NA ŻYWO - 21.00 BRUTALNA PACYFIKACJA MARSZU NIEPODLEGŁOŚCI WE WROCŁAWIU - RELACJA PIOTRA RYBAKA -METERIAŁ BEZ CENZURY12 listopada 2019
1 godzina pozostała.

M-forum A.V Live.

Najnowsze informacje , Polska i świat artykuły przedruki filmy zdjęcia i dokumenty.Unikatowe informacje i materiały które na innych portalach są cenzurowane z przyczyn politycznej poprawności..Do dyspozycji czytelników i widzów chat obsługujący wszystkie formaty multimediów które można załączać w dyskusji.Ponadto możliwość zakładania indywidualnych imiennych kont z możliwością publikowania wszelkich materiałów i multimediów BEZ CENZURY

część 6 ZADUSZKI WSZYSTKICH ŚW.NAJSTARSZY OPOLSKI CMENTARZ

OCEŃ TEN WPIS !
DZIĘKUJĘ ZA OCENĘ

Śmierć, nieodłączny towarzysz żyjących – epidemie i przepisy sanitarne

Cmentarz Opole, ul. WrocławskaImpulsem do założenia nowego cmentarza w Opolu były nowe sanitarne rozporządzenia pruskie  z końca XVIII wieku. Powszechne pruskie prawo krajowe  (ALR) już w 1794 roku nakazywało: „w kościołach i rejonach zamieszkanych nie powinny być grzebane żadne zwłoki”. Tymczasem jeszcze w maju 1810 roku  lekarz powiatowy („Creis-Phisicus”) dr Moritz sprawozdawał, iż cmentarze w Opolu położone są w obrębie murów miejskich. Doktorowi Moritzowi, doktorowi Dziatzko, lekarzowi miejskiemu („Stadphisicus”) oraz radcy wojskowemu i podatkowemu Schülerowi z Prudnika zlecono więc znalezienie nowego miejsca przeznaczonego na pochówki. Jego wskazanie było bardzo trudne. Sprawa ciągnęła się ponad trzy lata, aż w końcu w grudniu 1813 roku w pruskich i rosyjskich lazaretach, gdzie leczono ofiary „wojny wyzwoleńczej” (napoleońskiej) wybuchła epidemia tyfusu i duru brzusznego. Aby zapobiec rozprzestrzenieniu się zarazy na miasto, zaistniała konieczność natychmiastowego wyznaczenia nowego miejsca pochówku. W ten sposób, dość nieoczekiwanie, zakończono dalsze poszukiwania najlepszej lokalizacji, decydując się na otwarcie „cmentarza przed brama odrzańską”.

Cmentarz Opole, ul. WrocławskaW przypadkach epidemii, zgodnie z pruskim prawem krajowym, pogrzeb w miejscu śmierci był obowiązkowy. W przepisach czytamy: „jeśli śmierć nastąpiła w wyniku choroby zakaźnej i przemieszczanie zwłok może przyczynić się do rozwoju epidemii, ciało, niezależnie od przypadku, musi zostać pochowane tam, gdzie się znajduje”. W tych przypadkach zakazywano także  „spotkań przy zwłokach w domu, w którym nastąpił zgon”. W 1835 roku rejencja opolska wydała kolejne przepisy dotyczące ofiar epidemii: „Ciała zmarłych na choroby zakaźne w mieszkaniach prywatnych, natychmiast po lekarskim orzeczeniu, że śmierć rzeczywiście nastąpiła, powinny zostać przeniesione  do specjalnego, możliwie odizolowanego pomieszczenia i do pogrzebu winny być poddawane zgodnej z instrukcją dezynfekcji. Pogrzeb odbywa się na ogólnie określonych zasadach chyba,  że lekarz potwierdzi konieczność jak najszybszego pochówku zwłok.“

Cmentarz Opole, ul. WrocławskaCmentarz Opole, ul. WrocławskaCzęsto nie przestrzegano ściśle tych zaleceń. Dlatego rejencja opolska 20 marca 1848 roku – ponad 50 lat po wprowadzeniu przepisów – ponownie wprowadziła rozporządzenie, iż ofiary epidemii „bez względu na religię muszą zostać pochowane na cmentarzu w miejscu, gdzie znajdują się zwłoki”. Wcześniej zdarzało się, że przewożono ciała zmarłych  na „gorączkę nerwową” (dur brzuszny) czy tyfus na inne cmentarze. Ten stan rzeczy powodowany był prawdopodobnie kwestiami wyznaniowymi, kiedy to  duchowni lub rodzina, czy też obie te strony, nie chciały zgodzić się na pochówek osoby zmarłej innego wyznania na najbliższym miejscu zgonu cmentarzu. Takie przypadki znamy z terenu całego Śląska.

Problemem była także właściwe odizolowanie zwłok  ofiar epidemii. Na opolskim cmentarzu miejskim przynajmniej od 1866 roku istniało pomieszczenie do przechowywania ciał („Todtenkammer”), było jednak zbyt małe, kiedy trzeba było przyjąć większą liczbę osób zmarłych w wyniku zarazy. W związku z tym zwłoki musiały być izolowane Cmentarz Opole, ul. WrocławskaCmentarz Opole, ul. Wrocławskazgodnie z przepisami w domu lub zostać jak najszybciej pochowane. W 1866 roku na cholerę od 14 lipca do 15 listopada  w samym Opolu zmarło 207 osób, daje to więc średnio dwie osoby na dzień. (Czapliński, s. 178).

Najwyraźniej także zalecenia mające chronić przed epidemią nie były w Opolu zbyt ściśle przestrzegane. Najpewniej dlatego prawie sto lat po ich wprowadzeniu, 2 maja 1890 roku, zostały  one ponownie ogłoszone w „Oppelner Stadtblatt”. Czytamy w nich: „Wystawienie przed pogrzebem zwłok osób, które zmarły na choroby zakaźne takie jak cholera, czerwonka, odra, różyczka, szkarlatyna, dyfteryt, zapalenie opon mózgowych, ospę, tyfus plamisty,  boreliozę, dur brzuszny i koklusz jest zakazane zarówno w domu, jak i w kościele oraz innych miejscach publicznych”. Dalej przepisy głoszą : „podobnie zabrania się gromadzenia w domach zmarłych [na choroby zakaźne]  oraz urządzania w nich tzw. styp”.

Cmentarz Opole, ul. WrocławskaDopiero wybudowanie w 1889 roku na cmentarzu  nowej  kostnicy z miejscami na osiem ciał pozwoliło na szybie przeniesienia ciała z miejsca zgonu, co było szczególnie ważne, jeśli przyczyną śmierci była choroba zakaźna. „Pokój sekcyjny”, początkowo wydzielony w  domu inspektora cmentarnego, został ok. 1915 roku  z powodów sanitarnych przeniesionyCmentarz Opole, ul. Wrocławskastamtąd do kostnicy, a pomieszczenie przekształcone zostało w biuro.  W przypadkach epidemii także na terenie cmentarza obowiązywały szczególne przepisy, zamieszczone w dodatku do regulaminu cmentarza z 1929 roku: „Ciała osób zmarłych na choroby zakaźne powinny być przechowywane w kostnicy w szczelnie zamkniętych trumnach, które nie powinny być otwierane dla krewnych. W kaplicy ciało powinno przebywać wyłącznie w szczelnie zamkniętej trumnie”.

Pozostając przy kwestiach higienicznych warto na koniec dodać, iż cmentarz odrzański był słabo przystosowany do załatwienia pilnych potrzeb żywych,  odwiedzających groby swych bliskich. Niedaleko „starej kostnicy” istniała toaleta opisywana w 1926 roku jako „nędzna i  niewystarczająca”.

 

AP Opole, zesp.  22, 4898 (akta cmentarza, 1810-1862).

Friedhofsordnung der Stadt Oppeln von 1929 (mit Ergänzungen)

 Stadt Oppeln [Hg.], Oppelner Bürgerbuch. Sammlung der Verordnungen, Vorschriften, Tarife undanderen Abordnungen der Stadtverwaltung Oppeln. Amtliche Ausgabe der Stadt Oppeln, Oppeln 1904.

Verwaltungsbericht der Stadtgemeinde Oppeln für die Zeit vom 1. April 1911 bis 31. März 1923, Oppeln 1926, s. 303-306.

Paweł Marek Czapliński, Epidemie cholery w Rejencji Opolskiej w latach 1831-1894, Rybnik 2012, s. 178, 240.

2 thoughts on “część 6 ZADUSZKI WSZYSTKICH ŚW.NAJSTARSZY OPOLSKI CMENTARZ

Wyraź swoją opinię ! TO WAŻNE !!

%d bloggers like this: