to jest w sposób oczywisty sprzeczne z prawem (Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708]); jest ono przy tym sprzeczne z wcześniejszymi pismami dyr. gen. MSZ (z dnia 19.06.2019 oraz 27.06.2019 – poniżej).

6) Pismo dyr. gen. MSZ A. Papierza z dnia 19.06.2019 stwierdzające m.in. „po wykorzystaniu całości urlopu wypoczynkowego, zwalniam Pana z obowiązku świadczenia pracy (…)” – stron: 1.

7) Pismo dyr. gen. MSZ A. Papierza z dnia 27.06.2019 „wyznaczające R. Tyszkiewicza z dniem 1 sierpnia 2019 do pełnienia funkcji charge d’affaires a.i. RP w Japonii” (data rozpoczęcia pełnienia funkcji jest zgodna z prawdą – tj. koreluje z datą odwołania mnie z funkcji ambasadora przez Prezydenta RP (zob. Postanowienie Prezydenta RP z dnia 19.06.2019 [Monitor Polski 2019, poz. 708] oraz z notą dyplomatyczną Ambasady RP w Tokio – podpisaną przeze mnie w końcu lipca 2019 roku i wysłaną do MSZ Japonii w Tokio) – zaś samo „wyznaczenie” przez dyr. gen. MSZ jest kuriozalne z uwagi na treść Art. 19 Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 roku (Dz. U. z 1965 r., nr 37, poz. 232) – stron: 1.

8) Pismo dyr. gen. MSZ A. Papierza z dnia 27.06.2019 tytułujące – sprzecznie z faktami i prawem – R. Tyszkiewicza „charge d’affaires a.i. RP w Japonii” oraz zgodnie z prawem przyznające mu tzw. dodatek kierowniczy od dnia 1 sierpnia 2019 r.stron: 1.

9) Claris dyr. gen. MSZ A. Papierza do Ambasady RP w Tokio (MSZ BSO nr 2643 z dnia 27.06.2019), w którym zgodnie z prawdą stwierdza się, że R. Tyszkiewicz będzie pełnił funkcję charge d’affaires a.i. RP w Japonii od dnia 1 sierpnia 2019 i w którym dyr. gen. MSZ A. Papierz wbrew prawu oraz pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie dla Dyr. Generalnego MSZ, jak i wbrew oczywistym interesom RP – usiłuje zabronić urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii wzięcia udziału w uroczystościach pożegnania oraz powitania Następcy Tronu Japonii udającego się/powracającego z pierwszej oficjalnej podróży zagranicznej do Polski (dwa oddzielne wydarzenia)stron: 1.

10) Służbowa korespondencja wysłana przez kier. Wydziału Polityczno-Ekonomicznego Ambasady RP w Tokio R. Tyszkiewicza do pracowników Ambasady RP w Tokio oraz Instytutu Polskiego w Tokio w której podpisał się – wbrew faktom oraz wbrew prawu – jako „kierownik placówki” – czyli Ambasady RP w Tokio – i tak też nakazał się tytułować (!)stron: 1.

11) Clarisy Amb. Tokio (188, 203, 336/2019) oraz clarisy Protokołu Dyplomatycznego MSZ (686, 711/2019) dot. pierwszej oficjalnej zagranicznej wizyty nowego Następcy Tronu Japonii w Polsce (stron: 6).

12) Claris do Protokołu Dyplomatycznego MSZ (Amb. Tokio nr 326 z 14.06.2019) z ponowną prośbą o odpowiedź, co do przyjazdu do Polski ambasadora RP w Japonii w związku z pierwszą oficjalną zagraniczną podróżą nowego Następcy Tronu Japonii – stron: 1.

13) Claris od zastępcy dyr. Protokołu Dyplomatycznego MSZ (PD MSZ nr 681 z 14.06.2019) stwierdzający, że „w porozumieniu z Kancelarią Prezydenta RP udział ambasadora RP w Japonii podczas wizyty nowego Następcy Tronu Japonii do Polski nie jest planowany„; zaś wg informacji uzyskanych przeze mnie z Kancelarii Prezydenta RP – MSZ nie konsultowało tego z Kancelarią Prezydenta RP (stron: 1).

14) Pismo dyr. gen. MSZ A. Papierza z dnia 24.09.2019 zatytułowane „przedsądowe wezwanie do zapłaty” żądające zapłaty „roszczenia” wynikającego z załączonego dokumentu zatytułowanego „nota obciążeniowa…” wystawionego bez podstawy prawnej i z naruszeniem przepisów – tj. brak podstawy prawnej powstania roszczenia, wystawienie dokumentu z przekroczeniem uprawnień, itd. – stron: 2.

15) Claris Biura Finansów MSZ (MSZ BF nr 7120.393.2019) powołujący się na „polecenie Dyr. Gen. MSZ i obciążenie kierownika placówki kosztami (…)  oraz moja odpowiedź (claris Amb. Tokio nr 287 z 24.05.2019) – stron: 2.

16) Claris do Biura Finansów MSZ (Amb. Tokio nr 317 z 10.06.2019) wskazujący na brak podstawy prawnej żądania wystawiania tzw. not obciążeniowych oraz wskazujący na szereg nieprawidłowości po stronie MSZ (m.in. nielegalna „kontrola” w Ambasadzie RP w Tokio, kwestia klasy i koszt biletów lotniczych dla urzędników MSZ – oraz przypomnienie funkcjonariuszom MSZ – że każdy urzędnik ma obowiązek odmowy wykonania polecenia sprzecznego z prawem) – stron: 2.

17) Claris do dyr. BSO MSZ (Amb. Tokio nr 332 z 18.06.2019) żądający podania „podstawy prawnej zmiany wysokości przyznanych nagród oraz nie wypłacenia ich pozostałym pracownikom” (stron: 2)  – pozostał bez odpowiedzi.

18) Claris Amb. Tokio nr 325 z 13.06.2019 zawierający odpowiedź na claris BSO MSZ dot. „propozycji zmiany strukturalnej Ambasady RP w Tokio” (stron: 2)pozostał bez odpowiedzi.

19) Claris z Biura Infrastruktury MSZ (MSZ BI nr 1254 z 12.07.2019) odmawiający podjęcia jednoznacznej decyzji w kwestii dalszego kontynuowania najmu rezydencji ambasadora RP w Tokio oraz claris do dyr. Biura Infrastruktury MSZ (Amb. Tokio nr 398 z 16.07.2019) z moim żądaniem pilnej i jednoznacznej odpowiedzi co do kontynuowania najmu ww. rezydencji z uwagi na bardzo wysokie koszty najmu wobec faktu unikania podjęcia jednoznacznej decyzji przez MSZ (to po tym clarisie cytując R. Tyszkiewicza „generalny wpadł we wściekłość i wykastrował ambasadora” [w oryginale bardzo wulgarnie] – czyli w sposób sprzeczny z prawem i nie mając do tego uprawnień dyr. gen. MSZ A. Papierz nakazał informatykom MSZ w Warszawie zablokowanie urzędującemu ambasadorowi RP w Japonii konta w domenie MSZ oraz dostępu do komputera służbowego; następnie dyr. gen. MSZ A. Papierz nakazał dyr. BSO MSZ A. Lompartowi wysłanie clarisu w którym stwierdzono, że „urzędujący ambasador RP w Japonii nie jest kierownikiem Ambasady RP w Tokio”)stron: 2.

20) Claris (Amb. Tokio nr 352 z 28.06.2019) do Ministra Spraw Zagranicznych RP w którym proszę o podjęcie decyzji przez Ministra J. Czaputowicza w sprawie wystąpienia o agrement dla P. Milewskiego w terminie żądanym przez podległych mu urzędników wraz z moim wyjaśnieniem dlaczego żądanie MSZ będzie kompromitowało RP (wraz z poprzednimi clarisami MSZ oraz moim – PD MSZ nr 720/25.06.2019, Amb. Tokio nr 345/26.06.2019, PD MSZ nr 730/27.06.2019) – stron: 4.

21) Claris wysłany osobiście przez Wiceministra SZ RP M. Langa (DAP nr 269 z 28.06.2019) żądający „pilnej realizacji otrzymanych dyspozycji i wystąpienie o agrement dla P. Milewskiego do 5.07.2019” – stron: 1.

Pełniący funkcję Ministra Spraw Zagranicznych RP – J. Czaputowicz nie odpowiedział na ww. pismo, nigdy też nie odpowiedział mi na jakiekolwiek inne pismo (!) Więcej: Minister Spraw Zagranicznych J. Czaputowicz nigdy ze mną – jako ambasadorem RP w Japonii – nawet nie rozmawiał (!); nawet podczas pierwszej od 12 lat oficjalnej wizyty Ministra Spraw Zagranicznych Japonii w Polsce! (Warszawa, lipiec 2018).

eurokurier

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
miejsce-na-reklame.

Wyraź swoją opinię ! TO WAŻNE !!

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

%d bloggers like this: