M-forum A.V Live.



Amerykańska Polonia odpowiada na list 88 senatorów – tłumaczenie PL

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
The following two tabs change content below.


Witam, nazywam się Gabriela Nowak, pracuję jako asystentka  zarządzania i obsługi Klienta w Kancelarii Prawnej,  niedawno w kwietniu 2019 r zostałam Przewodnicząca Komisji Skrutacyjnej w Radzie Miasta - gdzie czynnie reprezentuję interesy mieszkańców, którzy mi zaufali i mnie wybrali ! STOP CENZURZE   UWAŻASZ, ŻE CENZURA - ŁAMIE TWOJE PRAWA RP ?  WESPRZYJ MNIE - W TYM CO ROBIĘ - ♛  z dopiskiem - DAROWIZNA  ! Nest Bank Polska 75187010452078115029220001  Nest Bank zagranica IBAN PL75187010452078115029220001  Kod SWIFT Nest Bank: NESBPLPW   Dziękuję, $$$ Pozdrawiam i zapraszam do komentowania !   ♡♡♡ ZOBACZ TAKŻE POMAGAM ♡♡♡

Załączamy propozycję listu, który ma być naszą wspólną, polonijną odpowiedzią na list 88 amerykańskich senatorów z dnia 5 sierpnia 2019 do Sekretarza Stanu, Michaela Pompeo.


August 15, 2019

Honorable United States Senators:

Tammy Baldwin, John Barrasso, Michael F. Bennet, Marsha Blackburn, Richard Blumenthal, Cory A. Booker, John Boozman, Mike Braun, Sherrod Brown, Richard Burr, Maria Cantwell, Shelley Moore Capito, Benjamin L. Cardin, Thomas R. Carper, Robert P. Casey Jr., Susan M. Collins, Christopher A. Coons, John Cornyn, Catherine Cortez Masto, Tom Cotton, Kevin Cramer, Ted Cruz, Steve Daines, Tammy Duckworth, Richard J. Durbin, Joni Ernst, Dianne Feinstein, Cory Gardner, Kirsten E. Gillibrand, Lindsey Graham, Chuck Grassley, Kamala D. Harris, Margaret Wood Hassan, Josh Hawley, Martin Heinrich, Mazie K. Hirono, John Hoeven, James M. Inhofe, Johnny Isakson, Doug Jones, Tom Kaine, John Kennedy, Angus S. King Jr., Amy Klobuchar, James Lankford, Patrick J. Leahy, Mike Lee, Joe Manchin III, Edward J. Markey, Martha McSally, Robert Menendez, Jeff Merkley, Jerry Moran, Lisa Murkowski, Christopher Murphy, Patty Murray, Rand Paul, David Perdue, Gary C. Peters, Rob Portman, Jack Reed, James E. Risch, Pat Roberts, Mitt Romney, Jacky Rosen, Mike Rounds, Marco Rubio, Bernard Sanders, Ben Sasse, Brian Schatz, Charles E. Schumer, Rick Scott, Tim Scott, Jeanne Shaheen, Kyrsten Sinema, Tina Smith, Debbie Stabenow, Jon Tester, John Thune, Thom Tillis, Tom Udall, Chris Van Hollen, Mark R. Warner, Elizabeth Warren, Sheldon Whitehouse, Ron Wyden, Todd Young.

Re: Your August 5, 2019 letter to Secretary of State Michael R. Pompeo

Dear Senators,

We, Americans of Polish descent, are writing to you about the August 5, 2019 letter to Secretary of State Michael R. Pompeo, signed by 88 Senators, regarding the restitution of property in Poland confiscated during and after World War II.

We appreciate your recognition of a long and strong relationship between the United States and Poland, expressed in your letter. However, we strongly object to numerous inaccuracies in the letter, which are not in the spirit of this relationship.

In your letter you applaud Secretary Pompeo for calling on Poland to pass a comprehensive property restitution law. What you and Secretary Pompeo do not take into consideration is Poland’s extremely tragic history making enactment of such a law very difficult. No other nation experienced what Poland did in World War II and its aftermath. About half of pre-war Poland remains. Poland gained German territory in the west, but Stalin took (with the acquiescence of the United States) a much larger piece of Poland in the east. Overall, this significant shift in Poland’s territory entailed not only death and suffering but also massive property loss by various ethnic and religious groups of Poland’s citizenry. What complicates the situation further is the fact that Poland suffered extreme physical devastation, with Warsaw, the capital, being razed and turned into a pile of rubble. Worse yet, Poland has never been compensated for the extreme physical devastation it sustained, not to mention the enormous human toll.

Despite not having a comprehensive property restitution law, Poland does have laws enabling restitution of properties to their rightful owners. Many such owners, members of various ethnic groups, or their heirs, have been filing claims in Polish courts. Their properties have been returned to them, or they have been compensated for lost properties. That the process of pursuing the return of nationalized assets is lengthy and grueling should be understandable when the above circumstances and instances of documented fraud are factored in.

It needs to be noted that Poland returned “communal properties” to various ethnic and religious groups. After the enactment of legislation in 1997, over 2500 commercial properties were granted to the newly established Jewish religious and community organizations. Also, many material claims were settled by post-war treaties and indemnification agreements between Poland and numerous other countries. In accordance with the 1960 indemnification agreement between Poland and the U.S., Poland compensated American citizens who lost their properties due to nationalization by the communist government.

Your letter clearly advocates on behalf of one particular ethnic group for the restitution of properties in Poland confiscated or nationalized by Communists. While you include “others” in the beginning of your letter, the rest of your letter clearly advocates exclusively for the Jewish victims. What you are neglecting to consider is that Polish Communists confiscated or nationalized assets belonging to Polish citizens, as well as foreign nationals, without any consideration of their ethnic or religious background. Today, all of the victims pursuing the return of lost assets are treated equally by Poland’s court system. Besides, being so clearly biased in favor of one group of victims, you are overlooking the immense suffering of non-Jewish citizens of Poland. We need to emphasize here that almost 3 million of non-Jewish Poles perished during the war (according to the Polish Institute of National Remembrance), and not 1.9 million, as claimed in your letter.

In your letter, you express your support of the JUST Act, a very controversial law. The Act creates a unique category of only Jewish victims and leaves out millions of other victims, especially Poles, who were also subjected to German genocide during World War II, making the law discriminatory and, therefore, possibly unconstitutional. Another controversial aspect of the JUST Act is its failure to draw the necessary distinction between legitimate claims linked to the rightful ownership of assets and the extralegal ones, where there are no rightful owners, so the properties are heirless. We need to remind you that in accordance with the existing law and the legal tradition in Poland, and in the U.S. as well as in other western democracies, assets left without heirs escheat to the state. Therefore, assets left without heirs within the post-war territory of Poland, irrespective of the pre-war ethnicity or nationality of their owners, became the property of the Polish State.

The Honorable Senators seem to be unaware of the fact that the “heirless” property claims of Jewish victims of Nazi Germany have already been satisfied by Germany under, among others, the Luxembourg Agreement of 1952 signed by Germany, Israel and the Conference on Jewish Material Claims against Germany (comprised of 23 Jewish organizations), by which Germany assumed full responsibility for the genocide committed against the Jews of Europe and their material losses. Accordingly, between 1953 and 1965, Germany paid out billions of dollars, including 450 million DM to specifically satisfy any and all claims related to real estate and other assets left heirless in all countries and territories occupied by Germany during the war, Poland’s territory included.

The JUST Act names Jewish American property restitution organizations as beneficiaries of the heirless asset claims. Those organizations are not, and have never been, legal heirs to the citizens of the Second Polish Republic or successors to any other legal entities operating in pre-war Poland. They have been using various nefarious methods and tactics and sometimes resorting to fraud to undeservedly enrich themselves, and should, therefore, be viewed with utmost suspicion.

In your letter, you refer to the 2009 Terezin Declaration on Holocaust Era Assets. You need to be reminded that the Terezin Declaration is a non-binding declaration. Moreover, contrary to your assertion in the letter, the declaration has never been endorsed by Poland. Therefore, the JUST Act, which heavily relies on the declaration for its validity, does not give the U.S. government any legal mandate for enforcement.

We hope that You, Honorable Senators, find this letter informative and helpful, and we hope to see more objectivity and less anti-Polish bias on your part, in the future, in order to maintain the friendly relationship between Poland and the United States.


Urszula Oleksyn, CEO, Polonia Institute, California
Edward W. Jeśman, President, Polish American Congress of Southern California
Jacek Marczynski, Interim President, Polish American Strategic Initiative, Delaware
Andrzej Prokopczuk, President, Polish American Congress of Northern California
Stanislaw Sliwowski, President, Coalition of Polish Americans, New York


Bardzo prosimy tych z Państwa, którzy przewodzą rozmaitym amerykańskim organizacjom polonijnym o kontakt i o umożliwienie nam dopisania Państwa do listy sygnatariuszy naszej zbiorowej odpowiedzi. Proces zbierania podpisów zakończy sie w poniedzialek, 19 sierpnia 2019 o godzinie 9:00 rano PST. Prosimy Państwa o jak najszybsze emailowe potwierdzenie chęci podpisania sie pod tym listem.

Pozdrawiamy serdecznie,
Urszula Oleksyn, CEO
Polonia Institute,

Edward Wojciech Jesman, Prezes
Kongres Polonii Amerykanskiej Południowej Kalifornii

15 sierpnia 2019 r.

Honorowymi senatorowie Stanów Zjednoczonych:                                                                                     ***



Tammy Baldwin, John Barrasso, Michael F. Bennet, Marsha Blackburn, Richard Blumenthal, Cory A. Booker, John Boozman, Mike Braun, Sherrod Brown, Richard Burr, Maria Cantwell, Shelley Moore Capito, Benjamin L. Cardin, Thomas R. Carper, Robert P. Casey Jr., Susan M. Collins, Christopher A. Coons, John Cornyn, Catherine Cortez Masto, Tom Cotton, Kevin Cramer, Ted Cruz, Steve Daines, Tammy Duckworth, Richard J. Durbin, Joni Ernst, Dianne Feinstein, Cory Gardner, Kirsten E. Gillibrand, Lindsey Graham, Chuck Grassley, Kamala D. Harris, Margaret Wood Hassan, Josh Hawley, Martin Heinrich, Mazie K. Hirono, John Hoeven, James M. Inhofe, Johnny Isakson, Doug Jones, Tom Kaine, John Kennedy, Angus S. King Jr., Amy Klobuchar, James Lankford, Patrick J. Leahy, Mike Lee, Joe Manchin III, Edward J. Markey, Martha McSally, Robert Menendez, Jeff Merkley, Jerry Moran, Lisa Murkowski, Christopher Murphy, Patty Murray, Rand Paul, David Perdue, Gary C. Peters, Rob Portman, Jack Reed, James E. Risch, Pat Roberts, Mitt Romney, Jacky Rosen, Mike Rounds, Marco Rubio, Bernard Sanders, Ben Sasse, Brian Schatz, Charles E. Schumer, Rick Scott, Tim Scott, Jeanne Shaheen, Kyrsten Sinema, Tina Smith, Debbie Stabenow, Jon Tester, John Thune, Thom Tillis, Tom Udall, Chris Van Hollen, Mark R. Warner, Elizabeth Warren, Sheldon Whitehouse, Ron Wyden, Todd Young.

List z dnia 5 sierpnia 2019 r. do sekretarza stanu Michaela R. Pompeo.

My, Amerykanie polskiego pochodzenia, piszemy do Was o podpisanym przez 88 senatorów liście do sekretarza stanu Michaela R. Pompeo z dnia 5 sierpnia 2019 r. w sprawie zwrotu mienia skonfiskowanego w Polsce w czasie II wojny światowej i po jej zakończeniu.

Doceniamy Pańskie uznanie dla długich i silnych relacji między Stanami Zjednoczonymi i Polską, wyrażone w Pańskim liście. Zdecydowanie sprzeciwiamy się jednak licznym nieścisłościom w liście, które nie są zgodne z duchem tego związku.

W swoim liście pochwalacie Państwo sekretarza Pompeo za wezwanie Polski do uchwalenia kompleksowej ustawy o zwrocie mienia. To, czego Pan i Sekretarz Pompeo nie biorą pod uwagę, to niezwykle tragiczna historia Polski, która bardzo utrudnia uchwalenie takiej ustawy. Żaden inny naród nie doświadczył tego, co Polska zrobiła w czasie II wojny światowej i po jej zakończeniu. Pozostaje około połowy przedwojennej Polski. Polska zdobyła terytorium Niemiec na zachodzie, ale Stalin za przyzwoleniem Stanów Zjednoczonych przejął na wschodzie znacznie większy kawałek Polski. Ogólnie rzecz biorąc, ta znacząca zmiana na terytorium Polski wiązała się nie tylko ze śmiercią i cierpieniem, ale także z masową utratą mienia przez różne grupy etniczne i religijne obywateli Polski. Sytuację komplikuje dodatkowo fakt, że Polska ucierpiała na skutek ekstremalnych zniszczeń fizycznych, a Warszawa, stolica, została zburzona i zamieniona w stos gruzu. Co gorsza, Polska nigdy nie otrzymała rekompensaty za ekstremalne zniszczenia fizyczne, nie wspominając już o ogromnej liczbie ofiar śmiertelnych.

Pomimo braku kompleksowej ustawy o zwrocie mienia, Polska posiada przepisy umożliwiające zwrot mienia prawowitym właścicielom. Wielu takich właścicieli, członków różnych grup etnicznych lub ich spadkobierców wnosi roszczenia do polskich sądów. Ich majątek został im zwrócony lub otrzymał odszkodowanie za utracone mienie. Że proces dochodzenia zwrotu znacjonalizowanego mienia jest długotrwały i wyczerpujący powinien być zrozumiały, gdy uwzględni się powyższe okoliczności i przypadki udokumentowanych oszustw.

Należy zauważyć, że Polska zwróciła „mienie komunalne” różnym grupom etnicznym i religijnym. Po uchwaleniu ustawy w 1997 r. ponad 2500 nieruchomości komercyjnych zostało przekazanych nowo utworzonym organizacjom religijnym i gminnym Żydów. Również wiele roszczeń materialnych zostało uregulowanych na mocy traktatów powojennych i umów odszkodowawczych pomiędzy Polską a wieloma innymi krajami. Zgodnie z umową odszkodowawczą z 1960 r. między Polską a USA, Polska zrekompensowała obywatelom amerykańskim, którzy utracili majątek w wyniku nacjonalizacji przez rząd komunistyczny.

Pański list wyraźnie opowiada się w imieniu jednej konkretnej grupy etnicznej za zwrotem mienia skonfiskowanego lub znacjonalizowanego przez komunistów w Polsce. Podczas gdy na początku listu zamieszczasz „inne”, reszta listu wyraźnie opowiada się wyłącznie za żydowskimi ofiarami. Pomijasz fakt, że polscy komuniści skonfiskowali lub upaństwowili majątek należący do obywateli polskich, a także cudzoziemców, bez względu na ich pochodzenie etniczne lub religijne. Dziś wszystkie ofiary dążące do zwrotu utraconego mienia są traktowane jednakowo przez polski system sądowy. Poza tym, będąc tak wyraźnie uprzedzonym na rzecz jednej grupy ofiar, pomijasz ogromne cierpienia nieżydowskich obywateli Polski. Należy tu podkreślić, że w czasie wojny zginęło prawie 3 miliony nieżydowskich Polaków (według Polskiego Instytutu Pamięci Narodowej), a nie 1,9 miliona, jak twierdzi Pan w swoim liście.

W swoim liście wyraża Pan swoje poparcie dla ustawy o sprawiedliwości, bardzo kontrowersyjnej ustawy. Ustawa tworzy unikalną kategorię wyłącznie żydowskich ofiar i pomija miliony innych ofiar, zwłaszcza Polaków, którzy również zostali poddani niemieckiemu ludobójstwu w czasie II wojny światowej, czyniąc prawo dyskryminującym, a zatem być może niekonstytucyjnym. Innym kontrowersyjnym aspektem ustawy JUST jest brak niezbędnego rozróżnienia między uzasadnionymi roszczeniami związanymi z prawowitym posiadaniem aktywów a roszczeniami pozaprawnymi, w przypadku których nie ma prawowitych właścicieli, a więc nieruchomości są bezdziedziczone. Należy przypomnieć, że zgodnie z obowiązującym prawem i tradycją prawną w Polsce i w USA, a także w innych demokracjach zachodnich, majątek pozostawiony bez spadkobierców trafia do państwa. W związku z tym majątek pozostawiony bez spadkobierców na powojennym terytorium Polski, niezależnie od przedwojennej narodowości czy narodowości ich właścicieli, stał się własnością Państwa Polskiego.

Honorowi senatorowie zdają się nie zdawać sobie sprawy, że „dziedziczne” roszczenia majątkowe żydowskich ofiar nazistowskich Niemiec zostały już zaspokojone przez Niemcy na mocy porozumienia luksemburskiego z 1952 r. podpisanego przez Niemcy, Izrael oraz Konferencji w sprawie żydowskich roszczeń materialnych przeciwko Niemcom (składającej się z 23 organizacji żydowskich), na mocy którego Niemcy przyjęły pełną odpowiedzialność za ludobójstwo popełnione na Żydach w Europie i ich straty materialne. W związku z tym, w latach 1953-1965, Niemcy wypłaciły miliardy dolarów, w tym 450 milionów DM, aby zaspokoić wszelkie roszczenia związane z nieruchomościami i innymi aktywami pozostawionymi bez spadkobierców we wszystkich krajach i terytoriach okupowanych przez Niemcy w czasie wojny, w tym na terytorium Polski.

Ustawa JUST Act wymienia żydowsko-amerykańskie organizacje restytucji mienia jako beneficjentów bezdziedziczonych roszczeń majątkowych. Organizacje te nie są i nigdy nie były prawnymi spadkobiercami obywateli Drugiej Rzeczypospolitej Polskiej ani następcami jakichkolwiek innych osób prawnych działających w przedwojennej Polsce. Stosowali oni różne nikczemne metody i taktykę, a czasami uciekali się do oszustw, aby się niezasłużenie wzbogacić i dlatego powinni być postrzegani z najwyższą podejrzliwością.

W swoim liście odwołujesz się do Deklaracji Terezina z 2009 r. w sprawie aktywów z czasów Holokaustu. Należy przypomnieć, że Deklaracja z Terezina jest deklaracją niewiążącą. Co więcej, wbrew twierdzeniom zawartym w liście, deklaracja ta nigdy nie została poparta przez Polskę. Dlatego też ustawa o sprawiedliwości, która w dużej mierze opiera się na deklaracji w zakresie jej ważności, nie daje rządowi USA żadnego mandatu prawnego do egzekwowania prawa.

Mamy nadzieję, że Wy, Szanowni Senatorowie, uznacie ten list za pouczający i pomocny i mamy nadzieję, że w przyszłości zobaczycie więcej obiektywizmu i mniej antypolskiego uprzedzenia z waszej strony, w celu utrzymania przyjaznych stosunków między Polską a Stanami Zjednoczonymi.

Z poważaniem,

Urszula Oleksyn, Dyrektor Generalny, Instytut Polonii, Kalifornia
Edward W. Jeśman, Prezydent, Kongres Polonii Amerykańskiej w Kalifornii Południowej
Jacek Marczyński, prezydent tymczasowy, Polsko-Amerykańska Inicjatywa Strategiczna, Delaware
Andrzej Prokopczuk, Prezydent, Kongres Polonii Amerykańskiej w Północnej Kalifornii
Stanisław Śliwowski, Prezydent, Koalicja Amerykanów Polskich, Nowy Jork











Wielce Szanowni członkowie Senatu Stanów Zjednoczonych

Jako amerykańscy wyborcy pochodzenia polskiego, piszemy do was, aby wyrazić poważne zaniepokojenie waszym listem otwartym z dnia 26 marca 2018 r., skierowanym do premiera Polski Mateusza Morawieckiego.

Chcemy wpierw podziękować wam za życzenia dla narodu polskiego z okazji stulecia odzykania przez Polskę niepodległości. W następstwie I wojny światowej i w wyniku wsparcia udzielonego przez prezydenta Stanów Zjednoczonych Woodrowa Wilsona, Polska została w 1918 r. przywrócona na mapę Europy. Jesteśmy wdzięczni za wasze nieustające zaangażowanie na rzecz rozwoju wzajemnie korzystnej współpracy polsko-amerykańskiej.

Jako wasi wyborcy, jesteśmy niemniej zasmuceni i w najwyższym stopniu zaniepokojeni faktem, że wasz list do premiera Polski jest wyrazem wsparcia działań na rzecz tylko żydowskich ofiar Holokaustu, pomija natomiast miliony ofiar etnicznych Polaków. Przypominamy wam, że  miliony majątków i dóbr w podzielonej, i okupowanej przez Niemców i Sowietów Polsce zostały przez nich skonfiskowane, a następnie rozgrabione, zdemontowane lub zniszczone, a w końcu zostały znacjonalizowane przez powojenne komunistyczne władze Polski. Mamy poczucie, że wasz list nie tylko upraszcza bardzo złożony temat tzw. zwrotu własności, lecz także wydaje się zaskakująco i niezrozumiale mieszać temat majątków znacjonalizowanych z pozaprawną kwestią tzw. „zwrotu mienia bezspadkowego”, koncepcji wewnętrznie sprzecznej, gdyż termin „mienie bezspadkowe” odnosi się do mienia obywateli polskich, które w legalny sposób przeszło na własność państwa polskiego. Organizacje wysuwające takie pozaprawne żądania o przejęcie mienia bezspadkowego, nie mają do tego w żadnym wypadku tytułu prawnego.

Roszczenia o zwrot mienia znacjonalizowanego są przedmiotem dużej ustawy reprywatyzacyjnej proponowanej przez polskie Ministerstwo Sprawiedliwości, zatem „zwrot mienia bezspadkowego” nie powinien być w żadnym wypadku przedmiotem waszego zainteresowania, jako że koncepcja ta nie ma podstaw prawnych i moralnych. Jest czymś niewyobrażalnym występowanie z żądaniami odebrania legalnie nabytych po wojnie majątków od ich obecnych prawowitych właścicieli. Chcemy podkreślić, że roszczenia o zwrot mienia żydowskiego były rozpatrywane i uregulowane  w ramach wielu powojennych programów odszkodowawaczych, w szczególności poprzez Umowę Luksemburską pomiędzy Izraelem i Niemcami. Na mocy tej umowy, państwo Izrael, żydowskie organizacje roszczeniowe i osoby indywidualne uzyskały od Niemiec odszkodowania wielkości 100 miliardów dolarów US, według wartości z 2018 r. Odszkodowania te pokrywały wszystkie ludzkie i materialne straty Żydów europejskich poniesione w wyniku niemieckiej polityki ludobójstwa i destrukcji mienia żydowskiego. Podkreślamy, że zgodnie z prawem międzynarodowym, Rzeczpospolita Polska nie jest stroną jakichkolwiek porozumień i traktatów, które wymagałyby od Polski wprowadzenia zmian do jej prawa spadkowego, skutkujących zobowiązaniem do faworyzowania jakichś specjalnych grup etnicznych.

Stuart E. Eizenstat, amerykański dyplomata i główny negocjator na Konferencji ds. Roszczeń, wypowiedział się w ten sposób o postkomunistycznej Europie Wschodniej: „Odczuwam dojmującą gorycz, że jej obywatele – także ofiary Hitlera – nigdy nie otrzymały odszkodowań od Niemiec, porównywalnych do miliardów wypłaconych żydowskim ofiarom Holokaustu.”(1) Czytając wasz list, dzisiaj odczuwamy taką samą gorycz.

Jako Amerykanie polskiego pochodzenia, stanowczo sprzeciwiamy się waszemu listowi również

z następujących powodów.


List 59 senatorów do polskiego premiera (dalej jako „List”) stwierdza, że „członkowie Senatu

Stanów Zjednoczonych z obu stron politycznego spektum występują zjednoczeni  o sprawiedliwość dla ofiar Holokaustu i ich potomków,” gdy w rzeczywistości List mówi tylko o sprawiedliwości dla żydowskich ofiar Holokaustu i ich potomków, kosztem polskich i licznych innych ofiar Holokaustu i ich potomków. W ten sposób List potwierdza i wspiera działania zmierzające do ograniczenia definicji Holokaustu tylko do ofiar żydowskich, tym samym lekceważy miliony polskich ofiar niemieckiego ludobójstwa i znieważa miliony Amerykanów pochodzenia polskiego. Zwracamy wam uwagę, że polskie ofiary II wojny światowej i Polacy ocaleni z Holokaustu oraz ich potomkowie, nigdy nie otrzymali jakichkolwiek rekompensat za przerażające straty. Nie otrzymali oni też zwrotu mienia lub rekompensat za jego utratę, w szczególności dotyczy to obszaru Polski Wschodniej, przyłączonego do Związku Sowieckiego.


List znacząco zaniża liczbę ofiar etnicznych Polaków w czasie Holokaustu, podając: „zginęło prawie 2 miliony nie-Żydów i 3 miliony Żydów polskich.” Stwierdzenie to stoi w sprzeczności z danymi Kalifornijskiego Modelu Nauczania o Prawach Człowieka i Ludobójstwie, który podaje liczbę 3 milionów ofiar etnicznych Polaków w II wojnie światowej.(2) List pomija też ustalenia polskiego Instytutu Pamięci Narodowej, który podaje liczbę 2,7 miliona ofiar, bez uwzględnienia milinów poskich ofiar ludobójstwa dokonanego przez Związek Sowiecki.(3) List wasz zawiera więc niedokładne dane i powtarza powszechne anty-polskie uprzedzenia występujące w badaniach i nauczaniu o Holokauście.


Chociaż List wzywa polskie władze do przyjęcia ustawodawstwa umożliwiającego restytucję mienia „w sprawiedliwy, wyczerpujący i niedyskryminujący sposób,” to w rzeczywistości jest wystąpieniem na rzecz uprzywilejowanego traktowania ofiar żydowskich, z pominięciem polskich ofiar niemieckich przesladowań.

a) W niezgodzie z obowiązującymi praktykami, List opowiada się za odszkodowaniami do pełnej wartości utraconego mienia. Na przykład, zapisy amerykańskiego Departamentu Stanu podają, że umowa na temat odszkodowań zawarta w 1960 roku między Stanami Zjednoczonymi i Polską, administrowanie której pozostawiono stronie amerykańskiej, przewidywała według słów amerykańskiego Specjalnego Wysłannika ds. Holokaustu, wypłaty pieniężne odpowiadające 30 procentom aktualnej wartości mienia. Umowa ta zapewniła rekompensaty dla obywateli amerykańskich, którzy w okresie najconalizacji byli prawowitymi właścicielami mienia na terenie Polski.(4)

b) List wzywa Polskę do zrekompensowania poszkodowanym Żydom infrastruktury przemysłowej zniszczonej przez Niemcy. Byłoby to parodią sprawiedliwości i fałszowaniem historii, gdyby Senat Stanów Zjednoczonych chciał zobowiązać i zmusić Polskę do odszkodowań za mienie zawłaszczone i zniszczone w wyniku zamierzonych i kryminalnych działań niemieckich i sowieckich okupantów Polski.

c) List wzywa do następnej rundy wypłat odszkodowań dla obywateli amerykańskich. Jest to bezpośrednie naruszenie Klauzuli Indemnizacji, zawartej we wspomnianej umowie z 1960 roku.(5)


List opiera swoje żądania na zapisach Deklaracji Terezińskiej, nie mającego mocy prawnej dokumentu, który jawnie dyskryminuje nie-żydowskie ofiary Holokaustu, w szczególności ocalałych z Holokaustu etnicznych Polaków.


Przedmiotem Deklaracji Terezińskiej jest zapewnienie godnego życia ofiarom żydowskim, określonym w niej jako „ofiary Holokaustu (Shoah)”, i ofiarom nie-żydowskich, określonym jako „inne ofiary nazistowskich prześladowań.” Jednak w przypadku zasadniczych roszczeń dotyczących odszkodowań za utracone nieruchomości, Deklaracja ogranicza te roszczenia tylko do żydowskich ofiar: rozdział zatytułowany „Nieruchomości” pomija „nie-żydowskie ofiary nazistowskich prześladowań.” Jej główny rozdział mówi tylko o ofiarach żydowskich, określonych jako „ofiary Holokaustu (Shoah)”, i z niezrozumiałych powodów stronniczo pomija miliony etnicznych Polaków, określonych jako „inne ofiary nazistowskich prześladowań.” Prawo polskich ofiar do odszkodowań za utracone nieruchomości zostało w niej zlekceważone. Jest więc oczywiste, że w sprawie powyższych odszkodowań, Deklaracja Terezińska sankcjonuje nieuzasadnioną i stronniczą dyskriminację ocalałych z Holokaustu Polaków i ofiar innych narodowości nazistowskich prześladowań oraz i potomków.


Traktując zamordowane przez Niemców miliony Polaków zaledwie jako „inne ofiary”, Deklaracja Terezińska pomniejsza cierpienia Polaków i dyskryminuje ich jako ofiary Holokaustu. Obywatelka amerykańska Bożenna Urbanowicz-Gilbride w następujący sposób mówi o tej zniewadze: „Dzisiaj jesteśmy zaledwie „innymi ofiarami.” Nie mamy twarzy, imion, jesteśmy nikim. Tak traktowani są ocalali z Holokaustu polscy katolicy. Czy w ten sposób my, istoty ludzkie, powinniśmy się nawzajem traktować?”(7)


Deklaracja Terezińska pomniejsza i zmierza do wymazania winy Niemców za zbrodnie popełnione w Polsce przez, między innymi, zastąpienie terminu „Niemcy” terminem „nazistowscy sprawcy”. Wasz List posługuje się historycznie i językowo błędnym terminem „naziści.” „Naziści” nie mają przynależności państwowej. Używając takiej terminologii, winę za Holokaust przenosi się z Niemców na jakichś nieokreślonych „nazistowskich sprawców.” Amerykanie polskiego pochodzenia uważają taką manipulację językową za zamierzoną i niemoralną próbę ukrycia wyłącznej odpowiedzialności Niemiec za ludobójstwo dokonane na terytorium okupowanej Polski. Użycie terminu „nazistowscy sprawcy”jest oczywistą próbą przerzucenia winy za niemieckie ludobójstwo na jego ofiary – ocalałych z Holokaustu Polaków, których wasz List arbitralnie wyklucza z proponowanego planu odszkodowań za utracone nieruchomości. Sądzimy, ze takie manipulacje językowe są wyraźną formą negacji Holokaustu w rozumieniu paragrafu 5 definicji Negacji Holokaustu, przyjętej przez Międzynarody Sojusz na Rzecz Upamiętnienia Holokaustu.(8) Celem tych manipulacji jest zamazanie winy nazistowskich Niemiec za stworzenie i prowadzenie obozów koncentracyjnych i obozów śmierci, i obarczenie winą za nie innych narodów. Narodowość rzeczywistych sprawców Holokaustu – Niemców – nie może być skrywana za zasłoną politycznie motywowanych przekręceń językowych. To ten błędny język właśnie powoduje używanie przez media na całym świecie  historycznie fałszywego i obraźliwego określenia „polskie obozy śmierci.” Ta językowa relatywizacja oraz żądania przywrócenia historycznej sprawiedliwości spowodowały przyjęcie przez polski parlament nowelizacji ustawy o IPN w styczniu 2018 roku. Ustawa ta wywołała błędne i nieuzasadnione reakcje amerykańskich polityków, w tym członków Kongresu Stanów Zjednoczonych, oraz amerykańskich mediów.


W liście do Kongresu Stanów Zjednoczonych z dnia 12 marca 2018 roku(7), Bożenna Urbanowicz-Gilbride, ocalała z Holokaustu polska katoliczka, dokumentuje na swoim przykładzie jak wygląda powszechne i mające miejsce od wielu lat tłumienie w Stanach Zjednoczonych wiedzy o cierpieniach Polaków w czasie II wojny światowej. Za mówienie o cierpieniu Polaków pod niemiecką okupacją była ona, i jest nadal, systematycznie dyskryminowana, oskarżana o antysemityzm, gnębiona, znieważana, a nawet atakowana fizycznie.


Wzywamy Kongres Stanów Zjednoczonych do zaprzestania wspierania nieobiektywnych antypolskich badań naukowych i antypolskiej edukacji o Holokauście. Wzywamy Kongres do  wsparcia  utworzenia Działu Polskiego w Muzeum Holokaustu w Waszyngtonie, DC, którym powinni kierować Amerykanie polskiego pochodzenia, mający kompetencje do przedstawienia historii Holokaustu z perspektywy milionów polskich ofiar. Tłumienie głosu polskich ofiar i podtrzymywanie niemalże monopolu żydowskiej perspektywy w studiach i nauczaniu o Holokauście prowadzi do wypaczenia historii II wojny światowej i Zagłady, i skutkuje nienawiścią do Amerykanów polskiego pochodzenia i zaciekłym antypolonizmem.


Następujące stwierdzenie z waszego Listu: „Jesteśmy głęboko zaniepokojeni proponowaną polską ustawą reprywatyzacyjną, która w jej obecnym kształcie dyskriminuje właściwie wszystkich ocalałych Amerykanów i ich spadkobierców na podstawie założenia, że nie są oni obecnie obywatelami polskimi i nie żyli w Polsce w czasie nacjonalizowania mienia”, stoi w sprzeczności z prawną zasadą zachowania obywatelstwa. Zasada ta stanowi, że dane państwo może zgłaszać roszczenia na rzecz osoby lub jej następcy prawnego tylko w przypadku, gdy osoba ta była obywatelem danego państwa zarówno w czasie wystąpienia szkody jak i w momencie zgłoszenia roszczenia.(9) Deklaracja Terezińska, dokument nie mający mocy prawnej i charakteryzujący się wysokim stopniem abstrakcji i uogólnień, nie może wypierać międzynarodowego prawa cywilnego.


List wasz stwierdza: „Na skutek nazistowskich działań zmierzających do eksterminacji Żydów na całym świecie, większość rodzin żydowskich w Europie została zgładzona, w tym 90 % Żydów polskich. Dlatego żyjący jeszcze Żydzi są często spadkobiercami niebezpośrednimi, takimi jak siostrzenice, bratankowie i kuzyni.” Takie stanowisko nie da się pogodzić z polskim Kodeksem Cywilnym, w szczególności z jego artykułami 932 – 936, które nie dopuszczają możliwości dziedziczenia osobom nie będącym członkami rodzin w linii prostej. Również, Polska nie może być pociągana do odpowiedzialności za ludobójczą politykę niemieckiej Trzeciej Rzeszy, która doprowadziła do zagłady większości europejskich Żydów. Właściwym adresem dla tych roszczeń pozostaje niezmiennie Berlin. Nigdy dość przypominania: to Polska i tylko Polska prosiła od 1942 roku Aliantów o powstrzymanie dokonywanej przez Niemcy eksterminacji Żydów. Bez rezultatu:  Alianci NIE ZROBILI NIC dla powstrzymania rzezi!(11)


List krytykuje „okres jednego roku na składanie podań” jako zbyt krótki. Wyjaśniamy, że w Polsce i innych państwach Unii Europejskiej istnieją prawne i administracyjne drogi wydawania przez sądy decyzji o odszkodowaniach w stosunku do tych osób i organizacji, które mają tytuł prawny do składania takich roszczeń. Potencjalny zagraniczny wnioskodawca będzie miał wystarczająco dużo czasu na przygotowanie wszystkich wymaganych dokumentów i złożenie ich w polskich sądach. Wasza krytyka jest nieuzasadniona: proponowana polska ustawa reprywatyzacyjna przyśpieszy, a nie spowolni procedurę składania i rozpatrywania podań.

I w końcu sprawa ostatnia, ale równie ważna: podkreślamy z naciskiem, że ustawa S. 447 („Sprawiedliwość dla ocalałych, którzy po dziś dzień nie otrzymali odszkodowań”) została przyjęta 12 grudnia 2017 r. przez Senat USA przez aklamację. Senat procedował ustawę bez wysłuchania głosu swoich amerykańskich wyborców polskiego pochodzenia w tej sprawie. Ustawa ta zawiera fundamentalnie pozaprawne antypolskie elementy i nie ma podstaw prawnych i moralnych. Jeśli zostanie wprowadzona w życie, zagrozi ona ekonomicznej i politycznej stabilności Polski, o ile nie wręcz jej istnieniu. Jesteśmy głęboko zaniepokojeni możliwym wpływem i długotrwałymi konsekwencjami, jakie ustawa Act S. 447 będzie miała na Polskę, jak i niezrozumiałym i nieakceptowalnym wykluczeniem opinii Polonii Amerykańskiej na temat tej ustawy.

Pozwolimy sobie zakończyć fragmentem mowy wygłoszonej 6 marca 2018 r. przez Reprezentantkę Marcy Kaptur, najdłużej w historii zasiadającą kobietę w Izbie Reprezentantów:

„Teraz jest czas na zasypywanie podziałów, powściąganie emocji i prowadzenie rozsądnego dialogu, a nie czas na kreowania antagonizmów i medialnych zadrażnień. Wyrażam uznanie dla Polsko-Izraelskiej Komisji Pojednania za rozważną działalność i jej ostatnie oświadczenie. Teraz jest czas na solidne badania archiwalne, tak aby pełna prawda o milionach pomordowanych została ujawniona i zachowana na wieczność. Teraz jest czas na sztukę dyplomacji i wzmocnienie militarne, a nie czas na prowokacyjne gesty, natury prawnej czy innej i osłabianie parasola chroniącego wolność. Niech mi będzie wolno przekazać Polsce najlepsze życzenia i błogosławieństwa z okazji rocznicy 100 lat odzyskania przez nią państwowości.”(12)

Z wyrazami szacunku,

Amerykańscy wyborcy polskiego pochodzenia


1/ Stuart E. Eizenstat, doktor prawa (absolwent Harvard Law School z 1967 r.), amerykański dyplomata, prawnik i główny negocjator Konferencji ds. Roszczeń. Cytat z jego pracy “Imperfect Justice: Looted Assets, Slave Labor, and Unfinished Business of World War II”, 2004 r.

2/ Kalifornijski Model Nauczania o Prawach Człowieka i Ludobójstwie, zaaprobowany przez Stanową Radę Edukacji; dostępny tutaj:

3/ IPN: Polska poniosła największe straty osobowe w II wojnie światowej,

4/ Ambasador Edward O’Donnell, Specjalny Przedstawiciel Stanów Zjednoczonych ds. Holokaustu, podczas swojej wizyty w Polsce w dniach 4-7 maja 2005.

5/ Porozumienie pomiędzy rządami Stanów Zjednoczonych i Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej w sprawie roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych, zawarte 16 lipca 1960 r.,

6/ Deklaracja Terezińska, 2009 r. patrz:

7/ Przesłanie polskiej katoliczki ocalałej z Holokaustu do Kongresu Stanów Zjednoczonych:

8/ 31 państw członkowskich Międzynarodowy Sojusz na Rzecz Upamiętnienia Holokaustu na posiedzeniu plenarnym Przymierza, które odbyło się w Toronto w dniu 10 października 2013 r., przyjęło „Roboczą Definicję Negacjonizmu Holokaustu i Zniekształcania Prawdy o Holokauście”.

9/ Oxford Public International Law, rozdział „Continuous Nationality”;


11/  Depesza zamieszczona w The New York Times w dniu 11 grudnia 1942 r.: “POLES  ASK  ALLIES  TO  HALT  SLAUGHTER; Report Germans Have Slain One-Third of 3,130,000 Jewish Population; END  OF  NATION  IS  FEARED; Note Charges Extermination of Entire Polish People Is Nazis’ Objective.”

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Wyraź swoją opinię ! TO WAŻNE !!

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

%d bloggers like this: