NAJCZĘŚCIEJ OGLĄDANE + NAJNOWSZE
Poland matters
1164 views
POLITYKA 2019
778 views
JACK CALEIB STREAM + FILMY KINOWE
NAJCZĘŚCIEJ CZYTANE
AKCJA PUBLICZNEGO ZADAWANIA PYTAŃ - POLITYKOM - "POLAK PYTA POLITYKA"
"Nie daj się dźgnąć szczepionką COVID-19!!!!!, dopóki tego nie przeczytasz!!!!!!
POSEŁ MAJKA UJAWNIA - KULISY SEJMOWE R.P III - SZANTAŻE , KORUPCJA , KARIERY
"Polska rżnie lasy. Puste place widać z kosmosu!!!!" ☀Autor Gabi☀
To oni zniechęcają Polki i Polaków do szczepień! ☀Autor Gabi☀
Posłuchaj tego doktora i byłego profesora szkoły medycznej o spisku kryminalnym i eksperymentalnych szczepionkach ☀Autor Gabi☀
SPORE ZMIANY!  RZĄD ZMIENIA KOLEJNOŚĆ SZCZEPIEŃ! ZASKAKUJĄCA DECYZJA ☀Autor Gabi☀
!! 16.04.2020 pilne !!ZMIANY NA STRONIE !!! ODBLOKUJ TREŚCI I FILMY NA STRONIE M-FORUM -1 ROK , 90 DNI ,1 MIESIĄC ,1 TYDZIEŃ, 1 DZIEŃ-  INSTRUKCJA A.V

M-forum A.V Live.

TO PORTAL NA KTÓRYM CODZIENNIE ZNAJDZIESZ PONAD 100 INFORMACJI INFO NIUS W TYM MATERIAŁY CENZUROWANE LUB ZABRONIONE NA INNYCH PORTALACH POPRAWNYCH POOLITYCZNIE WESPRZYJ DOWOLNĄ KWOTĄ ROZWÓJ JEDYNEJ W POLSCE NIEZALEŻNEJ STRONY INFORMACYJNEJ przycisk Przekaż darowiznę poniżej :-) Naszym celem jest przeciwstawianie się wszelkim formom manipulacji opinią publiczną w Polsce. W dobie wojny informacyjnej nie ma zadania bardziej palącego niż odpowiedzialne wspieranie zaufanych mediów. Pomóż nam zbudować solidną dziennikarską platformę, publikującą ekskluzywne, wysokiej jakości informacje, opinie i analizy, utrzymującą się wyłącznie dzięki zaufaniu Czytelników. PORTAL M-FORUM DZIAŁA W TAKIEJ FORMIE NA PODSTAWIE PRZEPISÓW KONSTYTUCJI Art. 54. Zasada wolności poglądów 1. Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. 2. Cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu oraz koncesjonowanie prasy są zakazane. Dz.U.1997.78.483 – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. W JAKI SPOSÓB MOŻESZ NAM POMÓC – ZOSTAŃ AUTOREM Witam zaproszenie dla Youtuberów , Dziennikarzy , Blogerów do współpracy , sporadyczne publikowanie na stronie M-forum – p.s bardzo ważne dla twórców z Y.T , F.B . VIMEO DAILMOTION – każdorazowe wejście w wasz materiał na naszej stronie , jest zaliczane na wymienionych platformach jako pełne wejście monetyzowene i zaliczane do ruchu na waszej głównej stronie działalnosci przekłada sie to na pozyskiwanie nowych widzów na waszych kanałach i REKLAMIE !

CZERWONE
miejsce-na-reklame.

OTO CEL OSTATECZNY TUSKA IIIR.P =IIR.P brakuje tylko jawnej obecnosci obywateli polskich wyznania MOJŻESZOWEGO

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Znany amerykański magazyn „Life”, który ukazywał się od 1883 do 2007 roku, udostępnił swoje archiwa w „Google Books”. Z fotoreportażu o Polsce, zamieszczonego w „Life” 29 sierpnia 1938 roku, wyłania się nieco inny kraj, niż ten, który mitologizujemy jako II RP.

Fotoreportaż jest – niestety – anonimowy. Nosi tytuł „Poland: Rich Men, Poor Men in the Land of Fields”, czyli „Bogaci i biedni w Krainie Pól”, a z nagłówka dowiadujemy się, że w „powojennym państwie polskim” dominują „nieszczęście, duma i strach”. Warto zauważyć, że w 1938 roku, 20 lat po odzyskaniu niepodległości, nadal mówiono o naszym kraju jako o „kraju powojennym”, podobnie, jak III RP nadal nazywana jest często „krajem postkomunistycznym”.

Autor rozpoczyna swój reportaż zdjęciem granicy sowiecko-polskiej. Po stronie „Kraju Rad” widać bramę powitalną i napis: „witajcie robotnicy zachodu”. Zamieszcza m.in. relację z leżącej na polsko-bolszewickiej granicy miejscowości Swierynowo. Jej mieszkańcy opowiedzieli autorowi reportażu – co ten chętnie, lecz z zapewne zbyt dobrą wiarą zanotował – że by znaleźć się po polskiej stronie granicy upili radzieckich strażników granicznych, a ci przesunęli swoje posterunki o kilkaset metrów. Granica Polski i ZSRR jest, jak pisze autor, „hermetycznie zamknięta”.

Kraj Pól w kształcie meduzy ma najniższy standard życia w Europie

„Polska oznacza Kraj Pól. Jest tak duża, jak Hiszpania, a kształtem przypomina meduzę” – czytamy w artykule. Autor przypomina, że „Polska została zrekonstruowana jako republika jedyne 20 lat temu przez prezydenta USA Woodrow Wilsona”. Ocenia, że jej „historia jako narodu jest starsza i bardziej chwalebna, niż Niemiec czy Rosji”, ale zarazem – jak zauważa – Polska posiada „najniższy standard życia w Europie”.

„Kraj Pól” nawiedzają klęski głodu. 40 procent obywateli nie umie czytać ani pisać. Ale najważniejszą rzeczą, która determinuje sytuację geopolityczną Polski jest fakt, że kraj ten leży między Niemcami a Rosją. Kraj „jest podminowany wiecznym strachem przed tymi dwoma wielkimi zagrożeniami na raz”.

Autor uważa, że „Polacy nienawidzą Rosjan, ponieważ Polacy są dobrymi katolikami, a bolszewicy – areligijni. I dlatego, że Rosja tyranizowała Polskę przez 200 lat”. Obrony przed Rosją upatruje autor w prypeckich bagnach, które „separują kraj od ZSRR” (to tylko częściowo prawda – poleskie bagna Prypeci mogą dzielić rosyjski front na dwie części, ale nie izolują zupełnie Polski od Moskwy). Od Niemiec natomiast – zauważa autor – nic Polski nie oddziela.

Autor nazywa nasz kraj „szakalem przy niemieckim lwie”. „Gdy Niemcy zajęły Austrię” – przypomina autor – „Polacy próbowali zająć Litwę” (faktycznie, anschluss Austrii zbiegł się w czasie z polskimi manifestacjami, podczas których wykrzykiwano „Wodzu, prowadź nas na Kowno” i z polskim naciskiem na Litwę, który doprowadził do wymuszenia na Kownie nawiązania oficjalnych stosunków). Kiedy Niemcy zajęli Czechy, Polska odkroiła swój „ochłap szakala”: Śląsk Cieszyński. „Traktat z Francją, która w największej części zapłaciła za powstanie polskiej armii stał się martwy” – zauważa autor i dodaje, że Polska, kraj bez przyjaciół (prawdą jest, że ze wszystkich sąsiadów, dobre stosunki Polska miała wyłącznie z Rumunią, a od 1939 roku z Węgrami i w miarę niezłe z Łotwą. Z Litwą i Czechosłowacją byliśmy na noże. ZSRR i Niemcy żywotnie nam zagrażały), musi teraz po prostu wierzyć, że Hitler nie odbierze jej siłą korytarza łączącego Polskę z morzem. Autor pisze także o polskiej idei geopolitycznej i o próbach tworzenia „bloku neutralnego”: od Skandynawię przez kraje bałtyckie po Bałkany.

Oficjalną głową Kraju Pól jest prezydent Mościcki. Jednak ponad jego zdjęciem umieszczono fotografię Śmigłego-Rydza, opisanego jako „dyktator”. Obaj dżentelmeni, jak informuje autor, rywalizują ze sobą.

Kraj Pól, gdzie „konie wykonują pracę ciężarówek, a szable – czołgów”

Osobny dział poświęcony został armii polskiej, a dział ten rozpoczyna się leadem głoszącym, że w Polsce „konie wykonują pracę ciężarówek, a szable – czołgów”. Autor (przypomnijmy -ponad rok przed wrześniem 1939 roku) pisze, że „francuski marszałek Foch przewidział, że kolejna wielka wojna Europy zacznie się w Polsce”. Autor twierdzi, że podział Europy na małe państewka przyczynia się do tego, że Hitler może je teraz łatwo jedno po drugim połykać (z perspektywy roku 1938 mapa Europy Środkowej upstrzonej niewielkimi państwami była faktycznie czymś nowym). „Jedyna nadzieja Polski” – czytamy w artykule – „to przerośnięta armia”.

Autor zauważa, że w Polsce jest bardzo niewiele ciężarówek, czołgów, samolotów i dział. „Polska jednak” – pisze autor – „hoduje dużo koni. Dzięki temu kraj ten posiada 40 pułków kawalerii na 90 piechoty, co stanowi największy taki stosunek w Europie”. „Każdy pułk kawalerii dysponuje czterema lekkimi karabinami maszynowymi i czterema ciężkimi, które ostrzeliwują się z wózków konnych w pełnym galopie”. Autor sugeruje, że techniki tej Polacy nauczyli się na wojnie 1920 roku, doceniając zalety bojowe bolszewickich taczanek.

Polacy – przypomina autor – pokonali „Morawian, Czechów, Węgrów, Litwinów,Krzyżaków, Tatarów i Turków”. Zniszczyli Zakon Krzyżacki i mogli zniszczyć Moskwę carów. Pokonali Iwana Groźnego. Klęską Polski była dumna, liberalna, frywolna arystokracja, której kłótnie starły Polskę z mapy Europy w 1795 roku”.

Polska wieś to kolejny dział reportażu. Na zdjęciach widzimy Korfantego i Witosa na wygnaniu w Czechosłowacji, zabiedzone polskie wiejskie dzieci i slums w podwarszawskich Markach zamieszkany przez ludzi, których eksmitowano z zajmowanego lokalu. Na zdjęciu wykonanym w mieście Mir (obecnie Białoruś) widać wiejski, ubogi krajobraz zdominowany przez kościelną wieżę, na co zwraca uwagę podpis pod zdjęciem.

Gospodarkę Polski autor reportażu określa jako „tragedię”.

„Większość polskiej ziemi należy do wielkich magnatów” – w XVII wiecznym tonie pisze autor, choć pamiętać należy, że przedwojenna reforma rolna, która m.in. zakładała wykup ziem od obszarników i parcelację jej, faktycznie nie została w pełni zrealizowana. „Wielu wieśniaków nigdy nie ogląda mięsa, chleba, mleka, żyje tylko na ziemniakach. Rosnąca rzesza bezrolnych chłopów zaludnia miejskie slumsy albo zastanawia się nad rewolucją”. Rząd, czytamy w artykule, pragnie za ich pomocą zindustrializować Polskę, popiera więc przenoszenie się chłopów do miast, ale „miasta są prawie całkowicie zmonopolizowane przez 3 miliony polskich Żydów”. „Obecny antysemityzm w Polsce, kraju o tradycji tolerancji dla Żydów, ma raczej ekonomiczne, niż rasowe oblicze” – czytamy.

Dyskretny urok polskiej arystokracji, która brodzi w błocie

Kolejny rozdział dotyczy „czarującej arystokracji”, która „posiada większość ziemi, żyje na wysokim poziomie” i płaci służbie – jak wyliczył autor – równowartość 20 amerykańskich centów dziennie. Ulubioną rozrywką polskich arystokratów są polowania. „Czar polskiej arystokracji, piękno jej kobiet, odwaga jej mężczyzn są ogólnie znanymi faktami. Ale tak, jak niewielu Amerykanów jest w stanie wyobrazić sobie nędzę polskiej wsi, gdzie czteroosobowa rodzina żyje często za 180 dolarów rocznie, tak niewielu Amerykanów może wyobrazić sobie splendor bogatego polskiego establishmentu”. – czytamy. Wielkie nazwiska szlacheckie wynotowane przez autora reportażu to Potoccy, Radziwiłłowie, Sapiehowie, Poniatowscy, Zamoyscy, Czartoryscy, Krasińscy, Sanguszkowie, Chodkiewiczowie – „w większości potomkowie bohaterów”. „Bogacze siedzą w wyniosłych ławach w kościołach katolickich, wracają do swoich wspaniałych domów eleganckimi samochodami, które do połowy kół zanurzone są w błocie” – czytamy.

Kraj Pól rządzony przez trupa

Osobny dział poświęcony jest „wielkiemu umarłemu” – marszałkowi Piłsudskiemu. „Martwy dyktator nadal rządzi Polską” – pisze autor, co znajduje zresztą potwierdzenie w polskiej przedwojennej publicystyce, w której często wspominano, że Polska rządzona jest przez trumnę Piłsudskiego (a po śmierci Romana Dmowskiego, trumna ideologa endecji również dołączyła do „rządzących”).

– „Piłsudski uważał, że Polska nie jest jeszcze gotowa na demokrację i pozostawił niekompletną konstytucję ograniczającą uprawnienia parlamentu”. „Smutnym faktem jest, że Polska nadal żyje swoją przeszłością” – pisze autor reportażu.

„Słabość Polski ujawniła się po raz pierwszy w XVII wieku, gdy każdy poseł mógł zgłosić weto w sejmie i w ten sposób zakończyć każdą dyskusję i zablokować parlament. Dziś natomiast każdy polski poseł może zakończyć każdą dyskusję cytując cokolwiek, co powiedział Piłsudski. Karą za wyrażanie się bez odpowiedniego szacunku o marszałku mogą być nawet trzy lata w więzieniu” – czytamy. Autor reportażu opisuje celebrę, z jaką żegnano zmarłego przywódcę: „jego pomnikiem jest kopiec wzniesiony przez miliony Polaków, z których każdy rzucił nań garść ziemi” – pisze o Kopcu Piłsudskiego w Krakowie. „Jego serce pochowane zostało u stóp matki w Wilnie. Jego mózg oddano doktorom, by ci dowiedzieli się, cóż to za cud sprawił, że tak świetnie działał. Jego krypta znajduje się obok grobów królewskich na Wawelu”.

Kraj Pól w bałaganie oczekuje na krach. Taki lub inny

Kolejny dział dotyczy polityki państwa. Autor reportażu nie widział polskiej przyszłości w jasnych barwach. Wspomina pokrótce o ministrze finansów Kwiatkowskim, „którego zadaniem jest przekształcenie rolniczej Polski w kraj przemysłowy” i o budowie “wielkiego bałtyckiego portu w Gdyni i wielkiego okręgu przemysłowego w południowej Polsce w okolicach Sandomierza”, zamiast jednak zapowiadanego przez polską propagandę „planu piętnastoletniego”, którego istnienia autor w ogóle nie odnotował, spodziewał się raczej chłopskiej rewolty albo… zamachu stanu przeprowadzonego przez Józefa Becka, który to polityk w „life’owskim” reportażu nabiera cech demonicznych.

„Strajk chłopski albo zamach stanu oznacza wojnę domową, a wojna domowa prawdopodobnie oznacza obcą interwencję” – głosi nagłówek tej części artykułu.

„Polska polityka to bałagan” – pisze autor. – „Od 1918 do 1926 Polska miała demokratyczną konstytucję wzorowaną na amerykańskiej. Później nadeszła dyktatura Piłsudskiego, ograniczenia nakładane na partie polityczne i, w 1935, nowa konstytucja, która dawała władzę „klice pułkowników”. Klika ta opierała się ona częściowo na „arystokratach, którzy przyczynili się do walki o polską wolność”. Jak uważa autor, posiada ona poparcie jednej trzydziestej populacji. Na jej liberalnym skrzydle znajduje się prezydent Mościcki oraz „dyktator” (cudzysłów za oryginałem) Śmigły Rydz.

Kolejnymi rozgrywającymi są szef MSZ Józef Beck i Bogusław Miedziński, kontrolujący dużą część prorządowej prasy. „Żaden z nich nie jest przed nikim odpowiedzialny” – zauważa autor. – „Beck jest nazywany jednym z posiadających najmniej skrupułów politykiem w Europie. Oskarżany jest o szantaże, wiązany z morderstwami, o zagrabienie wielkiej fortuny i ekspediowanie z Polski w złotych sztabkach”.

Autor oskarża Becka o bycie zwolennikiem przeprowadzenia faszystowskiego zamachu stanu, ale twierdzi też, że polityk „nie jest niemieckim pionkiem”. „Jego ostatnim pomysłem jest blok neutralnych narodów oraz pakt pięciu mocarstw, mający powiązać Polskę z Niemcami, Włochami, Francją i Anglią”. Beck i pułkownicy dzielą, według autora, opinię, że „Polacy nie są gotowi do tego, by się rządzić sami, dlatego muszą być prowadzeni przez arystokratów. Są w naturalny sposób wspierani i finansowani przez wielkich feudalnych obszarników (sic!), jak Potoccy, Radziwiłłowie, Sapiehowie, Lubomirscy – książęce rody, które kiedyś władały wielkimi obszarami, obecnie znajdującymi się w granicach Rosji Sowieckiej”. Jak twierdzi autor, „obszarnicy ci” nadal liczą na odzyskanie tych ziem, Sowieci tymczasem podburzają „ich chłopów”, jak to ujmuje, do rewolucji podobnej do tej, która miała miejsce w Rosji. Autor uważa, że „mogą oni oddać Niemcom korytarz, jeśli ci pomogą im odzyskać Litwę, Białoruś i Ukrainę”. Jak bardzo autor się mylił, pokazała historia. Niemiecka sugestia, że „morze Czarne też jest morzem” została przez Becka zignorowana, a sam szef MSZ wygłosi za parę miesięcy słynne przemówienie w Sejmie, w którym zapowie, że „nie oddamy nawet guzika od munduru”.

„Demoniczny” Józef Beck/Agencja Forum

Autor reportażu o „Kraju Pól” przesadza nieco ze znaczeniem arystokracji w Polsce jako stanu społecznego, bo choć faktycznie posiadała ona duży prestiż w II RP, to w obiegu elit funkcjonowały wpływowe osoby wywodzące się spoza tej warstwy, jak choćby bogaci przemysłowcy i przedsiębiorcy. Demokratyczna konstytucja marcowa zakazała ponadto oficjalnego używania arystokratycznych tytułów. Inna sprawa, że polskie mieszczaństwo było słabe, a chłopstwo – spauperyzowane, toteż naturalnym źródłem zasilającym polskie elity była właśnie arystokracja i miejska ludność pochodzenia żydowskiego, najczęściej jednak silnie spolonizowana i z polskością się utożsamiająca.

Jeśli chodzi o „tęsknotę polskiej arystokracji” za swoimi dziedzinami leżącymi w Rosji Sowieckiej i o zdominowanie polskiej polityki przez jej interesy, to dobrze jest przypomnieć, że Polska w Traktacie Ryskim sama zrzekła się części ziem I RP (np. Mińszczyzny), obawiając się, że nie będzie potrafiła zasymilować tak wielkiej rzeszy ludności, która nie jest ludnością etnicznie polską. Obawy były zresztą słuszne, bowiem Polska nie radziła sobie i z tymi mniejszościami, nad którymi przyszło jej panować.

Autor uważa, że „Polacy są niepoprawnymi indywidualistami” i wszystko może się tu zdarzyć: nawet „faszystowski Obóz Zjednoczenia Narodowego”, jak pisze, w chwili, gdy zaczął prowadzony być przez przez generała Skwarczyńskiego „przeszedł na lewą stronę”. “Większość świetnych polskich polityków znajduje się w opozycji, a niektórzy, jak Wincenty Witos czy Wojciech Korfanty, wyjechali z kraju, by uniknąć uwięzienia z powodów politycznych” – twierdzi. Niektórzy, jak Józef Haller czy Władysław Sikorski powiązani są z – jak czytamy w artykule – „antysemicką endecją”.

„Wielkim pytaniem jest, czy Polska pozwoli Witosowi powrócić do kraju i czy Beckowi uda się przeprowadzić swój zamach stanu. Jeśli tak, prawdopodobnie wtrąci on Polskę do politycznego obozu Niemiec. Jeśli jednak Witos nie powróci, Polskę może czekać strajk chłopski, który sparaliżuje kraj. Zamach stanu albo masowe protesty mogą oznaczać wojnę domową. A interwencja Niemiec i Rosji w Polsce sprawi, że ich interwencja w Hiszpanii będzie wyglądała, jak dziecinna gra” – i choć wybuch wojny nie pozwolił nam się przekonać, czy “demoniczny” Beck faktycznie zamierzał objąć dyktatorską władzę i czy w Polsce wybuchłaby rewolucja społeczna, to w ostatnim punkcie autor miał faktycznie rację. Tym bardziej, że, jak napisał: „Jest powód do interwencji. Obecna Polska jest krajem, w którym żuje około 6 milionów Rosjan-Ukraińców [tak w oryginale] i Białorusinów, którzy żyją na około jednej piątej całego terenu Polski”. Narody te, jak pisze autor, „domagają się swoich praw mniejszościowych bez większych sukcesów:. O wiele bardzie „żywotna mniejszość” to milion Niemców, których „fuehrerem jest senator Weisner”. „Jego postulaty autonomii dla Niemców są cokolwiek zabawne” – czytamy – „bo Niemcy rozrzuceni są po całej Polsce i w dużym stopniu wyznają antynazistowskie poglądy”. Poza tym w Polsce żyją „trzy miliony Żydów, którzy, mimo protestów Polaków, nadal noszą tradycyjne ubiory i fryzury. Grupa ta jest, jak uważa autor, „najbardziej uciśnioną, podległą i żyjącą bez nadziei grupą ludności w całej Polsce”.

Uderz w stół, a nożyce się odezwą. W kolejnym numerze “Life”, w dziale “listy do redakcji”, ukazał się list oburzonych przedstawicieli amerykańskiej Polonii, którzy zaatakowali artykuł uznając co za “niesprawiedliwy” i antypolski. Pewne rzeczy się, jak widać, nie zmieniają.

Ziemowit Szczerek

żródlo i oryginał :

http://www.ahistoria.pl/index.php/2010/10/reportaz-z-miedzywojennej-polski/

===================================================

III R.P – CO PRAWDA NA RAZIE ODZWIERCIEDLA W 75% STAN  II R.P – LECZ USILNE DZIAŁANIA CHOCBY KOMISJI MAJATKOWEJ – ORAZ – PSEUDOPOLITYKOW O UMYSŁOWOŚCI HEROSOW POLITYCZNYCH II R.P  CO DZIEŃ NAS PRZYBLIŻAJĄ DO IDEAŁU JAKĄ JEST II R.P

PS. CZY COŚ WAM NIE PRZYPOMINA TEN PLAKAT PROPAGANDOWY

NOMEN OMEN II R.P ZESZŁA ZE SCENY POLITYCZNEJ I EUROPEJSKIEJ MAPY W 22 LATA PO JEJ UTWORZENIU 

WŁAŚNIE NIE TAK DAWNO MINĘŁO 22 LAT ISTNIENIA III R.P

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
miejsce-na-reklame.
CZERWONE

6 thoughts on “OTO CEL OSTATECZNY TUSKA IIIR.P =IIR.P brakuje tylko jawnej obecnosci obywateli polskich wyznania MOJŻESZOWEGO

  1. znalazłem w piwnicy książkę z 1956 a tam takie coś np.
    Z dziejów naszego narodu (najważniejsze wydarzenia)

    W połowie wieku IX na terenie ziem polskich powstają dwa państewka: Wiślan – w dorzeczu górnej Wisły i Polan – nad Wartą, z głównymi ośrodkami w Poznaniu i w Gnieźnie.
    Państewko Polan zajmuje kolejno sąsiednie ziemie i w końcu X wieku panuje nad całością ziem
    etnicznie polskich.

    966 – Mieszko I, książę Polski przyjmuje chrzest wraz z możnymi według obrządku łacińskiego
    i rozkazuje podległemu sobie ludowi przyjąć nową wiarę.

    1025 – Bolesław Chrobry koronuje się na króla Polski. Jest to dowodem całkowitego uniezależnienia się państwa polskiego od cesarstwa niemieckiego.

    1037-8 – wybucha powstanie ludowe przeciw władzy państwowej, feudałom i hierarchii kościelnej.

    1121-2 – Bolesław Krzywousty przyłącza do Polski Pomorze Zachodnie z głównym grodem Szczecinem.

    1138 – Bolesław Krzywousty na krótko przed swą śmiercią dzieli Polskę pomiędzy swych synów.
    Początek rozbicia dzielnicowego kraju.

    1226 – Sprowadzenie zakonu krzyżackiego do Polski. Krzyżacy pod pozorem szerzenia chrześcijaństwa szybko podbijają kraj Prusów (obecnie Powiśle Kwidzyńskie, Warmia i Mazury) i zagrażają ziemiom polskim.

    1241 – Najazd Tatarów na Polskę. W bitwie pod Legnicą oddziały polskie, składające się z rycerstwa, chłopstwa i górników kopalń śląskich, stawiają mężny opór najeźdźcom tatarskim.
    W bitwie tej ginie książę śląski Henryk Pobożny.

    20-1-1320 – Władysław Łokietek koronuje się na króla Polski. Jednocząc ziemie polskie.
    Państwo Łokietka obejmuje jednak tylko Wielkopolskę i Małopolskę. Poza granicami ówczesnej Polski pozostaje Mazowsze, Śląsk, Pomorze Zachodnie i Pomorze Gdańskie.

    27.IX 1331 – Wojsko polskie pod wodzą Władysława Łokietka odnosi pod Płowcami zwycięstwo nad krzyżactwem.
    27.X
    ok. 1347 – Kazimierz Wielki wydaje statuty: wiślicki i piotrkowski, które są pierwszym zbiorem praw w Polsce.

    1364 – Kazimierz Wielki zakłada w Krakowie uniwersytet, który posiada wydziały: prawa, filozofii, medycyny. Uniwersytet ten był w owym czasie drugim po praskim w tej części Europy.

    Sierpień 1385 – Zawarty zostaje układ w Krewie. Wilki Książę litewski Jagiełło zobowiązuje się w zamian za rękę Jadwigi i godność króla polskiego przyjąć wraz ze swymi poddanymi chrzest w obrządku łacińskim oraz przyłączyć do Polski ziemie Litwy i Rusi.

    1400 – Władysław Jagiełło odnowił uniwersytet krakowski, który stał się ośrodkiem postępowej nauki i myśli.

    15 VII 1410 – Bitwa pod Grunwaldem. Sprzymierzone wojska polsko-litewskie, przy udziale wojsk ruskich i posiłków czeskich, odnoszą wielkie zwycięstwo nad Krzyżakami.

    10 IX 1444 – W wielkiej bitwie Węgrów z Turkami pod Warmią zginął król Polski i Węgier Władysław Jagiellończyk (Warneńczyk).

    1449 – Kazimierz Jagiellończyk zawarł pokój wieczysty i przymierze z wielkim księciem moskiewskim. Król polski uznał istniejące wówczas granice między Litwą i Moskwą oraz zrzekł się dalszej ekspansji na wschód.

    19 X 1466 – Po 13 latach wojny z Krzyżakami zawarty zostaje pokój toruński, na mocy którego Pomorze Gdańskie wraz z Warmią wraca do Polski, a pozostałe części państwa krzyżackiego zostają od Polski uzależnione jako lenno.

    1493 – Powstaje sejm szlachecki. Obok dotychczas istniejącej rady królewskiej, czyli senatu, tworzy się izba poselska, w skład której wchodzą posłowie delegowani przez szlachtę poszczególnych ziem. W sejmie obowiązywała jednomyślność; sprzeciw jednego posła powodował,
    że ustawa nie mogła być zatwierdzona. Do sejmu należało uchwalanie ustaw (tzw. konstytucji),
    podatków, zatwierdzanie najważniejszych posunięć polityki zagranicznej i wewnętrznej.

    1496 – Sejm zebrany w Piotrkowie ogranicza chłopom prawo opuszczania wsi. Odtąd tylko jeden chłop rocznie może przenieść się do miasta, a ponadto tylko z jednej rodziny chłopskiej we wsi jeden syn może udać się do miasta na naukę lub rzemiosła.

    1503 – Mieszczanin Haller zakłada w Krakowie pierwszą stałą drukarnie polską.

    1507-1508 – Pierwszy udział Polski w wojnie Litwy z państwem rosyjskim.

    1520 – Król Zygmunt I zrzeka się prawa rozpatrywania skarg chłopów na dziedziców. Tym samym poddani dóbr kościelnych i szlacheckich tracą możność odwoływania się do sądu państwowego.

    8 IV 1525 – Hołd Pruski, Wielki Mistrz Krzyżacki Albrecht Hohenzollern wyrzeka się wiary katolickiej, przekształca państwo zakonne w państwo świeckie i jako książę pruski zobowiązuje się do zachowania zależności od króla polskiego. Państwo jego dało początek państwu pruskiemu.

    1569 – Jan Siemieński, kasztelan żarnewski, zakłada ośrodek arian polskich w sandomierskim Rakowie.

    28 VI 1569 – Zawarta zostaje unia lubelska na mocy której Polska i Litwa zostają połączone w jedną Rzeczpospolitą szlachecką.

    28 I 1573 – Uchwalenie tzw. konfederacji warszawskiej, ustawy zapewniającej (głównie szlachcie) wolność wyznawania innych religii poza katolicką.

    Kwiecień-maj 1596 – Odbyła się pierwsza wolna elekcja, zjazd całej szlachty, na której dokonano wyboru króla. Został nim Henryk Walezjusz.

    16 III 1596 – Przeniesiono stolice Polski z Krakowa do Warszawy.

    27 IX 1605 – W wojnie polsko-szwedzkiej o Inflanty wojska polskie pod wodzą hetmana Chodkiewicza odnoszą zwycięstwo pod Kircholmem (koło Rygi) nad przeważającymi siłami szwedzkimi.

    1609-1618 – Wojna interwencyjna z Rosją. Ostatecznym wynikiem wojny było rozszerzenie terytorium Rzeczypospolitej na wschodzie.

    Wrzesień 1620 – Wojska polskie ponoszą klęskę pod Cecorą w walce z Turkami. Zachęceni sukcesem Turcy organizują wyprawę na Polskę. Wyprawa ta załamuje się na wskutek bohaterskiej obrony polskiego i ukraińskiego żołnierza pod Chocimem.

    9 X 1621 – Zawarto pokój z Turkami.

    1648 – Wybucha powstanie narodowowyzwoleńcze ludu ukraińskiego pod wodzą Bohdana Chmielnickiego przeciw polskim magnatom.

    1651 – Wybuch powstania chłopów podhalańskich pod wodzą Aleksandra Kostki-Napieralskiego.

    1655-1660 – Najazd szwedzki na Polskę. Zdrada magnaterii umożliwia Szwedom szybkie opanowanie Rzeczypospolitej. Jednak patriotyzm mas ludowych, które wspólnie ze szlachtą pod wodzą Stefana Czarnieckiego występują do walki z najeźdźcom, ocala
    Polskę przed utratą niepodległości. Wojna ze Szwedami zakończyła się pokojem w Oliwie.

    1661 – Ukazuje się pierwsza gazeta polska „Merkuriusz Polski”.

    12 IX 1683 – Wojsko polskie pod wodzą króla Jana Sobieskiego odnosi pod Wiedniem wielkie zwycięstwo nad oblegającymi miasto Turkami. Dzięki temu zostaje nie tylko uratowana niepodległość Austrii, ale i zlikwidowana groźba najazdu tureckiego na Polskę.

    3 VII 1748 – Otwarcie w Warszawie biblioteki Załuskich – pierwszej publicznej biblioteki w Polsce.

    7 IX 1764 – Elekcja (wybór) Stanisława Augusta Poniatowskiego, ostatniego króla polskiego.

    11 XII 1765 – Otwarcie przez Stanisława Augusta Poniatowskiego pierwszego publicznego Teatru Narodowego w Warszawie.

    5 VII 1772 – Rosja, Austria i Prusy dokonują pierwszego rozbioru Polski.

    14 IX 1773 – Powstaje pierwsze w Polsce i na świecie ministerstwo oświaty – Komisja Edukacji Narodowej.

    Od października 1788 do 1792 – Obradował Sejm Wielki, tzw. czteroletni, który uchwalił pamiętną Konstytucję 3 Maja.

    23 I 1793 – Rosja i Prusy dokonują drugiego rozbioru Polski.

    24 III 1794 – Wybuch powstania kościuszkowskiego.

    4 IV 1794 – Chłopi pod wodzą Tadeusza Kościuszki staczają zwycięską bitwę z wojskiem carskim pod Racławicami.

    17 IV 1794 – Wybucha powstanie ludu warszawy pod wodzą szewca Kilińskiego (tzw. insurekcja warszawska) skierowane
    przeciwko caratowi i zdradzieckiej magnaterii polskiej.

    7 V 1794 – Tadeusz Kościuszko ogłasza Uniwersytet połaniecki.

    12 VII – 6 IX 1794 – Wojsko i lud Warszawy pod wodzą Kościuszki odpierają Prusaków oblegających stolice.

    10 X 1794 – Wojska powstańcze pod wodzą Tadeusza Kościuszki, mimo bohaterskiej walki z przeważającą siła wroga, ponoszą
    klęskę pod Maciejowicami. Upadek powstania kościuszkowskiego.

    24 X 1795 – Austria, Prusy i Rosja dokonują trzeciego rozbioru Polski.

    9 I 1797 – Utworzenie przez Henryka Dąbrowskiego legionów polskich we Włoszech. Powstał nasz hymn narodowy „Jeszcze Polska nie zginęła”, którego autorem jest Józef Wybicki

    7 VII 1807 – Zawarcie traktatu pokojowego w Tylży między Napoleonem Bonaparte a Aleksandrem I, carem Rosji. Utworzenie Księstwa Warszawskiego.

    9 V 1815 – Na kongresie wiedeńskim podzielono raz jeszcze ziemie Polski. Z części ziem Księstwa Warszawskiego utworzono Królestwo Polskie.

    29 XI 1880 – Wybuch powstania listopadowego, które rozpoczęli uczniowie szkoły podchorążych zdobyciem Belwederu (tzw Noc Listopadowa) Rząd powstańczy nie zdobył się na uwłaszczenie chłopów. Powstanie upadło w październiku 1831 r.

    17 III 1832 – Powstaje na emigracji (we Francji) Towarzystwo Demokratyczne Polskie. Ogłoszenie tzw. małego manifestu.

    30 X 1835 – Powstaje na emigracji (Anglia) najbardziej w owym czasie postępowa i rewolucyjna organizacja – „Lud Polski – Gromada Grudziąż i Humań”

    4 VI 1844 – Powstanie tkaczy śląskich- jedno z pierwszych zbrojnych wystąpień klasy robotniczej na świecie.

    1845 – Otwarta została pierwsza kolej żelazna w Polsce – kolej Warszawsko-Wiedeńska.

    18-19 II 1946 – Pod dowództwem Jakuba Szeli wybucha antyfeudalne powstanie chłopów galicyjskich, skierowane przeciw szlachcie.

    22 II 1846 – Początek rewolucji w Krakowie; ogłoszenie manifestu, proklamującego równość stanów, uwłaszczenie chłopów bez odszkodowania. Jednym z wybitnych przywódców powstania był Edward Dembowski.

    21 III 1848 – Wybuchło powstanie poznańskie, które zostało krwawo stłumione przez Prusaków.

    29 III 1848 – W okresie Wiosny Ludów Mickiewicz utworzył we Włoszech Legion Polski, który miał walczyć o wyzwolenie kraju.

    26 IV 1848 – Wiosna Ludów w Galicji – walki na barykadach w Krakowie i Lwowie. Pod wpływem wrzenia rewolucyjnego Austria zmuszona była znieść poddaństwo i uwłaszczyć chłopów.

    13 VI 1849 – Wiec ludu śląskiego w Bytomiu, na którym podpisano petycję, domagającą się wprowadzenia w szkołach, sądach i urzędach języka polskiego. Petycję tę następnie ks. Józef Szafranek przedłożył sejmowi pruskiemu.

    31 VII 1853 – Zapłonęła pierwsza lampa naftowa – wynalazek Ignacego Łukasiewicza.

    1861 – Tkacze łódzcy (rękodzielnicy) zburzyli mechaniczne warsztaty tkackie w fabryce Scheiblera.

    8 IV 1861 – Manifestacja patriotyczna na placu Zamkowym w Warszawie przekształca się w krwawą rzeź ludności stolicy zaatakowanej przez wojska carskie.

    22 I 1863 – Wybuch powstania styczniowego, jednego z największych zrywów narodu polskiego przeciwko zaborcy.

    2 III 1864 – Wydanie przez rząd carski dekretów o zniesieniu w Królestwie Polskim pańszczyzny i uwłaszczenie chłopów.

    5 VII 1864 – Stracenie na stokach Cytadeli Warszawskiej członków Rządu Narodowego w powstaniu styczniowym z Romualdem Trauguttem ostatnim dyktatorem powstania.

    28 IX 1864 – Międzynarodowy więc robotników w Londynie, w którym uczestniczyli Marks i Engels. Wiec wyraził solidarność klasy robotniczej całej Europy z bohaterską walką narodu polskiego. Na wiecu tym powstała I Międzynarodówka.

    23 V 1871 – Ginie na barykadach Paryża bohater Komuny Paryskiej. Polak rewolucjonista, jeden z organizatorów powstania styczniowego – Jarosław Dąbrowski.

    1 IX 1882 – Została założona przez Ludwika Waryńskiego partia „Proletariat” – pierwsza rewolucyjna partia klasy robotniczej.

    11-15 IV 1883 – Strajkowało 8 tys. robotników zakładów żyrardowskich z powodu obniżenia płacy akordowej w szpularni. Był to pierwszy masowy, bojowy i przy tym zwycięski, strajk robotników w Polsce.

    23 IX 1885 – Rozpoczął się przed Sądem Wojennym w Warszawie proces 29 proletariatczyków z Ludwikiem Waryńskim na czele. W wyniku procesu Kunicki, Bardowski, Pietrusiński i Ossowski zostali straceni na stokach Cytadeli Warszawskiej; pozostałych, wśród nich i Waryńskiego zesłano na katorgę lub wygnanie.

    Początek 1887 – Powstał „II Proletariat”. Założycielami byli: Marcin Kasprzak i Ludwik Kulczycki.

    Luty 1889 – W Łodzi powstaje Związek Robotników Polskich, którego założycielami byli: Julian Marchlewski i Jan Leder.

    1 V 1890 – Robotnicy polscy po raz pierwszy świętują pierwszy maja jako święto międzynarodowej solidarności robotniczej.

    4 VII 1890 – Sprowadzenie na Wawel zwłok Adama Mickiewicza.

    5 XI 1890 – Zmarł zesłany na Syberię po upadku planowanego powstania chłopskiego w 1844 r. ksiądz Piotr Ściegienny (ur w 1800 r.) działacz ludowy na terenie Lubelszczyzny i Kielecczyzny. Swój program rewolucyjny ujął Ściegienny w tzw. „Złotej Książeczce”.

    1 V 1892 – Strajk pierwszomajowy w Łodzi przekształcił się w wielodniowy strajk i manifestacje. Na ulicach miasta polała się krew robotnicza. Walki te przeszły do historii pod nazwą „buntu łódzkiego”.

    Listopad 1892 – Na Zjeździe Paryskim ukonstytuowała się Polska Partia Socjalistyczna.

    30 VII 1893 – Powstaje Socjaldemokracja Królestwa Polskiego, która w sierpniu 1900 r. po połączeniu się z socjaldemokratami Litwy i działaczami Związku Robotniczego Litwy, przyjmuje nazwę SDKPIL.

    1898 – Odsłonięcie w Warszawie pomnika Adama Mickiewicza dłuta Cypriana Godebskiego.

    27 IV 1904 – W tajnej drukarni partyjnej przy ulicy Dworskiej w Warszawie stawił zbrojny opór wdzierającej się żandarmerii carskiej Marcin Kasprzak. Skazany na karę śmierci, został stracony na stokach Cytadeli Warszawskiej 8 IX 1905

    26 I 1905 – Na wieść o 'krwawej niedzieli” w Petersburgu wybuchł w Warszawie strajk powszechny. Strajk, organizowany pod
    kierownictwem SDKPIL, rozszerzył się na Pabianice, Zgierz, Częstochowę, Zawiercie i Zagłębie Dąbrowskie.
    Był to początek rewolucji 1905 r. na ziemiach polskich.

    22 VI 1905 – Wybuchło powstanie zbrojne w Łodzi, połączone ze strajkiem powszechnym

    20-25 IX 1906 – Na IX Zjeździe PPS w Wiedniu doszło do ostatecznego rozłamu w partii. „Młodzi”, którzy już VII Zjeździe
    (w lutym 1905 r) opanowali kierownictwo partyjne, usunęli z partii członków Wydziału Bojowego – Piłsudskiego i jego zwolenników – którzy zajęli wrogie stanowisko wobec rewolucji rosyjskiej. PPS rozpada się na2 części: PPS-Lewicę i PPS-Frakcję w skład tej ostatniej weszli zwolennicy Piłsudskiego.

    1 VII 1914 – Wybuch pierwszej wojny światowej.

    7 XI 1917 – Zwyciężyła w Rosji Wielka Rewolucja Socjalistyczna.

    22 VII 1918 – Dekret Rady Komisarzy Ludowych o anulowaniu układów i aktów carskich o rozbiorach Polski, przypominający prawo Polski do samookreślenia.

    5 XI 1918 – W Lublinie powstaje pierwsza Rada Delegatów Robotniczych.

    6 XI 1918 – W Tarnobrzegu pod pomnikiem Bartosza Głowackiego odbył się więc z udziałem 30 000 chłopów. Chłopi postanowili usunąć władze miejscowe i na ich miejsce wybrali komitety gminne. Władza chłopska w Tarnobrzeskiem, która utrzymywała się w ciągu listopada i grudnia, znana była pod nazwą „Republiki Tarnobrzeskiej”. Na czele ruchu stał radykalny działacz chłopski, późniejszy komunista, Tomasz Dąbal.

    18 XI 1918 – Powstaje w niepodległej Polsce pierwszego rządu pod kierunkiem prawicowego socjalisty – J. Moraczewskiego.

    16 XII1918 – Na Zjeździe Zjednoczeniowym SDKPiL i PPS-Lewicy powstała Komunistyczna Partia Robotnicza Polski, od III Zjazdu przyjęła nazwę Komunistyczna Partia Polski.

    28 XII 1918 – Wybuchło w Zamościu powstanie żołnierzy, robotników, chłopów i biedoty miejskiej skierowane przeciwko władzy burżuazyjno-obszarniczej. Powstaniem kierowali członkowie miejscowej organizacji KPRP.

    26 I 1919 – Odbyły się pierwsze w niepodległej Polsce wybory do Sejmu.

    20-12 VIII 1919 – Robotnicy całej Polski strajkowali i demonstrowali przeciw interwencyjnemu najazdowi państw kapitalistycznych na rewolucyjną Rosję i Węgry.

    10 VIII 1919 – Sejm w okresie dużej radykalizacji robotników i chłopstwa przyjmuje uchwałę o reformie rolnej, która jednak nie rozwiązała kwestii ziemi dla chłopa. Zyskała sobie miano obszarniczo-kułackiej reformy rolnej.

    18 VII 1919 – Wybuchło pierwsze powstanie śląskie.

    30 VII 1920 – W Białymstoku utworzony został Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski – pierwszy rewolucyjny rząd polskiego ludu pracującego. Na czele Tymczasowego Komitetu stanęli Julian Marchlewski, Feliks Dzierżyński i Feliks Kon; w skład jego wchodzili E. Próchniak i J. Unschlichit. Wydany w tymże dniu Manifest TKRP wzywał do obalenia władzy burżuazji i do utworzenia Polskiej Republiki Rad.

    19-26 VII 1920 – Wybuchło drugie powstanie śląskie.

    17 III 1921 – Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uchwala konstytucje o charakterze burżuazyjno-demokratycznym.

    3 V 1921 – Wybuchło trzecie powstanie śląskie.

    17 III 1922 – Powstaje Związek Młodzieży Komunistycznej, przemianowany później na Komunistyczny Związek Młodzieży Polskiej.

    22 X 1922 – We Lwowie odbył się proces 39 komunistów, tzw. proces świętojurski.

    16 XII 1922 – Zginął z rąk endeckiego zamachowca pierwszy prezydent Polski – Gabriel Narutowicz.

    Sierpień 1923 – Odbył się II Zjazd Komunistycznej Partii Robotniczej Polski będący punktem zwrotnym w rozwoju polskiego ruchu robotniczego. II Zjazd przyjął szereg uchwał (m. in. w kwestii chłopskiej i narodowej), wytyczających w sposób leninowski zadania polskiego ruchu rewolucyjnego.

    6 XI 1923 – W Krakowie toczyły się zbrojne walki robotników przeciw burżuazyjnemu rządowi „Chjeno-Piasta”, nazwane później powstaniem krakowskim.

    1924 – Po rozłamie w „Wyzwoleniu” powstała Niezależna partia Chłopska. W 1927 r. NPCh została przez rząd Piłsudskiego rozwiązana.

    21 VIII 1925 – Po nieudanym zamachu na prowokatora Cechnowskiego rozstrzelano w Cytadeli Warszawskiej działaczy KPP – Władysława Hibnera, Henryk Rutkowskiego i Władysława Kniewskiego.

    12-15 V 1926 – Józef Piłsudski dokonuje tzw. przewrotu majowego, który rozpoczął okres faszyzacji kraju.

    1927 – Powstało Zjednoczenie Lewicy Chłopskiej „Samopomoc”. Grupowało ono byłych działaczy Niezależnej Partii Chłopskiej i członków sekcji Stronnictwa Chłopskiego. Podobnie jak NPCh, „Samopomoc” w 1931 r.

    27 V 1927 – Sprowadzenie do kraju na Wawel prochów Juliusza Słowackiego.

    1929 – Początek wielkiego kryzysu, który ogarnął wszystkie dziedziny życia gospodarczego.

    29 VI 1930 – W Krakowie odbył się kongres stronnictw Centrolewu. Był to blok opozycyjnych ugrupowań burżuazyjnych
    tzw. „Centrum” sejmowego (Chrześcijańskiej Demokracji, Narodowej Partii Robotniczej i „Piasta”) oraz ugodowych stronnictw opozycyjnych (PPS, „Wyzwolenia” i Stronnictwa Chłopskiego). Blok ten wypowiadał się przeciw faszystowskiej dyktaturze Piłsudskiego i miał na celu obronę demokratycznych praw obywatelskich. Rząd sanacyjny, dążąc do zlikwidowania wszelkiej opozycji, ograniczonej nawet do legalnej działalności, kazał zaaresztować przywódców „Centolewu” i osadzić ich w twierdzy brzeskiej.

    29 II 1932 – Robotnicy huty „Hortensja” w Piotrkowie Trybunalskim rozpoczęli strajk okupacyjny przeciwko obniżce płac i redukcjom, który trwał 17 dni. Doszło do licznych starć z policją. Hutników poparli chłopi rzemieślnicy, inteligencja pracująca.

    29 VI – 9 VII 1932 – W powiecie leskim wybuchło zbrojne powstanie chłopskie przeciwko robotom przymusowym (szarwarkom). Powstanie zostało krwawo stłumione. Padło kilkudziesięciu zabitych i setni rannych.

    6 III 1933 – 120 000 włókniarzy Łodzi i okręgu łódzkiego przystąpiło do strajku powszechnego w obronie zerwanej przez fabrykantów umowy zbiorowej. Kilkakrotnie dochodziło do krwawych starć z policją.

    30 V – 20 VII 1933 – Zbrojne powstanie chłopskie w Małopolsce środkowej, które ogarnęło 6 powiatów.

    20 XII 1933 – Rozpoczęła się wielka akcja strajkowa proletariatu polskiego przeciwko faszystowskim ustawom antyrobotniczym.

    26 I 1934 – Zawarcie między Polską a faszystowskimi Niemcami paktu o nieagresji, który był jednym z elementów tragicznej w
    skutkach imperialistycznej polityki rządu polskiego.

    17 VI 1934 – Stworzenie przez rząd sanacyjny obozu koncentracyjnego w Berezie Kartuskiej.

    23 IV 1935 – Narzucenie narodowi polskiemu nowej faszystowskiej konstytucji i ordynacji wyborczej.

    20 III 1936 – Rozpoczął się strajk okupacyjny robotników fabryki „Semperit” w Krakowie. W nocy z 21 na 22 marca policja napadła na strajkujących. W odpowiedzi wybuchł 23 marca ogólnomiejski strajk protestacyjny. Władze sanacyjne zmuszone były przyznać robotnikom „Semperitu” 10-18 proc podwyżkę płac.

    16-17 V 1936 – Zjazd Pracowników Kultury we Lwowie zgromadził protestujących przeciw faszystowskiej polityce sanacji,
    solidaryzujących się z walką klasy robotniczej i występujących w obronie postępowej kultury, wolności i pokoju. W Kongresie uczestniczyli m. in. W. Wasilewska, L. Kruczkowski, Wł. Broniewski, E. Zegadłowicz i inni.

    29 VI 1936 – W Nowosielcach odbyła się manifestacja 150 tys. chłopów, która wbrew zamierzeniom prawicowych przywódców
    SL przekształciła się w potężną demonstrację polityczną przeciw faszystowskim rządom sanacyjnym.

    Październik 1936 – W Hiszpanii zorganizowana została z ochotników polskich Brygada im. Jarosława Dąbrowskiego, walcząca po stronie rządu ludowego przeciw faszystowskim buntownikom. Dowódcą Brygady był łódzki metalowiec, działacz KPP – Józef Strzelczyk (Jan Barwiński)

    16-25 VIII 1937 – Wybuchł ogólnokrajowy antysanacyjny strajk chłopski, który objął około miliona chłopów. Chłopi domagali się umorzenia długów, likwidacji Berezy Kartuskiej, przywrócenia swobód demokratycznych. W walkach z policją zginęło kilkudziesięciu chłopów, ponad 600 aresztowano.

    30 IX 1937 – Rozpoczął się ogólnopolski strajk nauczycieli.

    1 IX 1939 – Napaść Niemiec hitlerowskich na Polskę.

    8-27 IX 1939 – Bohaterska obrona Warszawy. Na szańcach obok żołnierzy stanęła ludność cywilna.

    15 IV 1940 – Na północ od Narwiku (Norwegia) ląduje desant francusko-angielsko-polski. Podczas walki z hitlerowskim okupantem o Narwik bohaterstwem odznaczyły się oddziały polskie.

    Sierpień – wrzesień 1940 – W bitwie o Wielką Brytanie bohaterstwem i męstwem odznaczyli się polscy lotnicy.

    19 VIII-10 XII 1941 – W walkach o Tobruk (Afryka), oblegany przez hitlerowców, bierze udział polska Brygada Karpacka,

    Styczeń 1942 – Powstała Polska Partia Robotnicza.

    15 V 1942 – Wyruszył w pole pierwszy oddział Gwardii Ludowej pod dowództwem „Małego Franka” – Franciszka Zubrzyckiego.

    16 X 1942 – Hitlerowcy powiesili w Warszawie 50 działaczy ruchu rewolucyjnego, członków PPR i GL, byłych członków KPP.

    28 II 1943 – Akcja Gwardii Ludowej na Wytwórnię Papierów Wartościowych w Warszawie.

    26 III 1943 – Oddział żołnierzy AK w Warszawie odbił 25 więźniów politycznych z samochodu wiozącego ich na Pawlak.

    19 IV 1943 – Wybuchło powstanie w getcie warszawskim.

    23 IV 1943 – Oddziały Gwardii Ludowej przeprowadziły akcję przeciw oddziałom niemieckim, sprowadzonym celem
    stłumienia powstania w getcie warszawskim.

    Kwiecień 1943 – W ZSRR powstał Związek Patriotów Polskich – organizacja wychodźstwa polskiego.

    14 V 1943 – Z inicjatywy Związku Patriotów Polskich i przy poparciu władz radzieckich utworzona została w ZSSR I Dywizja
    Polska im. T. Kościuszki.

    19 V 1943 – Na stacji w Celestynowie oddział „Szarych Szeregów” odbił 48 więźniów politycznych z pociągu, którym wywożono ich do obozu w Oświęcimiu.

    12 X 1943 – Bitwa pod Lenino, w której po raz pierwszy wzięła udział I Dywizja Polska im. T. Kościuszki.

    22 X 1943 – Bitwa w lasach lipskich, Odział Gwardii Ludowej przerwał okrążenie i rozproszył oddział hitlerowców składający się z 6 tys. żandarmów i esesmanów.

    1 I 1944 – Powstała Krajowa Rada Narodowa – pierwszy organ władzy w wyzwolonej Polsce. Na pierwszym posiedzeniu Krajowa Rada Narodowa uchwaliła dekret o powołaniu i organizacji Armii Ludowej i Rad Narodowych. Przewodniczącym KRN został wybrany jednomyślnie Bolesław Bierut.

    1 II 1944 – Oddział „Szarych Szeregów” zlikwidował hitlerowskiego generała Kutscherę krwawego kata ludności Warszawy.

    17 V 1944 – Słynna bitwa pod Monte Cassino (Włochy), w której oddziały polskie po krwawej, bohaterskiej walce zdobyły niedostępną twierdzę hitlerowską.

    10-25 VI 1944 – Boje w lasach Janowskich. 3 tys. partyzantów polskich i radzieckich walczyło przeciw 20 tys. hitlerowców. Partyzanci zdobyli wiele broni i amunicji.

    19 VII 1944 – Wojska radzieckie i Armia Polska przekroczyły Bug.

    21 VII 1944 – Armia radziecka wyzwala Chełm, gdzie powstaje Polski komitet Wyzwolenia Narodowego.

    21 VII 1944 – Polskie oddziały partyzanckie we Francji, ściśle współpracujące z oddziałami francuskiego ruchu oporu, zajmują Albi, główne miasto okręgu Tarn.

    22 VII 1944 – Ogłoszenie Manifestu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego.

    1 VIII 1944 – Rozpoczęło się powstanie warszawskie, bohaterska walka ludności Warszawy przeciwko okupantowi.

    6 IX 1944 – Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia narodowego o reformie rolnej.

    31 XII 1944 -W Lublinie zostaje powołany na miejsce dotychczasowego organu wykonawczego – Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego – Tymczasowy Rząd Rzeczypospolitej Polskiej.

    17 I 1945 – Wyzwolenie Warszawy przez wojska radzieckie i polskie.

    8-18 III 1945 – Bitwa o Kołobrzeg. Wojsko Polskie dociera do Bałtyku.

    21 IV 1945 – Podpisanie układu o przyjaźni, pomocy, i wzajemnej współpracy między Związkiem Radzieckim a Polską.

    30 IV – 2 V 1945 – Szturm i zdobycie Berlina przez Armię Radziecką i walczące u jej boku Wojsko Polskie.

    3 I 1945 – Krajowa Rada Narodowa wydała dekret o przejęciu przemysłu na własność państwa.

    30 VI 1946 – W całym kraju odbyło się powszechne referendum w sprawie nacjonalizacji przemysłu, granicy na Odrze i Nysie, likwidacji senatu.

    20 IX 1945 – Krajowa Rada Narodowa uchwala Plan 3-letni, będący planem odbudowy zniszczonej w czasie wojny i okupacji gospodarki narodowej.

    15-21 XII 1945 – Zjednoczenie polskiego ruchu robotniczego – powstanie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

    6 VII 1950 – Układ w Zgorzelcu między rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a rządem Niemieckiej Republiki Demokratycznej o wytyczenie granicy na Odrze i Nysie.

    21 VII 1950 – Powzięcie uchwały o Planie 6-letnim, planie rozbudowy gospodarczej.

    22 VII 1952 – Uchwalenie przez Sejm konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

    26 X 1952 – Wybory do Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

    5 XII 1954 – Wybory do Rad Narodowych – organów władzy robotniczo-chłopskiej.

    Kalendarz Robotniczy ’56

    1. Bardzo dobrze spisana historia Polski w skrocie.Teraz niektore fakty odwraca sie do gory nogami, co tez robili poprzednicy wspolczesnych kretaczy historia.

  2. TAK TAK NISZCZENIE PRZEMYSŁU INFRASTRUKTURY MA NAS COFNĄĆ O 75 LAT DO TYŁU , POD KAŻDYM WZGLĘDEM – EDUKACJA, SŁ ZDROWIA PRZEMYSŁ

    I STOSUNKÓW PANUJĄCYCH W SPOŁECZEŃSTWIE

    NASZE KAMIENICE WASZE ULICE , KOŚCIELNE LATYFUNDIA

    GŁUPI I BIEDNY LUD 70%

    NARZĘDZIA :

    EKSMISJE
    LIKWIDACJA SZKÓŁ I OBCINANIE PROGRAMÓW SZKOLNYCH
    ZADŁUŻANIE KRAJU I OBYWATELI INDYWIDUALNIE
    OGRANICZANIE DOSTĘPU DO SŁ. ZDROWIA
    WYRYWANIE Z POLSKICH RĄK HANDLU , PRZEMYSŁU, BANKÓW….

    TO JEST WOJNA !!!

    1. Elo Mizia i reszta parafian 🙂

      Przeczytałem bo ciekawe było to amerykańskie spojrzenie na daleki świat niedźwiedzi polarnych 😉

      Mogę wrzucić długą wklejkę ?
      Jak nie to ewentualnie link.
      Też trochę w ujęciu historycznym 🙂

      http://www.naszawitryna.pl/ksiazki_47.html

      Z OBWOLUTY:

      Dla przeciętnego Polaka problem Judeopolonii po prostu nie istnieje, ponieważ nie było mu dane poznać prawdziwą historię swojej Ojczyzny. Najpierw totalitarne państwo, a teraz poprawne politycznie programy szkolne i media nie są zainteresowane, aby prawda historyczna kształtowała właściwe postawy obywateli. O niewygodnych tematach samozwańcze autorytety milczą.

      Publikacja ta wolna jest od takiej poprawności i w świetle dokumentów przybliża Państwu skrupulatnie przemilczany fakt tworzenia żydowskiego państwa na ziemiach polskich, o czym wiedzieli do niedawna tylko nieliczni. Osoba dr Andrzeja Leszka Szcześniaka zapewnia rzetelność opracowanego tematu.

      Książka jest poszerzoną wersją hasła „Judeopolonia”, które obok innych mogą Państwo znaleźć w Encyklopedii „Białych Plam” Polskiego Wydawnictwa Encyklopedycznego.

      JUDEOPOLONIA

      Termin „Judeopolonia” wiąże się z próbą utworzenia na ziemiach zaboru rosyjskiego w czasie I wojny światowej politycznego tworu, podporządkowanego Niemcom, w ramach zamierzonego przez nich tworzenia Mitteleuropy. Stanowić on miał państwo satelickie Niemiec, które na stałe rozczłonkowałoby i odizolowało ludność polską zaboru rosyjskiego od Polaków w powiększonym zaborze niemieckim i austriackim oraz uniemożliwiłoby definitywnie odrodzenie się niepodległej Polski. Projekt takiego państwa buforowego (Pufferstaat) zgłosił władzom niemieckim powstały we wrześniu 1914 r. w Berlinie Niemiecki Komitet Wyzwolenia Żydów Rosyjskich (Deutsches Komitee zur Befreiung der Russischen Juden, zwany często Komitee zur Befreiung der Ostjuden). W skład tego państwa, leżącego między Bałtykiem a Morzem Czarnym, weszłoby około 6 milionów Żydów z ziem polskich i Rosji, którzy obok l ,8 miliona Niemców byliby najbardziej uprzywilejowaną warstwą ludności. Oprócz tego w Judeopolonii byłoby około 8 milionów Polaków, 5-6 milionów Ukraińców, 4 miliony Białorusinów oraz około 3,5 miliona Litwinów i Łotyszów -również pozbawionych własnej państwowości. Pierwotna forma tego projektu została przekreślona Aktem Listopadowym (5 XI 1916) powołującym Królestwo Polskie pod patronatem cesarzy Niemiec i Austro-Węgier. Jednak aż do czasu zakończenia wojny polsko-bolszewickiej (18 X 1920) trwały próby jego realizacji w odmiennych formach.

      ODRODZENIE IZRAELA

      Emancypacja Żydów, jaka nastąpiła w Europie w XIX wieku rozbudziła wśród nich nowe idee polityczne, pośród których jedną z najważniejszych był niewątpliwie syjonizm. Głosił on, iż Żydzi w diasporze są narodem jak inne, a nie tylko wspólnotą wyznaniową. Podobną tezę głosiły też i inne ugrupowania, ale syjoniści widzieli rozwiązanie tzw. kwestii żydowskiej poprzez utworzenie własnego państwa – „żydowskiej siedziby narodowej” w Palestynie. W tym celu zalecali masową emigrację do tej ziemi -aliję, ze wszystkich krajów diaspory. Uważali też, iż taka działalność zahamuje procesy asymilacyjne mniejszości żydowskiej w poszczególnych krajach.

      Do prekursorów syjonizmu należał niezaprzeczalnie urodzony w Lesznie Wielkopolskim, późniejszy rabin Torunia – Cwi Hirsch Kalischer, który zwrócił się do frankfurckich Rotszyldów o fundusze na wykupienie od Arabów Erec Israel (Kraju Izraela) lub przynajmniej samej Jerozolimy, by rozpocząć tam zwarte osadnictwo żydowskie. Rabin Juda Akalai z Semlin koło Belgradu rozwinął natomiast koncepcję, że tworzone w Palestynie osadnictwo stanowić może model powszechnego działania Żydów z całego świata jako jednego narodu, którego językiem byłby uwspółcześniony hebrajski, a ojczyzną- Palestyna, jako przyszłe królestwo Mesjasza, którego przyjścia spodziewał się niemal każdej godziny. Prekursorem syjonizmu był także Moses Hess, autor wydanej w 1862 r. książki „Rom und Jerusalem”. Pochodził on z ziem polskich (w beletrystyce łączono go nawet z Powstaniem Styczniowym), ale pisał po niemiecku, bo język ten był wówczas głównym językiem żydowskim. Hess przedstawił w swej książce obraz żydowskiego państwa narodowego, które rozwiązałoby dwa skrajne problemy: uniknięcie całkowitej asymilacji, zalecanej przez ideologów żydowskiego oświecenia, oraz kompletne ignorowanie świata zewnętrznego przez ortodoksów. Dzięki stworzonemu przez siebie państwu Żydzi – odrzucając zarówno „przesądy” chrześcijaństwa, jak orientalizm islamu – mogliby rzeczywiście stać się politycznym światłem dla pogan. Podobne poglądy reprezentowali: Dawid Baer Gordon z Wilna oraz Perec Smolenskin i Leo Pisker z Rosji.

      Za głównego jednak twórcę syjonizmu uważa się – mylnie -wiedeńskiego dziennikarza Teodora Herzla (l860-1904), który w 1896 r. wydał rozprawę pt. „Der Judenstaat” („Państwo żydowskie”), będącą jakby manifestem syjonizmu. Przeświadczenie o realności stworzenia państwa żydowskiego opierał on na wierze w potęgę Żydów i na bezradności ich wrogów. Pisał:
      „(…) Nie można właściwie nic skutecznego przeciw nam uczynić. Na dole proletaryzujemy się na wywrotowców, tworzymy podoficerów wszystkich rewolucyjnych partii, a równocześnie ku górze wzrasta nasza straszna potęga pieniądza (…)”
      (T. Herzl, „Der Judenstaat”, Neue Auflage, w: S. Trzeciak, „Mesjanizm a kwestia żydowska”, s. 229).

      Jednak idee Herzla wywoływały wśród Żydów więcej sprzeciwów niż pochwał, we Wschodniej Europie wśród ortodoksów i socjalistów, w Zachodniej zaś wśród zwolenników oświecenia i asymilacji. Od roku 1897 poczynając odbyło się kilka spotkań zwolenników syjonizmu w Bazylei i Londynie, zwanych kongresami, w toku których wypracowywano metody realizacji tej idei. Niezależnie jednak od traktowania przez wielu Żydów propozycji Herzla jako utopii, miały one wielki wpływ na kształtowanie się nowej mentalności żydowskiej. W całej Europie niemal wytworzył się prąd narodowy i Żydzi zaczęli traktować siebie jako jeden naród, rozdzielony tylko diasporą. Szybko też idea ta znalazła poparcie wśród żydowskich publicystów, polityków i działaczy społecznych i tylko nieliczni odnosili się do niej sceptycznie.

      DWIE KONCEPCJE PAŃSTWOWOŚCI ŻYDOWSKIEJ

      W momencie, gdy wydawało się, że idee budowy państwa żydowskiego w Palestynie odniosły ostateczne zwycięstwo, nagle pojawiły się poważne wątpliwości. Okazało się bowiem, że – nawet w najbardziej sprzyjających okolicznościach, w Palestynie można będzie osiedlić zaledwie niewielką część światowego żydostwa. Zauważył to już Herzl, który w swoich”Pamiętnikach” napisał:
      „Przez jakiś czas myślałem o Palestynie (…), ale mój system przeniesienia Żydów dałby się tam z trudnością przeprowadzić. Potrzeba, abyśmy mieli klimat obejmujący różne temperatury dla Żydów nawykłych do sfer zimniejszych i cieplejszych. Musimy posiadać wybrzeże morskie ze względu na międzynarodowy handel; dla gospodarstwa zaś rolnego niezbędne są wielkie równiny”.

      W związku z powyższym pojawiło się natychmiast kilka pomysłów nowej „siedziby narodowej”- w Afryce, na Bliskim Wschodzie, w Ameryce Południowej… Były to jednak projekty tak utopijne, że je szybko zarzucono. I tu pojawił się kolejny teoretyk państwowości żydowskiej – Izrael Zangwill. Zgłosił on projekt, aby:
      „Budować Jerozolimę w każdym poszczególnym kraju, również jak w Palestynie; oto jest misja Żydów”
      (S. Laudynowa, „Sprawa światowa. Żydzi, Polska, ludzkość”, t. I – s. 169, t. II – s. 37,67,68).
      W wyniku tego roszczenia żydowskie do utworzenia państwa na ziemiach zamieszkanych przez Arabów poszerzone zostały o tworzenie autonomicznych tworów państwowych w krajach diaspory. Trzeba przy tym zaznaczyć, że dotyczyło to przeważnie państw, w których żydowska świadomość narodowa rozwijała się najszybciej, a więc w Europie Środkowo-Wschodniej. Najsilniej rozwinęły się te idee wśród Żydów na ziemiach polskich, czyli tam, gdzie najmocniej objawiały się wśród gojów poczucie narodowe i patriotyzm.

      Tak więc ruch syjonistyczny podzielił się na dwie grupy: syjonistów ścisłych, czyli tych, którzy uważali, iż siedzibą narodową winna być Palestyna, i terytorialistów, dążących do stworzenia państewek żydowskich w krajach diaspory. Gdy na jednym z kongresów większość syjonistów pod kierownictwem Maxa Nordaua opowiedziała się za Palestyną, terytorialiści pod przewodnictwem Izraela Zangwilla założyli Jüdische Territorial Organisation – ITO (por. M. Phillippson, „Neueste Geschichte des jüdischen Volkes”). W duchu tym działał także historyk i teoretyk państwowości żydowskiej – Szymon Dubnow, który rozwinął teorię „fołkizmu”, zwanego także „autonomizmem”.

      Opierając się na naukach politycznych Otto Bauera i Karola Rennera o prawach mniejszości narodowych do autonomii narodowo-kulturalnej w Monarchii Habsburskiej, postawił tezę, iż naród żydowski jest „faktem konkretnym i autochtonicznym” w diasporze, opierającym się na specyficznym sposobie społeczno-ekonomicznego bytowania i odrębności wyznaniowo-kulturalnej. Nie powinni więc Żydzi szukać swej przyszłości w złudnej wierze powstania państwa żydowskiego w Palestynie. Przyszłość Żydów leży w krajach ich dotychczasowego zamieszkania, gdzie trzeba walczyć o pełne i faktyczne równouprawnienie obywatelskie oraz o prawo do autonomii narodowo-kulturalnej i personalnej. Antysyjonistyczny „fołkizm” był nie mniej niż syjonizm konsekwentnym przeciwnikiem wszelkich teorii i praktyk asymilacji Żydów, twierdząc, że członkiem danego narodu trzeba się urodzić, bo „przyjść doń nie można” (por. J. Orlicki, „Szkice z dziejów stosunków polsko-żydowskich 1918-1949”, s. 27)

      SYTUACJA NA ZIEMIACH POLSKICH

      W II połowie XIX wieku na ziemiach polskich pod zaborami zamieszkiwała 1/3 światowej populacji żydowskiej. Żydzi stanowili:

      w zaborze pruskim około 2%, w zaborze austriackim -11,l %, na Wileńszczyźnie – 12,8% a w Królestwie Polskim 14,5% ogółu mieszkańców. Była to ludność zamieszkująca przeważnie miasta i miasteczka, chroniona przez prawo i mająca zapewniony samorząd w swoich kabałach (gminach), ale izolowana lub izolująca się od reszty społeczeństwa. Żydzi opanowali handel, trudnili się rzemiosłem, chałupnictwem oraz zajmowali się najbardziej nieproduktywnymi procederami, jak pośrednictwo, lichwa i wyszynk. Stosowano wobec nich ograniczenia dotyczące m.in. nabywania własności ziemskiej i dzierżawy dóbr narodowych. Car rosyjski Mikołaj I powołał Żydów do służby wojskowej i starał się o usunięcie ich odrębności. Szykanowanie jednak za noszenie pejsów, bród, jarmułek i długich ubiorów, tzw. chałatów, dawało tylko biurokracji carskiej okazję do zdzierania z Żydów potężnych haraczów.

      Za równouprawnieniem Żydów i ich asymilacją opowiadało się w Królestwie liberalne ziemiaństwo i wszystkie ugrupowania demokratyczne. Wśród samych Żydów istniał już w tym czasie kierunek asymilatorski i patriotycznie polski. Wielka burżuazja żydowska, oświecona i liberalna, stała się nie tylko siłą ekonomiczną, ale również intelektualną. Główny jej przedstawiciel, Leopold Kronnenberg, odegrał wielką rolę w wydarzeniach lat 1861 -1864, choć mocno kontrowersyjną. Obok Kronnenberga dużą rolę w procesie asymilacji mieli: Matias Rosen, bracia Epsteinowie, rabin Beer Meisels, Henryk Wohl i wielu innych.

      Żydzi włączyli się czynnie do manifestacji patriotycznych lat 1861 -1863 oraz uczestniczyli w Powstaniu Styczniowym, pełniąc odpowiedzialne funkcje (np. Kronnenberg – Dyrekcja Białych, Wohl – minister skarbu Rządu Narodowego). Nie wszędzie jednak tak było. Na Litwie „rewolucyjne dążenia Polaków budziły wstręt wśród Żydów” -jak stwierdził ówcześnie żyjący historyk i jednocześnie rabin, J. Stejnberg – „w Królestwie Żydzi byli najbardziej skutecznymi szpiegami carskimi” (D. Fajnhauz, „Ludność żydowska na Litwie i Białorusi a powstanie 1863”). Ten sam autor przytacza w swej pracy, co następuje:

      „Znaczna jednak część burżuazji żydowskiej była prorosyjska, niektórzy zaś jej przedstawiciele wręcz współpracowali z władzami carskimi przeciw powstaniu (…). Z władzami carskimi współpracowało wielu członków zarządów gmin żydowskich, którzy z racji zajmowanego stanowiska byli administracyjnie i politycznie związani z aparatem państwowym. Po stronie caratu stała też ugodowo nastawiona hierarchia rabinacka, której wodzem duchowym był wileński rabin rządowy Stejnberg, zaufany Murawiowa, z którym ten ostatni porozumiewał siew sprawach walki z powstaniem” (j .w.).

      Współpraca Żydów z caratem w tłumieniu Powstania Styczniowego, a także w finansowym wspieraniu go – miała głębszy sens. Przed wybuchem powstania Żydzi otrzymali od Wielkopolskiego prawo nabywania dóbr ziemskich, czego przed 1862 r. nie wolno im było czynić. Upadek powstania i konfiskata przez carat 4254 majątków szlachty polskiej oraz grabież ziemi dokonana wysiedlonym na Sybir 7000 rodzin z zaścianków szlacheckich stworzyły niebywałą okazję do wykupu przez Żydów polskiej ziemi. Władze carskie bowiem część zagrabionych majątków dały w nagrodę swoim „zasłużonym” urzędnikom, (podkr. moje – WK.) większość wystawiły na sprzedaż. Już w roku 1885 statystyki w Królestwie notują 2966 Żydów, którzy byli właścicielami bądź dzierżawcami dużych majątków, w jakich pracownikami zostali Polacy. Nie garnęli się natomiast Żydzi do pracy na roli. Wszystkich zatrudnionych wówczas w rolnictwie – rolników, oficjalistów, księgowych i urzędników – było razem z rodzinami zaledwie 5000 (A. Eisenbach, „Lud ność żydowska w Królestwie Polskim w końcu XIXw.”).

      Na tym jednak nie koniec. Ogólne straty polskie w powstaniu (poległych, wymordowanych, zesłanych na katorgę) wynosiły około 250.000 osób. Jeżeli zdamy sobie sprawę, że polska ludność Królestwa liczyła wówczas nieco ponad 4 miliony, to nasuwa się tu wniosek, że był to ogromny cios wymierzony w polską substancję etniczną. Dotknął on nie tylko dwory i zaścianki, ale także ludność w miastach. Ją również zsyłano na Sybir, zamykano w więzieniach, włączano do rot aresztanckich i pozbawiano własności. Pojawiła się kolejna okazja do wykupu za bezcen polskiej własności, tym razem miejskiej. Rozpoczęła się inwazja Żydów na duże miasta: wykupywanie wystawionych na licytację domów po powstańcach i masowe budowanie tanich, tandetnych, ubogich w urządzenia sanitarne „czynszówek”, przeznaczonych dla robotników napływających masowo ze względu na rozwijający się przemysł.

      ZAGADKA KRONNENBERGA

      W tym właśnie miejscu warto zwrócić uwagę na zagadkową rolę Leopolda Kronnenberga i grupy asymilantów. Ciekawe spostrzeżenia na ten temat wysnuł Stanisław Wysocki. Pisze on:

      „Józef Ignacy Kraszewski wykorzystał swoje obserwacje jako redaktor kronnenbergowskiej 'Gazety Codziennej' (był nim od 1859 r. – ALS) do napisania powieści pt. 'Żyd' (1866), w której podaje, iż bogaci Żydzi pokładali wielkie nadzieje w możliwości realizacji swych dalekosiężnych planów w związku z trwającymi przygotowaniami do wywołania nowego powstania w Królestwie Kongresowym. W wywołaniu takiego powstania bogaci Żydzi byli żywotnie zainteresowani. Potwierdza to przytoczony przez Kraszewskiego taki oto tok ich rozumowania:
      „w powietrzu czuć proch, ale dla nas to nic złego(…) skorzystajmy z dobrej okazji. Zamiast bawić się w patriotyzm, asymilację itp. mrzonki, myślmy przede wszystkim o sobie. Chłop polski nie lubi nas, wiemy o tym, ale chłop jest głupi – nie boimy się go. O szlachtę głównie nam idzie. Wmiesza się ona przez sam punkt honoru w awanturę, pójdzie do lasu, na krwawe pole, za co ją rząd ukarze, zniszczy, wytępi, wydusi, wywłaszczy, a wówczas dla nas droga otwarta”
      (cyt. za T. Jeske-Choiński, „Historia Żydów w Polsce,” s. 137)

      I kolejny warty przytoczenia cytat:
      „W każdym narodzie musi się wyrobić ponad masy jakaś inteligencja i rodzaj arystokracji. My jesteśmy materiałem gotowym, my zawładniemy krajem, opanujemy już przez giełdy i przez wielką część prasy nad polową Europy. Ale naszym właściwym królestwem, naszą stolicą, naszym Jeruzalem będzie Polska. My będziemy jej arystokracją, my tu rządzić będziemy. Kraj ten należy do nas, jest nasz (podkr. moje – WK.) ”
      (S. Dider, „Rola neofitów w dziejach Polski,” s. 111;
      (wyróżnienia w tekście, te i następne – ALS) (w tekście książki brak jest wyróżnień – wszystkie wyróżnienia w tekście moje – wtr. WK.).

      Znana jest dobrze działalność Kronnenberga z okresu powstania i nie ma sensu jej tu przypominać, warto jednak nadmienić, że wyasygnował on na cele powstańcze 1 milion złotych rubli. Była to na owe czasy ogromna suma, za którą powstańcy kupowali m.in. broń za granicą. Ale też zaraz po zakupie Żyd warszawski Tugenhold, szpieg rosyjski, piastując funkcję sekretarza pułkownika Teofila Łapińskiego (dowodzącego wyprawą statku „Ward Jakson” w 1863 r.), zdradził Rosjanom szlaki przerzutowe broni i amunicji zakupionej w Anglii przez Rząd Narodowy, co uniemożliwiło zaopatrzenie powstańców w odpowiednią ich ilość (por. J. B. Pranajtis, „Chrześcijanin w Talmudzie żydowskim,” s. 325).

      lO IV 1864 dyktator Rządu Narodowego Romuald Traugutt został wydany żandarmerii carskiej przez Żyda Artura Goldmana, zatrudnionego w skarbowości powstańczej. W następstwie tego władze rosyjskie aresztowały wielu członków Rządu i z czasem poznały dokładnie wiele tajemnic powstańczych, a wśród nich rolę Kronnenberga i jego działalność na rzecz powstania. I o dziwo! Car odznaczył Leopolda Kronnenberga najwyższym rosyjskim odznaczeniem: Orderem św. Włodzimierza oraz przyznał mu dziedziczne szlachectwo (por. J. Polak, „Zbrodnicze plemię” s. 75;S.Dider,op.cit.s.28).

      „WASZE ULICE, NASZE KAMIENICE”

      Po zamachu na cara Aleksandra II w 1881 r. władze rosyjskie w ramach odwetu zaczęły przesiedlać na ziemie polskie z Rosji Centralnej i Litwy tamtejszych Żydów, zwanych „litwakami”. Był to element obcy polskiej kulturze, nie znający języka polskiego i wrogo nastawiony do polskich dążeń niepodległościowych. „Litwacy” osiedlali się najchętniej w osłabionym represjami Królestwie Polskim, a szczególnie w Warszawie i Łodzi. Reprezentując przede wszystkim kupców i przemysłowców, stali się poważną konkurencją dla przemysłowo-handlowych sfer Królestwa w ekspansji na rosyjskie rynki zbytu, na których
      „zaczęli monopolizować różne działy handlu, zakładali składy i domy komisowe firm rosyjskich w Warszawie i Łodzi” (S. Kempner, „Dzieje gospodarcze porozbiorowej Polski,” s. 304).
      Ponadto „litwacy” odgrywali jeszcze jedną, wrogą Polakom rolę: prześladowani i wysiedlani z Rosji i Litwy, stawali się gorliwymi rusyfikatorami na ziemiach polskich.

      Wnikliwy obserwator stosunków panujących na ziemiach polskich na przełomie wieku XIX i XX, pozytywista Bolesław Prus, tak ujął tę sprawę w „Kronikach”:

      „Stosunek niektórych grup żydowskich do Polaków jest nie tylko niegodziwy, ale wprost – nieprzyzwoity. Prawie w tej samej chwili, kiedy liberałowie żydowscy drwiącym tonem w imię rycerskości żądają od Polaków, aby głosowali za zupełnym równouprawnieniem Żydów w radach miejskich, w tej samej chwili ” litwacy” odgrywają rolę rusyfikatorów u nas, nawet obrażają nas, a Żydzi poznańscy wręcz głoszą, że zawsze walczyli przeciw Polakom w interesie Niemców (…). No i naturalnie upominają się o łapówkę. Dla zupełności tego ohydnego obrazu niektóre partie czy grupy Żydów nie cofają się przed pogróżkami, a nawet czynami. Polskim sklepom kooperatywnym Żydzi nie chcą wynajmować mieszkań w swoich domach; młynarze-Żydzi roszczą pretensje wyłącznego prawa dzierżawienia wszystkich młynów w kraju (…) Żydzi prawowierni u nas znają tylko jedną formę uspołecznienia: swoją narodowość; lekceważązaś prawa jednostki (choćby co do przechodzenia na inne wyznanie, lekceważą sąsiadów i używając łagodnego wyrazu nie tolerują cywilizacji. Takie stanowisko nie ma przyszłości (…)” (B. Prus, „Kroniki”, t. XX).

      Nieco dalej Prus ocenia sytuację Żydów w Królestwie:

      „Wracam teraz do Żydów nieprzejednanych. Narzekają oni na upośledzenie. To prawda, są oni upośledzeni – w państwie, ale nie wobec nas, Polaków. Wobec nas posiadają oni przywileje, o których ciągle się zapomina:

      1) mają swój samorząd gminny, do którego nigdy nie mieszał się żaden Polak;

      2) posiadali i posiadają mnóstwo, ale to mnóstwo stowarzyszeń ekonomicznych, filantropijnych i oświatowych;

      3) prawie każdy Żyd umie czytać, pisać i rachować dzięki szkólkom elementarnym, które Żydzi w swoim języku mają, a jakich nam mieć nie wolno;

      4) w razie konkurencji z chrześcijanami nie robią sobie ceremonii, to jest, nie dopuszczają do współzawodnictwa, bojkotują, doprowadzają do bankructwa i jeszcze wniebogłosy narzekają na ucisk!

      Innymi słowy, w wyścigu o dobrobyt, dzięki zakazom, które spadły na nas, a nie dotyczyły ich, Żydzi mają i mieli ogromną przewagę. Toteż już dziś prawie cały handel, cale płynne bogactwo narodu znajduje się w ich rękach” (j.w.)

      Nieprawidłowości, jakie zaczęły wytwarzać się na ziemiach polskich w wyniku ekspansji „litwaków”, zauważali także pisarze polscy pochodzenia żydowskiego. Historyk Wilhelm Feldman pisał:

      „Dopiero Żydzi rosyjscy w Warszawie założyli dzienniki żargonowe. Nie znając mowy polskiej, zaczęli odnosić się do niej wrogo i w ogóle występować wobec społeczeństwa polskiego prowokacyjnie. (…) Nad Wisłą dążyli do uzyskania prawno-państwowej zagwarantowanej odrębności, co by Królestwo pozbawiło charakteru polskiego. Równocześnie czując, iż tylko z Żydami rosyjskimi tworzą potęgę, stali się centralistami rosyjskimi -tym samym stając w opozycji do najżywotniejszych interesów polskich” (W. Feldman, „Dzieje polskiej myśli politycznej,” s. 367).

      W wyniku wszystkich tych działań wytworzyła się na ziemiach polskich specyficzna sytuacja w stosunkach polsko-żydowskich, którą podsumowuje Bolesław Prus w swoich „Kronikach”:

      „Zobaczmy rezultat ostateczny tych stosunków. W naszych miastach Żydzi stanowią od czterdziestu do osiemdziesięciu procent ogółu mieszkańców i należy do nich czterdzieści jeden procent nieruchomości miejskich, choć w kraju tworzą tylko piętnaście procent mieszkańców. Dzięki temu nasz chłop, któremu już jest za ciasno na roli, nie może przenieść się do miasta, gdyż Żydzi nie dopuszczą go tam. We Włocławku -pisze 'Dziennik Kujawski' – Żydzi na ulicy Nowej, będącej główną arterią miasta, zakupili w ostatnich czasach kilkadziesiąt domów, ażeby wyprzeć stamtąd handel polski. Koroną zaś naszego położenia są następujące cyfry. Wciągu ostatnich dwunastu lat emigrowało Polaków do Ameryki dziewięćset czterdzieści dziewięć tysięcy, prawie milion. A ilu ich wyszło do Niemiec, ilu do Cesarstwa? Do Cesarstwa uciekali przeważnie rzemieślnicy, znękani ciągłymi strajkami, zaś ich miejsce kto zajął? (…) Byłem teraz w Lublinie, który znam od czasów dzieciństwa, i zdumiałem się nad mnóstwem sklepów i warsztatów żydowskich. Ulice, kiedyś niepodzielnie zamieszkane przez chrześcijan, dziś są żydowskimi i mnóstwo domów przeszło na własność Żydów.

      W takim stanie rzeczy mamy dwie perspektywy. Ponieważ Żydzi rosną i wzmacniają się na naszych błędach, więc -albo ulepszymy siebie samych i nasze wewnętrzne stosunki, albo – w emigracji zmarnujemy najdzielniejsze siły, a reszta -stanie się lennikami Żydów”.

      Dla zobrazowania w przybliżeniu tego, o czym pisze B. Prus, podajemy poniższe zestawienie:

      Wzrost liczby Żydów w polskich miastach:
      1781 1856 1897
      Warszawa 4,5% 24,3% 33,9%
      Łódź – 12,2% 40,7%

      W wielu miasteczkach kresowych liczba Żydów przekraczała 50% ogółu ludności (np. w Pińsku i Łucku było ich 80%).

      W latach 1864-1914 ziemie polskie opuściło 4 327 000 Polaków, którzy zmuszeni byli udać się na emigrację w poszukiwaniu pracy i chleba. Ich majętność przechodziła w obce ręce (por. J. Topolski „Dzieje Polski,” s. 532).

      Zmiany w strukturach społecznych i narodowościowych na ziemiach polskich w taki oto sposób ujął Feliks Koneczny, historyk cywilizacji:

      „Wolne zawody przechodziły w ręce żydowskie w nieproporcjonalnym odsetku. Prasa poszła w znacznej części na żołd Żydów, ekonomia żydowska zapanowała niepodzielnie nad stosunkami gospodarczymi, a po miastach topniała własność nieruchoma chrześcijańska „. We wszystkich miastach zaboru austriackiego i rosyjskiego ” tubylcy uciekali przed Żydami na peryferie miasta. Handel żydowski przybrał cechy jakby monopolu, a rolnictwo popadało w niesłychane zadłużenie u Żydów, rzemiosło zaś grzęzło w nędzy, i niestety, w ciemnocie. Rozrost zaludnienia żydowskiego wyprzedzał przyrost ludności polskiej coraz silniej; poczęły się wprost obliczenia, kiedy ilość Żydów zrówna się z liczbą Polaków na polskich ziemiach, kiedy ją prześcignie. Zadawano sobie już całkiem poważnie pytanie: czy oni są u nas czy też my u nich?” (F. Koneczny, „Cywilizacja żydowska,” s. 353).

      To w tym właśnie okresie narodziło się powiedzenie żydowskie: „Wasze ulice, nasze kamienice”, i nie było to tylko ironiczne stwierdzenie istniejącego stanu rzeczy, ale w pewnym sensie określenie przyszłego programu działań wobec Polaków.

      „NASZYM JERUZALEM BĘDZIE POLSKA”

      Wszystkie procesy politycznego odrodzenia się Żydów, poszukiwania własnej tożsamości narodowej i kreowanie nowych rozwiązań ideowych i terytorialnych, najmocniej zaznaczyły się na ziemiach polskich.

      Złożyły się na to następujące przyczyny:

      1. Dzięki – bezprecedensowej w dziejach – polskiej tolerancji, Żydzi znaleźli na ziemiach polskich azyl przed prześladowaniami w innych krajach Europy, doskonałe warunki do rozwoju, ochronę prawa (1264,1334) i autonomię, jakiej nie mieli nigdzie na świecie poza Palestyną. W wyniku tego Rzeczpospolita stała się Paradissus Judeaorum – „Rajem dla Żydów”, czego wyraźnym objawem był stały ich napływ z Azji i Europy. W Polsce znalazło się najwięcej Żydów, kilkakrotnie więcej niż w jakimkolwiek innym państwie.

      2. W wyniku rozbiorów Rzeczypospolitej przez ościenne mocarstwa w II połowie XVIII wieku i podziału narodu między zaborców, upływu krwi polskiej w wyniku wojen i licznych przegranych zrywów niepodległościowych, germanizacji, rusyfikacji i nieustannej wojny psychologicznej naród polski znalazł się w sytuacji, którą jego wrogowie uznali za beznadziejną, nie rokującą odrodzenia jakiejkolwiek formy państwowości. Uznano go za „gnijącego trupa”, a skoro jest „trup”, to natychmiast „pojawia się robactwo, które chciałoby go toczyć”. Naród na pozór słaby i konający chciano przywalić kamieniem grobowym i uniemożliwić mu zmartwychwstanie. Cywilizacja talmudyczna me zna bowiem pojęcia „wdzięczność”, ale nade wszystko przedkłada bożka Interesu.

      Taki układ stosunków nasunął niektórym ugrupowaniom żydowskim myśl, że na ziemiach polskich można będzie bez trudu utworzyć „ziemię judzką”, czyli „wykroić kawał Polski” dla Żydów, na państwo wyłącznie żydowskie. Koncepcję taką wysunął już w XVIII wieku Jakub Frank, ale w owym czasie mogły to być tylko marzenia. Uznano zatem, iż dopiero na przełomie wieków XIX i XX pojawiły się warunki do realizacji takiego pomysłu. Nie rezygnowano przy tym z projektów, aby tworzyć państwo żydowskie do spółki z tubylcami, z gojami, na całym obszarze ziem polskich, chcąc – na miejsce mającego się odrodzić państwa polskiego – wprowadzić nowy rodzaj państwa żydowsko-polskiego:

      Judeopolonię oficjalną, uznawaną i przez Polaków, i przez czynniki międzynarodowe.

      Powstały w ten sposób dwa programy nawzajem się uzupełniające. Na pewnym obszarze powstałoby państwo żydówekie, w którym Polacy nie mieliby w ogóle głosu, a niezależnie od tego, i obok tego, mogliby Żydzi stanowić w całej Judeopolonii równoprawny czynnik polityczny. Rozwiązania takie popierało międzynarodowe żydostwo, czemu wyraz dano m.in. w „Okólniku kierowników politycznych kół żydowskich z XI 1898 r. do Żydów polskich”. Na stronie 173. napisano w nim:

      „Bracia i Współwyznawcy! Trzeba aby kraj został naszym królestwem (…). Starajcię się po trochu usunąć Polaków ze wszystkich ważniejszych stanowisk i skupić w naszych rękach wszystkie nici władzy społecznej. Wszystko, co do chrześcijan należy, powinno stać się waszą własnością, związek izraelski dostarczy wam potrzebnych do tego środków. Już zaczęto na ten cel zbierać potrzebne fundusze, a udaje się lepiej, niż przypuścić by można. Dla doprowadzenia do skutku planu wyrwania stanowczo Galicji chrześcijanom, wszyscy nasi wielcy bogaci zapisali się na znaczne sumy. Da baron Hirsch, dadzą Rotschyldzi, Bleichrederowie i Mendelsonowie i inni dadzą (…). Bracia i współwyznawcy! Dołóżcie wszelkich usiłowań, ażeby doprowadzić do skutku to, co zamierzamy” (por. J. Polak, op. cit. , s.28; S. Wysocki, „Żydzi w dziejach Polski,” s. 89).

      Jakby w odpowiedzi na to wezwanie w 1902 r. odbył się w Mińsku Litewskim Wszechrosyjski Zjazd Żydowski o wyraźnym charakterze nacjonalistycznym, postulujący narodową ofensywę żydowską w krajach golusu (golus= świat nieżydowski – ALS). Jego uchwała stanowiła podbudowę do kształtowania się programów żydowskich partii politycznych.

      Oprócz działających ideologów syjonistycznych na ziemiach polskich zaczęły się tworzyć ośrodki skupiające aktywistów, starające się narzucić pozostałym Żydom swój punkt widzenia.

      „POLSKA JEST NASZĄ WSPÓŁWŁASNOŚCIĄ”

      Fołkistowskie teorie „budowania Jerozolimy w każdym kraju” diaspory były oparte na zasadach powszechnie wprowadzanej emancypacji, na prawach gwarantowanych jednostce ludzkiej i mieściły się w granicach dozwolonego działania mniejszości narodowych. W rzeczywistości jednak nigdzie nie podejmowano prób ich realizacji i nigdzie też nie zostały zrealizowane.

      Inaczej było na ziemiach polskich. Żydzi, którzy w początkach XX wieku stanowili tu średnio od 8 do 10% (w zależności od zastosowanych metod statystycznych), zdecydowanie sprzeciwiali się określaniu ich jako mniejszości narodowej i żądali traktowania siebie jako pełnoprawnych współgospodarzy ziem polskich. Takiego absurdalnego żądania nie zgłosili w żadnym innym kraju.

      Żydzi, prześladowani i wypędzani ze wszystkich krajów Europy (i nie tylko), znaleźli schronienie i opiekę prawa w Polsce, teraz niepomni na ten fakt, przygotowywali się do odebrania Polakom praw decydowania o losach własnej ojczyzny. Podstawą do roszczeń stała się teza, że Żydzi są odwiecznymi mieszkańcami ziem polskich i że to oni byli twórcami państwowości polskiej. Nie bodziemy tu rozważać szczegółowych rewelacji, jak to „banda Piasta zdetronizowała żydowskiego króla i przejęła w Polsce władzę”, a przejdziemy do opisu dwóch bliższych nam wydarzeń, rzucąjucych nieco światła na tę sprawę. Oddajmy głos B. Mieszkiewiczowi, uczestnikowi pewnego spotkania:

      „Bardzo pouczające pod tym względem było spotkanie, jakie odbyło się w połowie maja 1987 w Instytucie Francuskim w Warszawie z Rachelą Erthel, profesorem Uniwersytetu Paryskiego, wykładającą cywilizację żydowską i język jidysz, autorką kilku książek z tej dziedziny. Zaraz na początku wykładu usłyszeliśmy, że Żydzi żyli w Polsce od niepamiętnych czasów, zaś większy napływ na skutek prześladowań w innych krajach nastąpił w XII wieku, a nazwa Polska pochodzi wg żydowskiej legendy (’legende', a nie 'conte', co byłoby synonimem 'podania', 'opowieści') od hebrajskiej nazwy 'po lin', która jest synonimem drugiej Ziemi Obiecanej, a która zniekształcona przez Niemców na Polen dała nazwę kraju. (…) Nie chcę wszakże podejrzewać złej woli, zwłaszcza, że wykład był skierowany do polskiego audytorium, więc jest to dobry przykład homine unius libri odrzucającego wszelkie fakty, które mogłyby zakłócić spoistość poglądów. Zauważmy przy tym, że owa sugestia, iż Żydzi żyli w Polsce od niepamiętnych czasów, a więc może od II wieku… (że przeczą temu tak źródła pisane, jak i archeologia – tym gorzej dla źródeł) i że to od nich pochodzi nazwa kraju, zmienia pozycję Żydów: z obcych przybyszów stają się współgospodarzami, jeśli nie pierwotnymi mieszkańcami tej ziemi, po których dopiero osiedlili się Słowianie podczas Wędrówki Ludów. Jest to jeden z klocków do łamigłówki, pozwalający lepiej odczuć i zrozumieć postawy i zachowanie się Żydów przed rokiem 1918 i po nim.

      Znałem tę opowiastkę, wykładnię słów 'po lin', znaczących dosłownie 'tu odpoczniesz', odpoczniesz w oczekiwaniu na Mesjasza, który wywiedzie cię do Ziemi Obiecanej – choć przyznam, że zaskoczyło mnie wygłoszenie jej ex professe przez profesora paryskiego uniwersytetu” (B. Mieszkiewicz, „Antysemityzm?,” s. 4).

      Autor powyższych słów zaskoczony był „rewelacjami” prof. Racheli Erthel na temat pochodzenia nazwy „Polska”. Dziś zapewne jest świadom, iż wygłoszona przez nią teoria została uznana urzędowo za prawdziwą, a co więcej, odpowiednio jeszcze zmodyfikowana, a raczej bardziej pogmatwana. W Jewish Museum w Nowym Jorku, przy Fifftest Avenue, w dziale poświęconym Żydom z ziem polskich, znajduje się informacja, że Żydzi wypędzeni z Hiszpanii i tułający się po Europie zatrzymali się w miejscu, które uznali za właściwe, aby spocząć („Po-lin”); i stąd pochodzi nazwa Polska. Przytaczamy ten napis w oryginalnym angielskim brzmieniu: „After the Jews, were expelled from Spain, they traveled eastward. At one point they stopped to rest, and a note dropped down from the sky. 'Po-lin', it said in Hebrew -••Stay here'. That is how Poland got its name” (odpis ze zdjęcia wykonego ll VIII 1994).

      Warto przypomnieć, że „Edykt o wygnaniu Żydów z Hiszpanii” podpisany został 31 III 1492 r., a znękani Żydzi dotarli do Polski po wielu latach, via Portugalia i północna Afryka. Polska w owym czasie udzieliła już schronienia wielu falom prześladowanych Żydów, a sama jako państwo przeżywała swój Złoty Wiek. Z informacji w Jewish Museum wynikałoby, że wówczas nie miała nawet jeszcze nazwy. Niewątpliwie w tworzeniu tego muzeum udział brało wielu profesorów, wykładowców wyższych uczelni całego swiata. Zostawmy to bez komentarzy.

      Idea, że Żydzi są pełnoprawnymi współgospodarzami Polski, jest nadal aktualna. Nie przypadkiem wynikły kontrowersje przy ustalaniu napisu na pomniku poświęconym tragedii Żydów w Jedwabnem, gdy pojawiło się tam stwierdzenie, że zamordowani byli „współgospodarzami” tej ziemi. I nie przypadkiem to określenie zostało tam wprowadzone.

      (…)

      PODSUMOWANIE

      Próba „przywalenia Polski kamieniem grobowym” -jak określił to prof. J. R. Nowak – przez stworzenie na ziemiach polskich sztucznego tworu przy pomocy Niemców, zwanego Judeopolonią, zakończyła się fiaskiem. Jednak w walce o niedopuszczenie do realizacji tych planów Polska poniosła duże straty i stała się przedmiotem manipulacji na arenie międzynarodowej. Wrogowie nie potrafili docenić narodowych dążeń Polaków i wydawało się im, że nieograniczone pieniądze i wsparcie potężnego mocarstwa mogą być silniejsze nad wolę narodu do odrodzenia własnej Ojczyzny.

      Z obłędnych planów jednaknie zrezygnowano. Nie udało się stworzyć dywersyjnego tworu państwowego przy pomocy Niemców, więc już od roku 1919 zaczęto planować zniewolenie Polski przy pomocy bolszewików, co zaowocowało w 1944 r. stworzeniem tzw. Polski Ludowej, w której mordy elementu niepodległościowego, znieważanie godności narodu i walka z polskimi tradycjami miały doprowadzić do wynarodowienia i stalinizacji „mas polskich”. Okaleczony naród, chociaż poniósł ogromne straty, zdołał jednak zachować w sobie tyle żywotności, aby walczyć o to, „żeby Polska, były Polską”.

      Trzecia próba zniewolenia i zniszczenia Polski narodowej została podjęta od roku 1989, gdy pod pretekstem transformacji zaczęto jawnie propagować likwidację państw narodowych (nie wszystkich!!!) i stworzenie globalistycznego kibucu, składającego się z kosmopolitycznych euroregionów, sterowanych przez międzynarodowy kapitał. Miejmy nadzieję, że i tym razem Polakom nie zabraknie siły i chęci aby walczyć o zachowanie wartości, o które walczyli i za które ginęli nasi Ojcowie.

      Bibliografia do tematu „Judeopolonia”

      Bałaban M., „Historia i literatura żydowska”, Lwów – Kraków – Warszawa 1925
      Bałaban M., „Studia historyczne”, Warszawa 1927
      Bimbaum N., „Den Ostjuden ihr Recht”, Wien 1915
      Dmowski R., „Świat powojenny a Polska”, wyd. III, Warszawa 1932
      Dmowski R., „Myśli nowoczesnego Polaka”, Londyn 1953
      Eisenbach A., „Ludność żydowska w Królestwie Polskim w końcu XIX w, w: ,Biuletyn Żydowskiego Instytutu Historycznego”, 1959, nr 29
      Fajnhauz D., „Żydzi na Litwie i Białorusi w XIX w”, w: „Biuletyn Żydowskiego Instytutu Historycznego”, 1959, nr 51;
      Fajnhauz D., „Ludność żydowska na Litwie i Białorusi a powstanie 1963”, w: „Biuletyn Żydowskiego Instytutu Historycznego”, 1961, nr 38
      Ford H., „Międzynarodowy Żyd”, Warszawa 1998
      Hartglas A., „Zasady naszego programu politycznego w Polsce”, Warszawa 1918
      Hirschhorn S., „Historia Żydów w Polsce od Sejmu Czteroletniego do wojny europejskiej (1788-1914)”, Warszawa 1921
      Jeske-Choiński T., „Historia Żydów w Polsce”, Warszawa 1919
      Johnson R, „Historia Żydów”, Kraków 1998
      Kautski K., „Rasse und Judentum”, Berlin 1914
      Kautski K., „Socjal-Demokracja”, w: „Rewolucja proletariacka i jej program” [przekład polski]. Warszawa 1924
      Kempner S., „Dzieje gospodarcze porozbiorowej Polski”, Warszawa 1912
      Kobyliński S., „Sprawa polska a kwestia żydowska”, Poznań 1924
      Koneczny F., „Logos i Ethos”, Poznań 1921
      Koneczny F., „Cywilizacja żydowska”, Warszawa 1997
      Korsch H., „Żydowskie ugrupowania wywrotowe w Polsce”, Warszawa 1925
      Kruszyński J. MT, „Żydzi i kwestia żydowska”, Włocławek 1920
      Krysiak F., „Dwa dni grozy we Lwowie”, Kraków 1919
      Krajewski J., „Białe karty w sprawach polsko-żydowskich na przełomie XIX i XX wieku do roku 1939”, Warszawa 1989
      Kurnatowski J., „W sprawie żydowskiej”. Warszawa 1914
      Laudynowa S., „Sprawa światowa. Żydzi, Polska, ludzkość”, t. I-II, Chicago 1919
      Marchlewski J., „Antysemityzm a robotnicy” [reprint]. Warszawa 1972
      Marks K., „W kwestii żydowskiej”, w: K. Marks, F. Engels, „Dzieła”, t. I, Warszawa 1961
      Marylski A., „Dzieje sprawy żydowskiej w Polsce”, Warszawa 1912
      Mieszkiewicz B., „Antysemityzm?”, Kraków b.r.
      Niemojewski A., „Prawo żydowskie o gojach”. Warszawa 1918
      Niemojewski A., „Dusza żydowska w zwierciadle Talmudu”, Warszawa 1920
      Nowaczyński A., „Mocarstwo anonimowe”, Warszawa 1920
      Nowak J. R., „Haniebna karta”, w: „Słowo – dziennik katolicki”, 24-25 III 1995
      Nowak J. R., „Judeopolonia. Nieucy z 'Wyborczej'”, w: „Nasza Polska”, 24 III 1999, nr 12
      Orlicki J., „Szkice z dziejów stosunków polsko-żydowskich 1918-1949”, Szczecin 1983
      Pawlikowski M., „Dwa światy”, Londyn 1952
      „Pamiętnik z I zjazdu Zjednoczenia Polaków Wyznania Mojżeszowego wszystkich ziem polskich”, Warszawa 1919
      Phillippson M., Neueste Geschichte desjudischen Volkes”, Band I-III,Leipzig l911
      Pobóg-Malinowski W., „Najnowsza historia polityczna Polski”, t. II, Londyn 1983
      Pogonowski J. C., „Jews in Poland. A Documentary History”, New York 1993
      Polak J., „Zbrodnicze plemię”, Wrocław – Warszawa b.r.
      Pranajtis J. B., „Chrześcijanin w Talmudzie żydowskim”. Warszawa 1937
      Reich L., „Żydowska Delegacja Polaków w Paryżu”, Lwów 1922
      Rolicki H., „Zmierzch Izraela”, Warszawa 1932
      Rostański K., „Polonii w Ameryce z Żydami sprawa w dobie odbudowy Państwa Polskiego”, Warszawa 1925
      Segel B., „Die polnische Judenfrage”, Berlin 1916
      Szczepański W, „Najstarsze cywilizacje Wschodu klasycznego”, t. I: „Egipt”, t. III: „Egea i Hatti”, Lwów 1922-1923
      Tartakower A., „Emigracja żydowska z Polski”, Warszawa 1934
      Tartakower A., „Zarys socjologii żydostwa”. Warszawa 1938
      Topolski J., „Dzieje Polski”, Warszawa 1977
      Trzeciak S., „Mesjanizm a kwestia żydowska”, Warszawa 1934
      Trzeciak S., „Program światowej polityki żydowskiej”, wyd. III rozszerzone, Warszawa 1936
      Trzeciak S., „Talmud o gojach a kwestia żydowska w Polsce”, Warszawa 1939
      Tworakowski S., „Polska bez Żydów”, Warszawa 1939
      Wasiutyński B., „Ludność żydowska w Polsce w wieku XIX i XX (Studium statystyczne)”, Warszawa 1930
      Witos W, „Moje wspomnienia”, IWW 1978
      Wróbel P, „Między nadzieją a zwątpieniem”, w: „Więź”, VII-VIII 1986
      Zadrecki T., „Talmud w ogniu wieków”. Warszawa 1936
      Znaniecki F., „Upadek cywilizacji zachodniej”, Warszawa 1921
      Żabotyński W., „Polaki i Jewreje”, Odessa 1921
      Żabotyński W., „Państwo Żydowskie”, Warszawa – Lwów, b.r.
      „Żydzi a powstanie styczniowe”. Materiały i dokumenty opracowane do druku przez A. Eisenbacha, D. Fajnhauza i A. Weissa, Warszawa 1963

      WK: do pozycji wymienionych przez dr Szcześniaka dodać można:
      Odpowiedź Jędrzeja Giertycha „Dziennikowi Polskiemu”, „Myśl Polska”, Londyn 1975
      Maciej Giertych, „Nie przemogą ! Antykościół, antypolonizm, masoneria” – Wrocław – NORTOM 1997
      Maciej Giertych, „Nisko nad Sanem – planowane przez Niemców państwo żydowskie na terenach Polski”, „Opoka w Kraju” nr 36(57) z grudnia 2000
      patrz też Judeopolonia pod adresem: http://www.iyp.org/polish/history/antypolonizmy/index_jedwabne_8.php

    2. „Bogacze siedzą w wyniosłych ławach w kościołach katolickich, wracają do swoich wspaniałych domów eleganckimi samochodami, które do połowy kół zanurzone są w błocie” no proszę niewiele się zmieniło hehehe

Wyraź swoją opinię ! TO WAŻNE !!

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

%d bloggers like this: